เรื่อง หมื่นอสูรก้มกราบ
ติดตาม
เล่มที่1 ตอนที่7 สังหารด้วยโทสะ
เล่มที่1 ตอนที่7 สังหารด้วยโทสะ
  • ปรับสีและขนาดตัวอักษร

        นัยน์ตาของเต้าหลิงมีประกายเย็นยะเยือกปรากฏออกมา ดูแล้วน่าหวาดกลัวยิ่ง หวังหลิ่งได้แย่งผลึกหินฟ้าของเขาไปอีกทั้งยังเจตนาฆ่าเขาให้ตาย ไม่คิดเลยว่าโอกาสที่จะได้แก้แค้นจะมาถึงเร็วขนาดนี้

        ไอสังหารพลันกระจายตัวออกไปทุกสารทิศ!

        เมื่อหวังเชียนได้ยินเรื่องเล่าของเทพแห่งการนอนหลับ นางก็เอาฝ่ามือเรียวบังริมฝีปากแดงอย่างมีจริตพลางหัวเราะเยาะเย้ยออกมาที่แท้ก็เป็นเทพแห่งการนอนนี่เอง ช่างน่าสนุก น่าสนุกเกินไปแล้ว!”

        หวังเชียนเองก็คิดไม่ถึงว่าขยะไร้ค่าผู้มีชื่อเสียงโด่งดังจะมีรูปลักษณ์เช่นนี้ เมื่อรู้ดังนั้น นางก็กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “เจ้าขยะไร้ค่า ข้าจะไม่ให้เจ้าตายง่ายๆ หรอกนะ กล้าล่วงเกินข้าเจ้าจะตายอย่างน่าเวทนา!”

        ได้ยินดังนั้นเต้าหลิงก็เบนสายตามองไปที่นาง แสงเย็นภายนัยน์ตาสะท้อนส่องออกมา พลังสังหารที่อยู่ภายในใจทวีคูณออกมาอย่างแรงกล้า

        “เทพแห่งการนอน เจ้าขายสิ่งล้ำค่าอะไรมาเอาของที่ขายได้ส่งมาให้ข้าซะ” หวังลี่ร้อนใจดั่งไฟเผา ไอ้ขยะไร้ค่านี่จะต้องมีของล้ำค่าอีกแน่ แค่คิดตาของเขาก็ร้อนผ่าวขึ้นมา เพราะอีกไม่นานของสิ่งนั้นก็จะต้องตกมาเป็นของเขา!

        หวังเชียนก็ร้อนใจราวกับโดนแผดเผา หากนางตระหนักโดยเร็วถึงท่าทางที่ไม่ปกติของเฉินฝู๋ ของที่ทำให้เฉินฝู๋ตกตะลึงไปได้นั้น มันจะต้องเป็นของที่ไม่ธรรมดา และในตัวของเขาคงมีเงินอยู่มากโข นางรู้สึกเสียดายที่ไปเรียกหวังลี่มา

        “ช่างต่ำช้าไม่ต่างจากพี่ชาย พวกเจ้าเก่งกับข้าแค่คนเดียวอย่างนั้นหรือ?” เต้าหลิงเม้มปาก สายตาของเขามองไปที่พวกเขาทั้งสามคน นอกจากคนคุ้มกันที่อยู่ด้านหลังแล้ว พวกเขาทั้งสองคนช่างอ่อนแอยิ่งนัก

        ได้ยินดังนั้น นัยน์ตาหวังลี่ก็พลันเย็นชาขึ้น ไอ้ขยะไร้ค่าผู้นี้อาจหาญไม่น้อยเลย ที่กล้ากล่าววาจาเช่นนี้ต่อหน้าของข้า เขาส่งเสียงหึเย็นออกมาแล้วกล่าวว่าเจ้ารนหาที่ตายเองนะ หึ เจ้าคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!”

        “รีบฆ่าไอ้สัตว์เดรฉานนี่เสีย!” หวังเชียนชี้หน้าเต้าหลิงพลางแผดเสียงคำรามกล่าวออกมาด้วยโทสะ นางทนไม่ได้ที่จะเห็นคนกระจอกที่ต่ำต้อยมาทำท่าทีจองหองกับนางข้าอยากจะรู้นักกว่าเขายังจะแสร้งทำได้ถึงเมื่อไหร่!”

        “หากใช้มือฆ่าเขาก็จะเป็นมลทินต่อมือของข้า” หวังลี่ยิ้มเย็น พลางนำคันธนูสีเงินใหญ่ออกมาแล้วหยิบลูกธนูดอกใหญ่สีเงินวางลงบนสายธนู ก่อนที่จะดึงสายธนูจนตึงราวกับพระจันทร์เต็มดวง จากนั้นลูกธนูสีเงินก็พุ่งออกไปเป็นเส้นตรงไปที่ศรีษะของเต้าหลิง

        พลังที่น่ากลัวได้ล็อกร่างของเต้าหลิงเอาไว้แล้ว แรงกดดันที่มากจนถึงขีดสุด  หากว่าเป็นคนที่ไร้ซึ่งกำลังจะต้องหลบไม่พ้นอย่างแน่นอน อีกทั้งหากผู้ยิงได้ฝึกฝนมาจนถึงขั้นสูงสุดแล้วล่ะก็ ลำพังแค่ไอสังหารก็สามารถปลิดชีพผู้คนได้!

        ลูกธนูดอกใหญ่พุ่งจู่โจมออกไปเป็นเส้นตรง มันทะลวงฝ่าอากาศจนแตกกระจาย จนทำให้เกิดเสียงฮือฮือที่ดังขึ้นมาเหมือนกับเสียงของปีศาจ ทำเอาคนที่ได้ยินต้องใจสั่น ทั้งยังเร็วจนมองตามแทบไม่ทัน

        เต้าหลิงขยับร่างกาย ฝ่าเท้ากระทืบลงพื้นด้วยความแรงและรวดเร็ว จนพื้นดินโดยรอบแตกระแหง พลังภายในร่างของเขาระเบิดออกมา เลือดลมเดือดพล่านไม่หยุด

        ท่ามกลางสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อของหวังลี่ เต้าหลิงได้ใช้ฝ่ามือเอื้อมออกไปหมายจะจับลูกธนูใหญ่ที่เขายิงทะยานออกไป

        “ฮ่าฮ่า ดื้อรั้นไม่รู้จักกลัวตายเสียเลย หาญกล้ามาจับลูกธนูของข้า หาที่ตาย!” หวังลี่ไม่โกรธกลับหัวเราะ เพราะว่าแรงกระแทงของลูกธนูใหญ่จะบดแขนของเขาจนแหลกละเอียด!

        “นายน้อย ข้าว่าเขาจะต้องโดนลูกธนูบดแน่ การที่จะจับธนูนั่นไว้ได้จะต้องมีพลังอย่างน้อยถึงหนึ่งหมื่นชั่ง หากไม่ถึงก็ยากที่...” ชายหนุ่มชุดดำที่อยู่ด้านหลังของหวังลี่กล่าวขึ้นแล้วพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

        ทว่าจู่ๆเสียงของชายชุดดำก็ชะงักไป เขาเหมือนกับว่าเห็นผีเข้าก็ไม่ปาน เพราะเต้าหลิงได้จับธนูใหญ่สีเงินเอาไว้ได้!

        ฝ่าเท้าเต้าหลิงตกลงสู่พื้น เขาจับลูกธนูสีเงินเอาไว้ก่อนที่เขามองไปที่หวังลี่ด้วยสายตาเย็นชาคนที่ตายก็คือเจ้า!”

        “ฟิ้ววว

        พละกำลังทั่วร่างพลันทะยานสูงขึ้น พลังภายในได้ไหลเชี่ยวไปรวมกันที่ฝ่ามือ ก่อนที่เขาจะปาลูกธนูดอกใหญ่สีเงินกลับไป!   

        ลูกธนูพุ่งทะยานแหวกฝ่าอากาศออกไปด้วยความเร็วสูง สีหน้าของของหวังลี่เต็มไปด้วยความหวาดผวา เขาอยากจะหนี ทว่าขาสองข้างกลับไม่ขยับเหมือนกับจมอยู่ในดินเหนียว อยากจะขยับก็ขยับไม่ได้ ความกลัวได้ปกคลุมร่างของเขาเอาไว้ เขารู้สึกเหมือนกับว่ามีภูเขาขนาดใหญ่กำลังกดทับอยู่!

        ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของหวังเชียน ลูกธนูดอกใหญ่ได้พุ่งทะลุผ่านช่องว่างระหว่างคิ้วของหวังลี่ ร่างของเขาลอยออกไปตามแรงลูกธนูสีเงิน ก่อนที่หวังลี่จะสิ้นลมกลางอากาศ เลือดสดไหลทะลักออกมา

        สีหน้าหวังลี่ยังเต็มไปด้วยความหวาดผวา จนมาถึงคราวตายเขาก็ยังคิดไม่ออก เจ้าขยะไร้ค่า เจ้าเทพแห่งการนอน นี่เป็นไปได้อย่างไรกันข้าถูกฆ่าตายด้วยน้ำมือของเขาอย่างนั้นหรือ

        หวังเชียนมองดูร่างไร้วิญญาณที่ตกลงบนพื้น ใบหน้าของนางขาวซีด เขากล้าฆ่าหวังลี่ นั่นเป็นน้องชายของหวังหลิ่งเชียวนะ ถ้าเขาตาย ถึงจะฆ่าเต้าหลิงในตอนนี้ นางก็คงมิวายถูกหวังหลิ่งเล่นงานเป็นแน่

        นางโกรธเสียจนทั่วร่างสั่นสะท้านพลางกล่าวสบถข้างในใจ “บัดซบไหนเจ้าบอกว่าเขาเป็นแค่ขยะไงล่ะเจ้าโง่เอ๊ย!”

           

        ชายชุดดำกำหมัดแน่น ก่อนจะแผดเสียงคำรามออกมาด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว “เจ้าสัตว์เดรฉาน เจ้าตายแน่ เจ้ากล้ามากที่ฆ่าหวังลี่ เจ้าจะต้องถูกตามไล่ฆ่าชั่วกัปชั่วกัลป์!”

        “ขู่ข้าหรือ?” เต้าหลิงส่งเสียงหึเย็นออกมา พลังภายในร่างของเขาปะทุพลุ่งพล่านราวกับสัตว์อสูรที่ตื่นขึ้นจากการหลับใหล พลังที่แข็งกร้าวแผ่ซ่านออกมาทั่วร่าง

        “บัดซบ ไปตายซะ!” ชายชุดดำคำรามเสียงลั่น ลมเลือดเดือดพล่านขึ้น พลังภายในร่างระเบิดออกมาอย่างรุนแรง  หมัดของเขาพุ่งทะลวงออกไปราวกับมีความตายประทับอยู่บนหมัด

        “แหลกไปซะ!” เต้าหลิงแผดเสียงลั่น เลือดลมทั่วร่างซัดสาดออกมาอย่างบ้าคลั่ง แถบชายเสื้อกระพืบตามแรงกระทบ กำปั้นที่แข็งแกร่งพุ่งทะยานออกไปหมายจะบดขยี้พลังที่อยู่ตรงหน้าให้แหลก

        เต้าหลิงพุ่งทะยานออกไปท่วงท่าประดุจพญาอินทรีสยายปีก แขนทั้งสองสั่นไหว พลังสวรรค์ระเบิดออกมา ทำให้มวลอากาศแหวกออกเป็นแนวยาว แล้วพุ่งเข้าใส่เพื่อสังหารชายชุดดำ

        ‘พลังกายของเขาน่ากลัวเสียจริง’ ชายชุดดำตกใจเป็นอย่างมาก ไม่คิดเลยว่าเด็กหนุ่มอายุสิบสี่สิบห้าจะมีพลังทัดเทียมกันกับเขา!

        “ฆ่ามัน ต้องฆ่ามันให้ได้!” หวังเชียนแผดเสียงออกมาอย่างเคียดแค้น มีแต่ต้องฆ่าเจ้าขยะนั่นซะ นางจึงจะมีชีวิตรอดต่อไปได้ เพราะไม่อยากนั้นหวังหลิ่งจะต้องไม่ปล่อยนางเอาไว้แน่   

        พลั่ก!

        ร่างเงาทั้งสองพุ่งปะทะเข้าด้วยกันด้วยความเร็วสูงสุด จนกลางอากาศมีร่องรอยของร่างเงาทิ้งเอาไว้ มวลอากาศถูกบีบจนระเบิดออกไม่หยุดจนกลายเป็นสภาวะสูญญากาศ

        ยิ่งเต้าหลิงโจมตีความเร็วของเขาก็ยิ่งเร็วมากขึ้นราวกับวานร บางครั้งก็เหมือนกับงู พลังปราณบริสุทธิ์ภายในร่างของเขาไหลเวียนเร็วมากขึ้น เลือดลมฮึกเหิม ทั้งยังปลดปล่อยไอความร้อนแผดเผาออกมาทั่วร่าง

        สีหน้าของชายชุดดำเริ่มไม่สู้ดีนัก พลังของเต้าหลิงไม่เพียงแต่รุนแรง อีกทั้งยังอบอวนไปด้วยไอร้อน ดูท่าอีกไม่นานคงทำให้เลือดลมและพลังในกายเขาแห้งผากเป็นแน่

        “เจ้าหนู ข้ายอมรับว่าเจ้านั้นแข็งแกร่ง แต่มันก็ยังไม่พอที่จะฆ่าข้าได้หรอกนะ!” สีหน้าชายชุดดำพลันดำมืดขึ้น ก่อนที่จะยิ้มเยาะออกมา ราวกับว่าเขาสยบเต้าหลิงได้แน่

        กล่าวจบทั่วร่างของเขาก็สั่นไหวจากการปะทุของพลัง ฝ่ามือกำแน่น คลื่นพลังที่บ้าคลั่งตลบอบอวนไปทั่ว ราวกับสามารถทลายภูเขาลูกเล็กให้แหลกได้

        “หมัดทลายหิน!” ชายชุดดำคำรามลั่น ก่อนปล่อยหมัดทะยานแหวกอากาศพุ่งไปที่ศรีษะของเต้าหลิง

        “อ่อนหัดสิ้นดี นี่เจ้าเอาจริงแล้วรึ ข้ายังสู้ไม่จุใจเลย” เต้าหลิงขมวดคิ้ว เมื่อสักครู่เขาเพิ่งจะขัดเกลาร่างกายให้เข้าที่เข้าทาง ไม่คิดเลยว่าชายชุดดำจะปล่อยไพ่ตายออกมาเร็วเช่นนี้

        ได้ยินดังนั้น ชายชุดดำก็แทบจะกระอักเลือดออกมา เขาแผดเสียงคำรามดังกึกก้อง “จะตายอยู่แล้วยังกล้ามาดูถูกข้า เจ้ารนหาที่ตาย แหลกไปซะ!”

        หมัดของเขาพุ่งออกไปราวกับหินขนาดใหญ่ แรงกดดันทำให้มวลอากาศระเบิดออก นี่ถือว่าเป็นวิทยายุทธ์ที่แข็งแกร่งมากวิชาหนึ่ง

        “มันจบแล้ว!” ชายชุดดำกัดฟันกรอด สายตาเย็นชาของเขาจ้องไปที่ศรีษะของเต้าหลิง ราวกับมองเห็นภาพเบื้องหน้าที่แหลกละเอียด

           

        ฝ่ามือของเต้าหลิงกำแน่น หมัดได้แปรเปลี่ยนเป็นตราประทับ ปราณที่รุนแรงตลบอบอวนไปทั่วบริเวณ ก่อนที่เขาจะทะลวงหมัดออกไป

        “ตู้ม!” มวลอากาศระเบิดแตกออกส่งเสียงดังสนั่น พลังหมัดของเต้าหลิงได้ปะทะเข้ากับหมัดของชายชุดดำเข้าอย่างจัง

        แรงกดดันที่แข็งกล้ากดทับลงไปทำให้แขนของชายชุดดำหัก ท้ายที่สุดหมัดของเต้าหลิงก็พุ่งอัดเข้าที่หน้าอกของเขา ร่างของเขาก็พลันกระเด็นลอยออกไปตามแรงหมัดพลางส่งเสียงร้องครวญครางอยู่บนพื้นอย่างเจ็บปวด บนหน้าอกปรากฏรอยแตก ไม่นานนักร่างของเขาก็เย็นลงราวกับน้ำแข็ง

        “กรี๊ดดด...” หวังเชียนกรีดร้องออกมาไม่เป็นภาษา สายตามองไปที่ศพของชายชุดดำที่นอนแน่นอนนิ่ง นางรีบคุกเข่าอ้อนวอนลงบนพื้น พลางกล่าวเสียงสั่นออกมาอย่างน่าเวทนา “อย่าฆ่าข้าเลยนะ ได้โปรด เจ้าอยากให้ข้าทำอะไรข้าจะทำให้เจ้าทุกอย่าง

        “ยังมาแสร้งทำมารยาต่อหน้าข้าอีกนะ” เต้าหลิงส่งเสียงหึในลำคอ พลางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เป็นพวกเจ้าที่รนหาเรื่องเอง อยากจะฆ่าข้า ก็ต้องเตรียมใจที่จะถูกฆ่าด้วยเช่นกัน!”

        เต้าหลิงใจสั่นขึ้นมา ในภายภาคหน้าเวลาทำการค้าคงจะต้องระวังให้มาก หากคนที่หวังเชียนพามาเป็นยอดฝีมือคงจะเป็นอันตรายต่อชีวิตเขาอยู่ไม่น้อย ยิ่งถ้าคนที่เขาเจอในตอนนี้อยู่ในขั้นสถิตวิญญาณ คงจะสามารถกำราบเขาได้ภายในหนึ่งฝ่ามือ

        เมื่อจัดการปัญหาตรงหน้าเสร็จสิ้น เขาก็สูดลมหายใจเข้าลึกพลางแผดเสียงกล่าวออกมาหวังหลิ่ง หวังย่า พวกเจ้ารอข้าก่อนเถอะ ข้าไม่มีวันยกโทษให้พวกเจ้า!”   

        หวังหลิ่งนั้นเป็นยอดฝีมือที่อยู่ในขั้นสถิตวิญญาณ เขารู้ดีว่าพลังของตนยังคงห่างชั้นกับหวังหลิ่งอยู่มากโข ฉะนั้นตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาชำระหนี้แค้น

        หลังจากนั้นเต้าหลิงก็หาถุงมาใส่ร่างที่ไร้วิญญาณ สายตาของเขามองไปรอบๆภาพป่าเขาแล้วปล่อยหมัดใส่เข้าไปบนอากาศที่อยู่รอบๆ ไม่นานนักภาพลวงป่าเขาก็บิดเบี้ยว

        เขาไม่ได้รู้จักค่ายกลพวกนี้ จึงได้แต่ใช้แรงเข้าทำลายจนต้องสิ้นเปลืองเวลาไปกว่าครึ่งชั่วยามจึงจะทำลายค่ายกลได้ส่วนหนึ่ง เต้าหลิงกำหมัดพลางกล่าวพึมพำออกมาในใจ “จะต้องรีบเพิ่มพลังให้เร็วกว่านี้ พลังของข้ายังต่ำเกินไป จะขายอะไรก็ต้องคิดหน้าคิดหลังให้ดี

        จากนั้นเขาก็โยนศพทิ้งเอาไว้ที่กองขยะ เมื่อกลับมาถึงบ้าน ฟ้าก็มืดพอดี

        เขานำเข่งที่ใส่แร่หินน้ำงามออกมาด้วยแว่บหนึ่ง ในใจก็เกิดสงสัยขึ้นมาว่าพ่อขาเป๋ไปเอาของล้ำค่าเหล่านี้มาจากที่ไหน หรือว่าเขาจะสามารถหาหินแร่ระดับสูงได้ด้วยตัวเอง?

        “ช่างเถอะ ไว้รอพ่อกลับมาแล้วค่อยถาม น่าจะอีกไม่กี่วัน

        เต้าหลิงนั่งลงขัดสมาธิบนพื้น พลางนำลำฐานเหลวระดับสี่ออกมา ก่อนจะเปิดจุกขวดแล้วดมกลิ่นหอมที่ลอยโชยออกมา

        เขากำหมัดพลางสูดหายใจเข้าลึก จากนั้นก็ดื่มลำฐานเหลวลงไป

        ทันใดนั้นฤทธิ์ยาที่แข็งแกร่งก็แทรกซึมไปทั่วร่าง ปราณภายในร่างของเขาเดือดพล่านขึ้น ลมเลือดภายในร่างเอ่อล้นออกมาอย่างรวดเร็ว

        ร่างกายเขาคล้ายดั่งเตาไฟที่เริ่มแผดเผา จากนั้นเขาก็ได้เข้าสู่กระบวนการการฝึกฝน

 

ตอนต่อไป
เล่มที่1 ตอนที่8 บททดสอบ

ความคิดเห็น

COMMENT

นิยายแนะนำ

นิยายแนะนำ