เรื่อง ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 259 : ผสานเจตจำนงอัคคีกระบี่ : ล่าแมงป่องหินหลอมเหลวบรรพกาล

ลึกเข้าไปในทิศทักษิณของแดนเนรเทศสูญญตาภูมิประเทศสีดำเกรียมค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นเทือกเขาสูงชันที่เต็มไปด้วยรอยปริแตกขนาดมหึมาจากรอยแยกเหล่านั้นมิได้มีน้ำพุใสสะอาดไหลรินทว่า๬ั๲คือ 'สายธารลาวา' สีแดงฉานที่เดือดพล่านอุณหภูมิในอาณาบริเวณนี้สูงส่งจนมิติอากาศบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่นกฎเกณฑ์แห่งความร้อนถูกผลักดันจนถึงขีดสุดราวกับว่าที่นี่คือเตาหลอมของสวรรค์ที่ถูกทอดทิ้ง

ท่ามกลางพายุเถ้าถ่านที่ร้อนระอุเงาร่างสองสายกำลังเคลื่อนที่ฝ่าดงหินอัคนีด้วยความระแวดระวัง

ฉินมู่หลางผู้สืบทอดแห่งสำนักกระบี่นิรันดร์ก้าวเดินนำหน้าด้วยท่วงท่าที่มั่นคงประหนึ่งขุนเขาน้ำแข็งทว่าหยาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากและระเหยกลายเป็นไอในพริบตาบ่งบอกถึงสภาวะที่ถูกกดดันอย่างหนักกระบี่นิรันดร์ในมือของเขาสั่นสะท้านส่งเสียงหวีดหวิวมิใช่เพราะความหวาดกลัวทว่าปราณกระบี่อันคมกริบของ๬ั๲กำลังถูกความร้อนในอากาศ 'หลอมละลาย' อย่างช้าๆ

เบื้องหลังของเขาคือเฟิงอี้หรานอัจฉริยะแห่งสำนักพู่กันเพลิงทว่ายามนี้ใบหน้าของเขากลับแดงก่ำเส้นเลือดที่ขมับปูดโปนปราณอัคคีในจุดตันเถียนของเขาเต้นเร่าอย่างบ้าคลั่งสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยไฟบรรพกาลเช่นนี้สำหรับผู้บำเพ็ญวิถีอัคคีแล้ว๬ั๲คือสรวงสวรรค์และนรกในเวลาเดียวกันหากดูดซับมากไปย่อมธาตุไฟแตกซ่านทว่าหากต้านทานได้๬ั๲คือลานหล่อหลอมชั้นเลิศ

"ศิษย์พี่มู่หลาง..." เฟิงอี้หรานเอ่ยเสียงแหบพร่าพัดขนนกสีเพลิงในมือของเขาถูกเก็บไปแล้วเพราะ๬ั๲ไม่อาจทนทานความร้อนระดับนี้ได้ "กฎเกณฑ์ธาตุไฟในหุบเขานี้เก่าแก่และดุร้ายยิ่งนัก๬ั๲มิใช่ไอปราณธรรมชาติแต่๬ั๲แฝง 'เจตจำนงแห่งการแผดเผา' ของสัตว์อสูรระดับสูง... พวกเราเข้ามาในอาณาเขตของ๬ั๲แล้ว"

ฉินมู่หลางหยุดฝีเท้าดวงตาที่เย็นเยียบดุจคมกระบี่กวาดมองไปรอบด้าน "อาเจียต้องการกระดูกและแกนพลังงานของอสูรบรรพกาลเพื่อสร้างนาวาปราณลำใหม่ยิ่งสัตว์อสูรแข็งแกร่งเพียงใดซากของ๬ั๲ยิ่งทนทานต่อรอยแยกมิติมากเท่านั้น... วันนี้ไม่ว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ลาวานั่นจะเป็นตัวอะไรเจตจำนงกระบี่ของข้าจะผ่า๬ั๲ออกเป็นสองซีก!"

"กรรร... ครืนนนน!"

ราวกับตอบรับคำท้าทายทะเลสาบลาวาเบื้องหน้าพลันเกิดน้ำวนขนาดยักษ์! เกลียวคลื่นสีแดงฉานม้วนตัวสูงขึ้นไปบนท้องฟ้าสิบจั้งก่อนที่เงาดำมหึมาจะพุ่งพรวดขึ้นมาจากก้นบึ้งของบ่อเพลิง!

๬ั๲คือ 'แมงป่องหินหลอมเหลวบรรพกาล'!

ลำตัวของ๬ั๲ยาวกว่ายี่สิบจั้งห่อหุ้มด้วยเกราะ๷ิ๣าสีดำสนิทที่มีรอยแตกร้าวเปล่งแสงสีทองของลาวาอยู่ภายในก้ามทั้งสองข้างใหญ่โตประหนึ่งภูเขาขนาดย่อมและที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ 'หาง' ของ๬ั๲ที่ชูชันขึ้นฟ้าปลายหางมิใช่เหล็กไนธรรมดาทว่า๬ั๲คือผลึกเพลิงบรรพกาลที่อัดแน่นด้วยพิษไฟที่สามารถละลายวิญญาณของผู้บำเพ็ญเพียรระดับแก่นทองคำได้ในเสี้ยวลมหายใจ!

กลิ่นอายที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของ๬ั๲กดทับมิติอากาศจนแตกร้าว... ระดับกึ่งวิญญาณแรกเริ่ม!

"อสูรบรรพกาลที่สั่งสมปราณในนรกภูมิมานับหมื่นปี..." ฉินมู่หลางหรี่ตาลงเจตจำนงแห่งการต่อสู้ลุกโชนเขาก้าวไปเบื้องหน้ามือขวากระชับกระบี่นิรันดร์แน่น "ศิษย์น้องเฟิงคอยระวังหลังให้ข้า!"

"วิถีกระบี่ฝืนลิขิต... เพลงกระบี่นิรันดร์บทที่สาม... ตัดสัจธรรม!"

ฉินมู่หลางพุ่งทะยานออกไปดุจดาวตกสีเงินรังสีกระบี่ที่คมกริบที่สุดพวยพุ่งออกจากคมดาบฟันแหวกอากาศธาตุหมายจะผ่ากะโหลกของแมงป่องยักษ์!

ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกลับผิดคาด!

"ฟู่มมมม!"

เมื่อรังสีกระบี่สีเงินพุ่งเข้าใกล้ตัวแมงป่องหินหลอมเหลวในรัศมีสามจั้ง 'อาณาเขตแห่งการแผดเผา' ที่เป็นกฎเกณฑ์ธรรมชาติของ๬ั๲ก็ทำงาน! ความร้อนที่สูงล้ำทะลุขีดจำกัดได้หลอมละลายเจตจำนงกระบี่ของฉินมู่หลางให้ระเหยกลายเป็นไอไปกว่าเจ็ดส่วน! เมื่อคมกระบี่ที่เหลือพลังเพียงสามส่วนปะทะเข้ากับเกราะ๷ิ๣า๬ั๲จึงทำได้เพียงทิ้งรอยขีดข่วนบางๆไว้เท่านั้น!

"เคร้ง!"

แรงสะท้อนกลับกระแทกฉินมู่หลางจนต้องถอยร่นมาหลายก้าวเลือดลมตีกลับจนหน้าซีดเผือด

"โฮกกกก!"

แมงป่องบรรพกาลคำรามก้อง๬ั๲รับรู้ถึงความอ่อนแอของผู้บุกรุกหางผลึกเพลิงของ๬ั๲ตวัดวูบกลางอากาศปล่อย 'พายุฝนเข็มพิษลาวา' นับพันเล่มพุ่งทะยานเข้าใส่ฉินมู่หลางประหนึ่งพายุใหญ่! ทุกเล่มล้วนแฝงกฎเกณฑ์แห่งการหลอมละลายหากสัมผัสถูกกายเนื้อต่อให้มีปราณคุ้มกายก็ต้องทะลุถึงกระดูก!

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง... เฟิงอี้หรานที่สังเกตการณ์อยู่เบื้องหลังพลันเกิดความเข้าใจอันถ่องแท้ในมรรคาวิถีอัคคี!

'ปราณกระบี่ของศิษย์พี่มู่หลางถูกหลอมละลายเพราะสภาวะแวดล้อม... หากข้าใช้ไฟสู้กับไฟพลังของข้าย่อมไม่อาจเทียบเคียงอสูรที่เกิดจากบ่อเพลิงได้... เช่นนั้นข้าก็ต้องเปลี่ยน 'ความร้อน' ให้กลายเป็น 'ความว่างเปล่า'!'

"ศิษย์พี่มู่หลาง! ปล่อยเรื่องความร้อนให้เป็นหน้าที่ข้า!"

เฟิงอี้หรานตะโกนลั่นเขากระโดดพุ่งเข้ามายืนซ้อนอยู่เบื้องหลังของยอดกระบี่สองมือประสานอินอย่างรวดเร็วจนเกิดภาพติดตานัยน์ตาสีเพลิงของเขาสว่างจ้าทะลุขีดจำกัด!

"มรรคาวิถีอัคคี... มิใช่เพียงการเผาผลาญทว่า๬ั๲คือการควบคุมวัฏจักรแห่งความร้อน! วังวนอัคคีบรรพกาล... ดูดซับ!"

เฟิงอี้หรานเปิดจุดชีพจรลมปราณทั่วร่างอย่างบ้าคลั่งเขาเปลี่ยนร่างกายของตนเองให้กลายเป็น 'หลุมดำแห่งความร้อน'! พริบตานั้น-่าฝนเข็มพิษลาวาที่กำลังจะพุ่งเจาะร่างของฉินมู่หลางรวมถึงไอปราณไฟบรรพกาลในรัศมีสิบจั้งพลันถูกแรงดึงดูดมหาศาลกระชากให้เปลี่ยนทิศทาง!

"ซูมมมมม!"

เข็มพิษลาวานับพันและเปลวเพลิงจากอสูรร้ายถูกดูดซับเข้าสู่จุดตันเถียนของเฟิงอี้หรานอย่างตะกละตะกลาม!

"อ๊ากกก!" เฟิงอี้หรานคำรามด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสเส้นเลือดทั่วร่างของเขาปูดโปนและเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานประหนึ่งลาวาปราณไฟบรรพกาลที่ดุร้ายกำลังแผดเผาอวัยวะภายในของเขา! ทว่าด้วยเจตจำนงที่ได้รับการขัดเกลามาจากการหนีตายเขาฝืนใช้ 'วิถีแห่งเต๋า' ของตนเองกดข่มและบีบอัดความร้อนเหล่านั้นไว้ในจุดตันเถียน!

ผลลัพธ์จากการเสียสละของเฟิงอี้หรานทำให้พื้นที่รอบกายของฉินมู่หลางในรัศมีสามจั้งกลายเป็น 'สภาวะไร้อุณหภูมิ'โดยสมบูรณ์! กฎเกณฑ์แห่งการหลอมละลายของแมงป่องบรรพกาลถูกดูดกลืนไปจนหมดสิ้น!

"ยอดเยี่ยม! ศิษย์น้องเฟิง!"

ฉินมู่หลางสัมผัสได้ถึงความกดดันที่หายไปเจตจำนงกระบี่ในร่างของเขาที่เคยถูกสะกดข่มพลันปะทุขึ้นมาอย่างเกรี้ยวกราดดุจมังกรที่หลุดจากพันธนาการ!

ทว่าเฟิงอี้หรานยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น! ร่างกายของเขาไม่อาจกักเก็บไฟบรรพกาลจำนวนมหาศาลไว้ได้นานหากไม่ระบายออกเขาต้องธาตุไฟแตกซ่านจนตัวระเบิดแน่!

"ศิษย์พี่! ยื่นกระบี่ของท่านมา!"

เฟิงอี้หรานตวัดมือขวาชี้ไปที่แผ่นหลังของฉินมู่หลางเขาปลดปล่อย 'ปราณไฟบรรพกาล' ที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุดควบแน่นเป็นของเหลวสีทองแดงไหลทะลักออกจากฝ่ามือพุ่งเข้าชโลมเคลือบไปทั่วใบกระบี่นิรันดร์!

"ซีดดดดด!"

เสียงกระบี่โลหะดูดซับความร้อนดังกังวานกระบี่นิรันดร์ที่เคยเย็นเยียบดุจน้ำแข็งบัดนี้ถูกอาบด้วยเปลวเพลิงสีทองแดงที่ลุกโชน! ๬ั๲มิใช่การเผาไหม้ตัวกระบี่ทว่าวิถีอัคคีของเฟิงอี้หรานได้ก่อตัวเป็น 'เกราะเพลิงคุ้มกัน'ที่สมบูรณ์แบบ๬ั๲ป้องกันไม่ให้ความร้อนภายนอกเข้ามารบกวนเจตจำนงกระบี่และในขณะเดียวกันก็เพิ่มพลานุภาพการทำลายล้างของธาตุไฟบรรพกาลเข้าไปในทุกการฟาดฟัน!

"ผสานเจตจำนงอัคคีกระบี่... กระบี่นิรันดร์ผลาญบรรพกาล!"

ดวงตาของฉินมู่หลางสาดประกายแสงสองสีสีเงินแห่งเจตจำนงกระบี่และสีทองแดงแห่งเพลิงบรรพกาล! การสอดประสานของสองยอดคนโดยปราศจากคำพูดทำให้พวกเขาบรรลุถึงมรรคาวิถีที่สูงขึ้นไปอีกขั้น!

"ไปตายซะไอ้สัตว์ประหลาด!"

ฉินมู่หลางกระโดดทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสูงกว่ายี่สิบจั้งกระบี่นิรันดร์ในมือเปล่งประกายเจิดจรัสจนบดบังแสงสีเลือดของแดนเนรเทศเขารวบรวมพลังวิญญาณทั้งหมดทิ้งดิ่งฟาดฟันกระบี่ลงมาหมายผ่ากึ่งกลางกะโหลกของแมงป่องยักษ์!

"โฮกกกก!"

แมงป่องหินหลอมเหลวสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามแห่งความตาย๬ั๲ชูหางผลึกเพลิงขึ้นต้านรับรวบรวมพลังกึ่งวิญญาณแรกเริ่มทั้งหมดเข้าปะทะ!

"ตูมมมมมมมมมมมมมมมม!!!"

การปะทะกันดังกึกก้องกัมปนาทคลื่นความร้อนและเจตจำนงกระบี่ระเบิดออกกวาดล้างทะเลสาบลาวาจนแห้งเหือดไปกว่าครึ่ง!

เกราะอัคคีบรรพกาลที่เฟิงอี้หรานเคลือบไว้บนกระบี่ทำหน้าที่ละลาย 'เกราะต้านทานความร้อน' ของแมงป่องยักษ์ให้เปิดออกเปิดทางให้ 'เจตจำนงกระบี่' อันบริสุทธิ์ของฉินมู่หลางทะลวงผ่านรอยแยกนั้นสับฟันลงไปบนกะโหลก๷ิ๣าของ๬ั๲อย่าง๽ั๹!

"แคร่กกกกก!"

เสียงกระดูกและเกราะหินแตกหักดังกังวาน! กระบี่นิรันดร์ผ่ากะโหลกของสัตว์อสูรกึ่งวิญญาณแรกเริ่มขาดเป็นสองซีกอย่างหมดจด! ปราณกระบี่ทะลวงลงไปทำลายแก่นวิญญาณของ๬ั๲จนสิ้นซาก!

ร่างมหึมาของแมงป่องบรรพกาลกระตุกอย่างรุนแรงสองสามครั้งก่อนจะล้มตึงลงกระแทกพื้นแผ่นดินสั่นสะเทือนเลือดลาวาสีทองไหลทะลักนองเต็มพื้น

ฉินมู่หลางร่อนลงสู่พื้นอย่างสง่างามทว่าวินาทีต่อมาเขาก็ทรุดตัวลงคุกเข่าหอบหายใจอย่างหนักหน่วงกระบี่ในมือกลับคืนสู่สภาพเดิมเปลวเพลิงที่เคลือบอยู่ดับลงพร้อมกับร่างของเฟิงอี้หรานที่ล้มหงายหลังลงไปนอนกางแขนกางขาหอบแฮกๆ

"แฮ่ก... แฮ่ก... ศิษย์พี่... พวกเรา... รอดแล้ว..." เฟิงอี้หรานหัวเราะเสียงแหบแห้งแม้ร่างกายจะปวดร้าวประหนึ่งถูกฉีกทว่าจุดตันเถียนของเขากลับให้ความรู้สึก 'อิ่มเอิบ' ปราณอัคคีของเขาได้รับการขัดเกลาและยกระดับขึ้นสู่ขั้น 'แก่นทองคำขั้นปลาย' อย่างสมบูรณ์!

ฉินมู่หลางพยักหน้ารอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้น "ขอบใจเจ้ามากศิษย์น้อง... หากไม่มีวิถีอัคคีของเจ้าดูดซับความร้อนและเคลือบกระบี่ให้ข้าคงไม่อาจฟันทะลวงเกราะของ๬ั๲ได้... เจตจำนงกระบี่ของข้า... ก็ดูเหมือนจะก้าวข้ามขีดจำกัดไปอีกขั้นเช่นกัน"

ทั้งสองพักฟื้นเพียงชั่วก้านธูปก่อนจะรีบลุกขึ้นมาจัดการกับ 'ขุมทรัพย์' ตรงหน้าเพราะพวกเขาเรียนรู้วิถีหน้าเงินมาจากอาเจียแล้วว่าในแดนเนรเทศนี้ซากอสูรบรรพกาลคือทองคำ!

"เกราะ๷ิ๣าบรรพกาลนี่ทนทานความร้อนและการตัดขาดมิติได้ยอดเยี่ยม... เหมาะจะเป็น 'กราบเรือ' ให้ราชรถของอาเจีย... ส่วนแกนเพลิงลาวานี่พลังงานมหาศาลนักต้องเอาไปเป็นเตาหลอมให้เจ้าสัว!"

เฟิงอี้หรานและฉินมู่หลางช่วยกันชำแหละและกวาดต้อนทรัพยากรทุกอย่างลงแหวนมิติอย่างขะมักเขม้นการผสานพลังครั้งนี้ไม่เพียงแต่ทำให้พวกเขารอดตายแต่ยังสร้างความเชื่อมั่นและมรรคาวิถีใหม่ที่ไม่มีใครในโลกผู้แสวงมรรคเคยทำได้มาก่อน!

จารึกที่ 259 : ผสานเจตจำนงอัคคีกระบี่ : ล่าแมงป่องหินหลอมเหลวบรรพกาล

ลึกเข้าไปในทิศทักษิณของแดนเนรเทศสูญญตาภูมิประเทศสีดำเกรียมค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นเทือกเขาสูงชันที่เต็มไปด้วยรอยปริแตกขนาดมหึมาจากรอยแยกเหล่านั้นมิได้มีน้ำพุใสสะอาดไหลรินทว่า๬ั๲คือ 'สายธารลาวา' สีแดงฉานที่เดือดพล่านอุณหภูมิในอาณาบริเวณนี้สูงส่งจนมิติอากาศบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่นกฎเกณฑ์แห่งความร้อนถูกผลักดันจนถึงขีดสุดราวกับว่าที่นี่คือเตาหลอมของสวรรค์ที่ถูกทอดทิ้ง

ท่ามกลางพายุเถ้าถ่านที่ร้อนระอุเงาร่างสองสายกำลังเคลื่อนที่ฝ่าดงหินอัคนีด้วยความระแวดระวัง

ฉินมู่หลางผู้สืบทอดแห่งสำนักกระบี่นิรันดร์ก้าวเดินนำหน้าด้วยท่วงท่าที่มั่นคงประหนึ่งขุนเขาน้ำแข็งทว่าหยาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากและระเหยกลายเป็นไอในพริบตาบ่งบอกถึงสภาวะที่ถูกกดดันอย่างหนักกระบี่นิรันดร์ในมือของเขาสั่นสะท้านส่งเสียงหวีดหวิวมิใช่เพราะความหวาดกลัวทว่าปราณกระบี่อันคมกริบของ๬ั๲กำลังถูกความร้อนในอากาศ 'หลอมละลาย' อย่างช้าๆ

เบื้องหลังของเขาคือเฟิงอี้หรานอัจฉริยะแห่งสำนักพู่กันเพลิงทว่ายามนี้ใบหน้าของเขากลับแดงก่ำเส้นเลือดที่ขมับปูดโปนปราณอัคคีในจุดตันเถียนของเขาเต้นเร่าอย่างบ้าคลั่งสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยไฟบรรพกาลเช่นนี้สำหรับผู้บำเพ็ญวิถีอัคคีแล้ว๬ั๲คือสรวงสวรรค์และนรกในเวลาเดียวกันหากดูดซับมากไปย่อมธาตุไฟแตกซ่านทว่าหากต้านทานได้๬ั๲คือลานหล่อหลอมชั้นเลิศ

"ศิษย์พี่มู่หลาง..." เฟิงอี้หรานเอ่ยเสียงแหบพร่าพัดขนนกสีเพลิงในมือของเขาถูกเก็บไปแล้วเพราะ๬ั๲ไม่อาจทนทานความร้อนระดับนี้ได้ "กฎเกณฑ์ธาตุไฟในหุบเขานี้เก่าแก่และดุร้ายยิ่งนัก๬ั๲มิใช่ไอปราณธรรมชาติแต่๬ั๲แฝง 'เจตจำนงแห่งการแผดเผา' ของสัตว์อสูรระดับสูง... พวกเราเข้ามาในอาณาเขตของ๬ั๲แล้ว"

ฉินมู่หลางหยุดฝีเท้าดวงตาที่เย็นเยียบดุจคมกระบี่กวาดมองไปรอบด้าน "อาเจียต้องการกระดูกและแกนพลังงานของอสูรบรรพกาลเพื่อสร้าง 'มหาราชรถแห่งสูญตา' ยิ่งสัตว์อสูรแข็งแกร่งเพียงใดซากของ๬ั๲ยิ่งทนทานต่อรอยแยกมิติมากเท่านั้น... วันนี้ไม่ว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ลาวานั่นจะเป็นตัวอะไรเจตจำนงกระบี่ของข้าจะผ่า๬ั๲ออกเป็นสองซีก!"

"กรรร... ครืนนนน!"

ราวกับตอบรับคำท้าทายทะเลสาบลาวาเบื้องหน้าพลันเกิดน้ำวนขนาดยักษ์! เกลียวคลื่นสีแดงฉานม้วนตัวสูงขึ้นไปบนท้องฟ้าสิบจั้งก่อนที่เงาดำมหึมาจะพุ่งพรวดขึ้นมาจากก้นบึ้งของบ่อเพลิง!

๬ั๲คือ 'แมงป่องหินหลอมเหลวบรรพกาล'!

ลำตัวของ๬ั๲ยาวกว่ายี่สิบจั้งห่อหุ้มด้วยเกราะ๷ิ๣าสีดำสนิทที่มีรอยแตกร้าวเปล่งแสงสีทองของลาวาอยู่ภายในก้ามทั้งสองข้างใหญ่โตประหนึ่งภูเขาขนาดย่อมและที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ 'หาง' ของ๬ั๲ที่ชูชันขึ้นฟ้าปลายหางมิใช่เหล็กไนธรรมดาทว่า๬ั๲คือผลึกเพลิงบรรพกาลที่อัดแน่นด้วยพิษไฟที่สามารถละลายวิญญาณของผู้บำเพ็ญเพียรระดับแก่นทองคำได้ในเสี้ยวลมหายใจ!

กลิ่นอายที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของ๬ั๲กดทับมิติอากาศจนแตกร้าว... ระดับกึ่งวิญญาณแรกเริ่ม!

"อสูรบรรพกาลที่สั่งสมปราณในนรกภูมิมานับหมื่นปี..." ฉินมู่หลางหรี่ตาลงเจตจำนงแห่งการต่อสู้ลุกโชนเขาก้าวไปเบื้องหน้ามือขวากระชับกระบี่นิรันดร์แน่น "ศิษย์น้องเฟิงคอยระวังหลังให้ข้า!"

"วิถีกระบี่ฝืนลิขิต... เพลงกระบี่นิรันดร์บทที่สาม... ตัดสัจธรรม!"

ฉินมู่หลางพุ่งทะยานออกไปดุจดาวตกสีเงินรังสีกระบี่ที่คมกริบที่สุดพวยพุ่งออกจากคมดาบฟันแหวกอากาศธาตุหมายจะผ่ากะโหลกของแมงป่องยักษ์!

ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกลับผิดคาด!

"ฟู่มมมม!"

เมื่อรังสีกระบี่สีเงินพุ่งเข้าใกล้ตัวแมงป่องหินหลอมเหลวในรัศมีสามจั้ง 'อาณาเขตแห่งการแผดเผา' ที่เป็นกฎเกณฑ์ธรรมชาติของ๬ั๲ก็ทำงาน! ความร้อนที่สูงล้ำทะลุขีดจำกัดได้หลอมละลายเจตจำนงกระบี่ของฉินมู่หลางให้ระเหยกลายเป็นไอไปกว่าเจ็ดส่วน! เมื่อคมกระบี่ที่เหลือพลังเพียงสามส่วนปะทะเข้ากับเกราะ๷ิ๣า๬ั๲จึงทำได้เพียงทิ้งรอยขีดข่วนบางๆไว้เท่านั้น!

"เคร้ง!"

แรงสะท้อนกลับกระแทกฉินมู่หลางจนต้องถอยร่นมาหลายก้าวเลือดลมตีกลับจนหน้าซีดเผือด

"โฮกกกก!"

แมงป่องบรรพกาลคำรามก้อง๬ั๲รับรู้ถึงความอ่อนแอของผู้บุกรุกหางผลึกเพลิงของ๬ั๲ตวัดวูบกลางอากาศปล่อย 'พายุฝนเข็มพิษลาวา' นับพันเล่มพุ่งทะยานเข้าใส่ฉินมู่หลางประหนึ่งพายุขนาดใหญ่! ทุกเล่มล้วนแฝงกฎเกณฑ์แห่งการหลอมละลายหากสัมผัสถูกกายเนื้อต่อให้มีปราณคุ้มกายก็ต้องทะลุถึงกระดูก!

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง... เฟิงอี้หรานที่สังเกตการณ์อยู่เบื้องหลังพลันเกิดความเข้าใจอันถ่องแท้ในมรรคาวิถีอัคคี!

'ปราณกระบี่ของศิษย์พี่มู่หลางถูกหลอมละลายเพราะสภาวะแวดล้อม... หากข้าใช้ไฟสู้กับไฟพลังของข้าย่อมไม่อาจเทียบเคียงอสูรที่เกิดจากบ่อเพลิงได้... เช่นนั้นข้าก็ต้องเปลี่ยน 'ความร้อน' ให้กลายเป็น 'ความว่างเปล่า'!'

"ศิษย์พี่มู่หลาง! ปล่อยเรื่องความร้อนให้เป็นหน้าที่ข้า!"

เฟิงอี้หรานตะโกนลั่นเขากระโดดพุ่งเข้ามายืนซ้อนอยู่เบื้องหลังของยอดกระบี่สองมือประสานอินอย่างรวดเร็วจนเกิดภาพติดตานัยน์ตาสีเพลิงของเขาสว่างจ้าทะลุขีดจำกัด!

"มรรคาวิถีอัคคี... มิใช่เพียงการเผาผลาญทว่า๬ั๲คือการควบคุมวัฏจักรแห่งความร้อน! วังวนอัคคีบรรพกาล... ดูดซับ!"

เฟิงอี้หรานเปิดจุดชีพจรลมปราณทั่วร่างอย่างบ้าคลั่งเขาเปลี่ยนร่างกายของตนเองให้กลายเป็น 'หลุมดำแห่งความร้อน'! พริบตานั้น-่าฝนเข็มพิษลาวาที่กำลังจะพุ่งเจาะร่างของฉินมู่หลางรวมถึงไอปราณไฟบรรพกาลในรัศมีสิบจั้งพลันถูกแรงดึงดูดมหาศาลกระชากให้เปลี่ยนทิศทาง!

"ซูมมมมม!"

เข็มพิษลาวานับพันและเปลวเพลิงจากอสูรร้ายถูกดูดซับเข้าสู่จุดตันเถียนของเฟิงอี้หรานอย่างตะกละตะกลาม!

"อ๊ากกก!" เฟิงอี้หรานคำรามด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสเส้นเลือดทั่วร่างของเขาปูดโปนและเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานประหนึ่งลาวาปราณไฟบรรพกาลที่ดุร้ายกำลังแผดเผาอวัยวะภายในของเขา! ทว่าด้วยเจตจำนงที่ได้รับการขัดเกลามาจากการหนีตายเขาฝืนใช้ 'วิถีแห่งเต๋า' ของตนเองกดข่มและบีบอัดความร้อนเหล่านั้นไว้ในจุดตันเถียน!

ผลลัพธ์จากการเสียสละของเฟิงอี้หรานทำให้พื้นที่รอบกายของฉินมู่หลางในรัศมีสามจั้งกลายเป็น 'สภาวะไร้อุณหภูมิ'โดยสมบูรณ์! กฎเกณฑ์แห่งการหลอมละลายของแมงป่องบรรพกาลถูกดูดกลืนไปจนหมดสิ้น!

"ยอดเยี่ยม! ศิษย์น้องเฟิง!"

ฉินมู่หลางสัมผัสได้ถึงความกดดันที่หายไปเจตจำนงกระบี่ในร่างของเขาที่เคยถูกสะกดข่มพลันปะทุขึ้นมาอย่างเกรี้ยวกราดดุจมังกรที่หลุดจากพันธนาการ!

ทว่าเฟิงอี้หรานยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น! ร่างกายของเขาไม่อาจกักเก็บไฟบรรพกาลจำนวนมหาศาลไว้ได้นานหากไม่ระบายออกเขาต้องธาตุไฟแตกซ่านจนตัวระเบิดแน่!

"ศิษย์พี่! ยื่นกระบี่ของท่านมา!"

เฟิงอี้หรานตวัดมือขวาชี้ไปที่แผ่นหลังของฉินมู่หลางเขาปลดปล่อย 'ปราณไฟบรรพกาล' ที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุดควบแน่นเป็นของเหลวสีทองแดงไหลทะลักออกจากฝ่ามือพุ่งเข้าชโลมเคลือบไปทั่วใบกระบี่นิรันดร์!

"ซีดดดดด!"

เสียงกระบี่โลหะดูดซับความร้อนดังกังวานกระบี่นิรันดร์ที่เคยเย็นเยียบดุจน้ำแข็งบัดนี้ถูกอาบด้วยเปลวเพลิงสีทองแดงที่ลุกโชน! ๬ั๲มิใช่การเผาไหม้ตัวกระบี่ทว่าวิถีอัคคีของเฟิงอี้หรานได้ก่อตัวเป็น 'เกราะเพลิงคุ้มกัน'ที่สมบูรณ์แบบ๬ั๲ป้องกันไม่ให้ความร้อนภายนอกเข้ามารบกวนเจตจำนงกระบี่และในขณะเดียวกันก็เพิ่มพลานุภาพการทำลายล้างของธาตุไฟบรรพกาลเข้าไปในทุกการฟาดฟัน!

"ผสานเจตจำนงอัคคีกระบี่... กระบี่นิรันดร์ผลาญบรรพกาล!"

ดวงตาของฉินมู่หลางสาดประกายแสงสองสีสีเงินแห่งเจตจำนงกระบี่และสีทองแดงแห่งเพลิงบรรพกาล! การสอดประสานของสองยอดคนโดยปราศจากคำพูดทำให้พวกเขาบรรลุถึงมรรคาวิถีที่สูงขึ้นไปอีกขั้น!

"ไปตายซะไอ้สัตว์ประหลาด!"

ฉินมู่หลางกระโดดทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสูงกว่ายี่สิบจั้งกระบี่นิรันดร์ในมือเปล่งประกายเจิดจรัสจนบดบังแสงสีเลือดของแดนเนรเทศเขารวบรวมพลังวิญญาณทั้งหมดทิ้งดิ่งฟาดฟันกระบี่ลงมาหมายผ่ากึ่งกลางกะโหลกของแมงป่องยักษ์!

"โฮกกกก!"

แมงป่องหินหลอมเหลวสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามแห่งความตาย๬ั๲ชูหางผลึกเพลิงขึ้นต้านรับรวบรวมพลังกึ่งวิญญาณแรกเริ่มทั้งหมดเข้าปะทะ!

"ตูมมมมมมมมมมมมมมมม!!!"

การปะทะกันดังกึกก้องกัมปนาทคลื่นความร้อนและเจตจำนงกระบี่ระเบิดออกกวาดล้างทะเลสาบลาวาจนแห้งเหือดไปกว่าครึ่ง!

เกราะอัคคีบรรพกาลที่เฟิงอี้หรานเคลือบไว้บนกระบี่ทำหน้าที่ละลาย 'เกราะต้านทานความร้อน' ของแมงป่องยักษ์ให้เปิดออกเปิดทางให้ 'เจตจำนงกระบี่' อันบริสุทธิ์ของฉินมู่หลางทะลวงผ่านรอยแยกนั้นสับฟันลงไปบนกะโหลก๷ิ๣าของ๬ั๲อย่าง๽ั๹!

"แคร่กกกกก!"

เสียงกระดูกและเกราะหินแตกหักดังกังวาน! กระบี่นิรันดร์ผ่ากะโหลกของสัตว์อสูรกึ่งวิญญาณแรกเริ่มขาดเป็นสองซีกอย่างหมดจด! ปราณกระบี่ทะลวงลงไปทำลายแก่นวิญญาณของ๬ั๲จนสิ้นซาก!

ร่างมหึมาของแมงป่องบรรพกาลกระตุกอย่างรุนแรงสองสามครั้งก่อนจะล้มตึงลงกระแทกพื้นแผ่นดินสั่นสะเทือนเลือดลาวาสีทองไหลทะลักนองเต็มพื้น

ฉินมู่หลางร่อนลงสู่พื้นอย่างสง่างามทว่าวินาทีต่อมาเขาก็ทรุดตัวลงคุกเข่าหอบหายใจอย่างหนักหน่วงกระบี่ในมือกลับคืนสู่สภาพเดิมเปลวเพลิงที่เคลือบอยู่ดับลงพร้อมกับร่างของเฟิงอี้หรานที่ล้มหงายหลังลงไปนอนกางแขนกางขาหอบแฮกๆ

"แฮ่ก... แฮ่ก... ศิษย์พี่... พวกเรา... รอดแล้ว..." เฟิงอี้หรานหัวเราะเสียงแหบแห้งแม้ร่างกายจะปวดร้าวประหนึ่งถูกฉีกทว่าจุดตันเถียนของเขากลับให้ความรู้สึก 'อิ่มเอิบ' ปราณอัคคีของเขาได้รับการขัดเกลาและยกระดับขึ้นสู่ขั้น 'แก่นทองคำขั้นปลาย' อย่างสมบูรณ์!

ฉินมู่หลางพยักหน้ารอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้น "ขอบใจเจ้ามากศิษย์น้อง... หากไม่มีวิถีอัคคีของเจ้าดูดซับความร้อนและเคลือบกระบี่ให้ข้าคงไม่อาจฟันทะลวงเกราะของ๬ั๲ได้... เจตจำนงกระบี่ของข้า... ก็ดูเหมือนจะก้าวข้ามขีดจำกัดไปอีกขั้นเช่นกัน"

ทั้งสองพักฟื้นเพียงชั่วก้านธูปก่อนจะรีบลุกขึ้นมาจัดการกับ 'ขุมทรัพย์' ตรงหน้าเพราะพวกเขาเรียนรู้วิถีหน้าเงินมาจากอาเจียแล้วว่าในแดนเนรเทศนี้ซากอสูรบรรพกาลคือทองคำ!

"เกราะ๷ิ๣าบรรพกาลนี่ทนทานความร้อนและการตัดขาดมิติได้ยอดเยี่ยม... เหมาะจะเป็น 'กราบเรือ' ให้ราชรถของอาเจีย... ส่วนแกนเพลิงลาวานี่พลังงานมหาศาลนักต้องเอาไปเป็นเตาหลอมให้เจ้าสัว!"

เฟิงอี้หรานและฉินมู่หลางช่วยกันชำแหละและกวาดต้อนทรัพยากรทุกอย่างลงแหวนมิติอย่างขะมักเขม้นการผสานพลังครั้งนี้ไม่เพียงแต่ทำให้พวกเขารอดตายแต่ยังสร้างความเชื่อมั่นและมรรคาวิถีใหม่ที่ไม่มีใครในโลกผู้แสวงมรรคเคยทำได้มาก่อน!