ดวงใจท่านอ๋อง
ติดตาม
นิยาย จีน,กำลังภายใน,เทพเซียน
เพราะความสงสารเลยพรั้งปากรับเด็กน้อยวัย10ขวบปีเป็นลูกบุณธรรม แต่ใครจะรู้เล่าว่าเมื่อนางโตมาแล้วจะสวยสดงดงามปานนี้ ชักอยากจะเปลี่ยนฐานะจากลูกบุญธรรมมาเป็นเมียถาวรแล้วสิ.....
Angles_441 : เจ้าของเรื่อง
268

อ่าน

45

ตอน

0

คอมเมนต์

ทีเด็ดของเรื่อง

#"ท่านทานยาหน่อยนะ จะได้หายไวๆ "นางพูดกับร่างไร้สติแล้วยกถ้วยชาขึ้นดื่มอมยาไว้ในปากนางแล้วก้มลงป้อนให้กับร่างหนา นางทำแบบนั้นจนยาหมดถ้วยแล้วอมน้ำป้อนส่งท้ายให้ร่างไร้สติ


#"ข้าต้องการท่านพ่อ"นางเอ่ยพูดเสียงเบา


"พ่อเจ้าตายไปแล้ว แต่ข้าจะเป็นพี่ชายที่ดี คอยดูแลเจ้าเอง"ฟางหลงเจียวเจี๋ยเอ่ยพูดด้วยรอยยิ้มอบอุ่นพรางใช้นิ้วโป้งลูปแก้มเนียนไปมา


"แต่ข้า ฮึก ข้าอยากได้ท่านพ่อ ข้าอยู่ไม่ได้ ฮึก ถ้าข้าไม่มีท่านพ่อ ฮือออ"แล้วนางก็ร้องไห้อีกครั้ง ตอนที่ท่านพ่อของนางยังอยู่นางติดท่านพ่อยิ่งกว่าอะไรดี เวลาท่านพ่อรักษาคนเจ็บนางจะคอยเป็นลูกมือให้ เวลาท่านพ่อไปพบปะผู้คนนางจะเป็นคนเลือกเสื้อผ้าให้ เวลาท่านพ่อจะผสมยานางจะเป็นคนอ่านสูตรให้ เวลาท่านพ่อจะนอนนางจะเป็นคนล้างเท้าให้ เวลาท่านพ่อจะกินข้าวนางจะเป็นคนล้างมือให้ นางจะนอนหลับในอ้อมกอดอันอบอุ่นของท่านพ่อและท่านแม่เสมอ นางคิดไม่ออกเลยจริงๆ ว่านางจะอยู่โดยไม่มีท่านพ่อและท่านแม่ได้อย่างไร


ฟางหลงเจียวเจี๋ยมองใบหน้าเปื้อนน้ำตาแล้วรู้สึกเจ็บแปลบในใจ


"หากเจ้าอยากได้พ่อ ข้าจะเป็นพ่อให้เจ้าเอง"โดยไม่รู้ตัว ฟางหลงเจียวเจี๋ยเอ่ยพูดออกไปเมื่อรู้ตัวอีกทีก็ไม่สามารถถอนคำพูดได้แล้ว


"ท ท่านพูดจริง ฮึก หรือ"นางเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ

ฟางหลงเจียวเจี๋ยมองหน้าคาดหวังของเด็กน้อยแล้วได้แต่ถอนหายใจหนักๆ หนึ่งครั้งแล้วเอ่ยตอบ


"ถ้าเจ้าไม่รังเกียจ ข้ายินดีให้เจ้าเรียกว่าพ่อ"

ใบหน้างามจากที่เศร้าหมองแปลเปลี่ยนเป็นแจ่มใส นางพุ่งตัวกอดฟางหลงเจียวเจี๋ยแน่นแล้วเอ่ยเรียกท่านพ่อ


"ท่านพ่อ ท่านพ่อ เหมยรักท่านพ่อ"นางเอ่ยประโยคเดิมซ้ำไปมาจนพอใจแล้วจึงผละออก


"เหมยรักท่านพ่อเจ้าค่ะ"นางพูดแล้วมองหน้าท่านพ่อคนใหม่ของนางด้วยรอยยิ้ม

ฟางหลงเจียวเจี๋ยที่ได้ยินถ้อยคำบอกรักและรอยยิ้มสดใสของเด็กน้อยก็พลอยยิ้มตาม


"พ พ่อก็รักเจ้า"พูดแล้วก็ดึงร่างเล็กเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง


#"เจ้านางน้อยยาได้แล้วเจ้าค่ะ"สาวใช้เดินถือถ้วยยาเข้ามาให้นาง


"พี่สาวออกไปเถอะ เหมยจะดูแลท่านพ่อเอง"


"เจ้าค่ะ"


เหมยอิ๋งหันมามองถ้วยยาในมือแล้วเป่าๆ น้อยๆ ให้หายร้อนก่อนจะยกขึ้นดื่มอมไว้ในปากแล้วก้มลงป้อนให้ท่านพ่อ


ฟางหลงเจียวเจี๋ยที่รู้สึกถึงน้ำอุ่นๆ ขมๆ และอะไรนุ่มๆ ที่มาแตะอยู่ที่ปากค่อยๆ ลืมตาขึ้นก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของเหมยอิ๋งอยู่ติดกับใบหน้าของตน


เหมยอิ๋งเงยหน้าขึ้นเมื่อป้อนยาเสร็จแล้ว นางเตรียมจะป้อนยาต่อแต่สายตากลับไปสะดุดกับสายตาของท่านพ่อนางซะก่อน


"ท่านพ่อฟื้นแล้ว"นางเอ่ยพูดอย่างดีใจแล้ววางถ้วยยาลงช่วยประคองท่านพ่อของนางขึ้นจากตั่งนอน


"เสี่ยวเหมยเมื่อกี้เจ้า...."ฟางหลงเจียวเจี๋ยเอ่ยพูดก่อนจะชะงักไม่กล้าพูดประโยคต่อไป


"ทำไมหรือเจ้าคะท่านพ่อ"นางเอ่ยถามอย่างงุนงง


"เห้อ ใครสอนเจ้าป้อนยาพ่อเช่นเมื่อกี้กัน"


"ไม่มีใครสอนเจ้าค่ะ เหมยคิดค้นมันขึ้นมาด้วยตัวเอง ทำไมหรือเจ้าคะ"นางเอ่ยถามอย่างงุนงงอีกครั้ง ทำไมหรือ วิธีป้อนยาของนางไม่ดีหรือ หรือว่าเมื่อกี้นางป้อนยาท่านพ่อมากจนเกินไป


"เจ้าไม่ควรใช้วิธีนั้นอีก"


"ท ทำไมหรือเจ้าคะ หรือว่าวิธีของเหมยจะทำให้ผู้ป่วยได้รับยาจำนวนมากเกินไป"นางเอ่ยพูดแล้วเม้นปาก นี่วิธีของนางคงจะไม่ดีจริงๆ สินะท่านพ่อถึงได้สั่งห้ามเช่นนี้


"ไม่ใช่ แต่พ่อขอห้ามไม่ให้เจ้าใช้วิธีนัhนอีกเข้าใจหรือไม่เสี่ยวเหมย"ฟางหลงเจียวเจี๋ยเอ่ยสั่งนางเสียงอ่อนโยนแล้วยื่นมือไปลูปไล้ริมฝีปากน้อยๆ ให้นางเลิกเม้นปาก


"เจ้าค่ะ นี่ยาเจ้าค่ะเหมยจะป้อนท่านเอง"นางเอ่ยพูดด้วยรอยยิ้มแล้วตักยาขึ้นจ่อปากท่านพ่อ


ฟางหลงเจียวเจี๋ยอ้าปากกินยาก่อนจะมุ่ยหน้าเพราะความขมของยา เมื่อกี้ตอนเสี่ยวเหมยป้อนข้าด้วย.....มันไม่เห็นขมขนาดนี้เลย คิดดังนั้นแล้วฟางหลงเจียวเจี๋ยก็ก้มดูถ้วยยาที่มียาเกือบจะเต็มถ้วยนั่นแล้วกลืนน้ำลายคำโต


"ยาร้อนหรือเจ้าคะ"เหมยอิ๋งเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงแล้วตักยาขึ้นมาดื่มว่ามันร้อนหรือไม่


"ก็ไม่ร้อนนี่เจ้าคะ"นางพูดเสียงเบา


ฟางหลงเจียวเจี๋ยเงยหน้ามองรอบด้านแล้วเมื่อพบว่าไม่มีใครอยู่ในกระโจมจึงเอ่ยพูดขึ้น


"พ่อจะอนุญาตให้เจ้าป้อนยาพ่อตามวิธีของเจ้า"เอ่ยพูดให้ได้ยินแค่สองคน


เหมยอิ๋งเอียงคอนิดๆ แล้วกะพริบตามองพ่อของนาง


"แต่ว่าท่านพ่อวิธีนั้นเหมยเอาไว้ใช้เฉพาะเวลาที่ผู้ป่วยไม่ได้สติเท่านั้น"นางเอ่ยพูดตามจริง


"แปลว่าเจ้าจะไม่ยอมป้อนยาให้พ่องั้นรึ"ฟางหลงเจียวเจี๋ยแสร้งถามแล้วทำหน้าผิดหวังนิดๆ


เหมยอิ๋งหยุดคิดเล็กน้อย เมื่อท่านพ่ออุส่าออกปากเช่นนั้นถ้าข้าไม่ทำท่านพ่ออาจจะโกรธข้าได้


"ถ้าท่านพ่อต้องการเช่นนั้นเหมยก็จะทำตามเจ้าค่ะ"นางเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม


"ดีมากเด็กน้อย แต่จำไว้นะว่าห้ามเจ้าใช้วิธีนี้กับผู้ใดแม้คนผู้นั้นจะนอนป่วยไม่ได้สติก็ตาม พ่อคนเดียวเท่านั้นที่เจ้าสามารถใช้วิธีนั้นได้"ฟางหลงเจียวเจี๋ยเอ่ยพูดแล้วหยิกแก้มน้อยๆ เป็นการหยอกล้อ


เหมยอิ๋งยกยิ้มน้อยๆ แล้วเริ่มการป้อนยาให้ท่านพ่อของนาง แต่เพราะนางนั้นตัวเล็กกว่าท่านพ่อของนางจึงเป็นฝ่ายก้มลงมากินยาจากปากของนางแทน


ยาที่ผ่านปากของเหมยอิ๋งแล้วช่างมีรสชาติหวานแตกต่างจากยาที่ฟางหลงเจียวเจี๋ยวดื่มเมื่อกี้ ข้าชักจะติดรสชาติยาแล้วสิ (แน่ใจว่าติดรสชาติยาไม่ใช่อย่างอื่น)


#"วันนี้เสี่ยวเหมยของพ่องดงามยิ่ง"ฟางหลงเจียวเจี๋ยเอ่ยชมนางจากใจ เสี่ยวเหมยแม้จะเพิ่งอายุเพียงสิบขวบปีแต่ร่างกายและหน้าตาของนางกลับงดงามเกินอายุ ไม่ว่านางจะใส่ชุดไหนนางก็งดงามไปหมดบวกกับนางกำลังแตกสาวจึงมีใบหน้าที่อวบอิ่มยิ่งถูกตกแต่งเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้นางดูน่าหลงใหลยิ่ง โดยเฉพาะปากเล็กๆนั่นปกติก็ว่ามันน่าสัมผัสแล้วยิ่งเวลานี้ถูกตกแต่งด้วยสีชาดอีกยิ่งทำให้น่าสัมผัสยิ่งขึ้น คิดได้ดังนั้นฟางหลงเจียวเจี๋ยก็ก้มลงจูบปากเล็กก่อนจะขบเม้นมันอย่างหมั่นเขี้ยว


"อื้อ ท่านพ่อท่านกัดปากเหมยทำไมเจ้าค่ะ"นางเอ่ยถามแล้วทำแก้มป่องอย่างงอนๆ


"เสี่ยวเหมย"ฟางหลงเจียวเจี๋ยเอ่ยเรียกนางแล้วยกร่างน้อยให้มานั่งบนตักตน


"ที่พ่อกัดเจ้าเพราะพ่อรักเจ้ามากอย่างไรเล่า"ฟางหลงเจียวเจี๋ยเอ่ยอธิบายพรางหอมแก้มป่องๆทั้งสอง


"งั้นเหมยหอมท่านพ่อบ้าง"นางเอ่ยพูดแล้วยกมือคล้องคอท่านพ่อแล้วดันตัวเองขึ้นไปหอมปากของท่านพ่อก่อนจะกัดปากท่านพ่อแล้วต้องรีบผละออกเพราะเสียงร้องของท่านพ่อ


"เสี่ยวเหมยเจ้ากัดพ่อแรงไปแล้ว ดูสิเลือดออกเลย"ฟางหลงเจียวเจี๋ยเอ่ยพูดแล้วใช้มือเช็ดเลือดที่ริมฝีปากออก


"เหมยขอโทษเจ้าค่ะ เหมยแค่อยากทำได้เหมือนท่านพ่อ"นางก้มหน้าเอ่ยพูดอย่างสำนึกผิด

 


#################

หากใครสนใจอีีบุ๊ค ก็สามารถเข้าไปหาซื้อได้ในเว็บ meb e-book ได้ค่ะ (ชื่อเดียวกัน ดวงใจท่านอ๋อง)

สารบัญ

CONTENT

รายการรีวิว

REVIEW