สถานะไร้สถานะ

สถานะไร้สถานะ (SM, DRAMA, R20+, NC25+)

" จะเลิกกับพี่จริงๆหรอ? พี่เปลี่ยนตัวเป็นคนดีตามที่พายขอได้นะ "

"เราคุยเรื่องนี้กันกี่รอบแล้วพี่? พี่ก็ยังเป็นเหมือนเดิม เหลวแหลก เป็นนักเลงคุมถิ่นไปวันๆ มันไม่ได้เท่นะพี่ มันดูทุเรศ พายรับไม่ได้ไม่ได้อยากฝากชีวิตไว้กับคนไม่มีอนาคตนะพี่ พอแล้ว อย่ามาให้พายเห็นหน้าอีก"

ผมมองตามร่างเล็กที่ค่อยๆเดินหันหลังจากไปพร้อมกับคำพูดเจ็บๆที่ออกมาจากปากคนรักของผม ผมแทบล้มทั้งยืน เจอคนต่อยโดนรุมกระทืบจนจมตีนยังไม่เจ็บเท่าคำพูดของคนตัวเล็ก

"พาย!"

ผมตะโกนออกไปจนสุดเสียง แต่แผ่นหลังเล็กไม่คิดจะหยุดชะงักหรือแม้แต่ปรายตามอง ผมเสียคนรักไปแล้วจริงๆสินะ โถ่ น่าสมเพชชะมัด ผมทรุดตัวลงกับพื้นถนนร้องห่มร้องไห้ออกมาปล่อยออกมาทั้งหมดที่อัดอั้นมา ทุเรศจริงๆด้วยสิ ..

- โรงเรียนพ.น.ส -

"จริงหรอวะ? พี่อั๋นเขาก็หล่อมากๆเลยนะมึง เสียดายว่ะ"

"มึงจะแดกต่อกูก็ได้นะ"

พายยิ้มเยาะเพื่อนตัวเองด้วยสายตาหยามๆ

"แหม อีสวยเลือกได้ ถ้าสวยจริง 'น้องปลาย' คงเป็นฝ่ายจีบมึง ไม่ใช่มึงไม่ตามร่านจีบเขา"

"เอ๊ะ อีนี่ ก็กูชอบของกูหรอกอี-่า ผู้ชายอะไร หน้าไม่ดุมากไม่หวานไป ทั้งเรียนเก่ง ฉลาด นิ่ง สุขุม อ่อนโยน"

"นั่นไงๆ พูดถึงก็มาเลยมึง น้องม.5คนนั้นเพื่อนพี่ชอบค่ะ!"

"อีบ้า! พูดอะไรแบบนั้น"

พายรีบเอาสมุดปิดหน้าด้วยความเขินอายแต่ดูเหมือน 'ปลาย' ก็ไม่ได้ชายตามองเธอแม้แต่น้อย

"น้องเขาไม่มองมึงเลยว่ะ555555"

"ไม่ต้องย้ำมั้ยล่ะ เย็นนี้กูจะกลับกับน้องปลาย อร๊าย~"

- เลิกเรียน -

"ไอ่อั๋นมึงเป็นอะไรของมึงวะ? แม่งแค่ผญ.คนเดียวจะอาลัยตายอยากทำไม"

"ไม่เหมือนกัน พายไม่เหมือนผญ.คนอื่นๆ"

ผมตอบกลับไปเสียงแผ่วเบาไม่ใช่ว่าไม่อยากจะพูดให้พวกมันซ้ำเติมแต่เสียงผมมันไม่ยอมออกมาจากคอเลย ปวดตุบๆไปหมด ยิ่งรู้ว่าเลิกเรียนแล้วก็ยิ่งใจสั่นวูบวาบ ถึงแม้จะโดนไล่โดนหยามขนาดไหน ผมก็อดใจไม่ได้จริงๆ ผมรักพายจริงๆ

"นั่น ไม่เหมือนยังไง เลิกกับมึงวันเดียวกอดแขนผช.กลมดิ๊ก"

ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทำไมพายทำแบบนี้กัน เพราะผมหรือเพราะไอ่นั่นกัน

"พาย.. กลับ.."

"บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่ามาให้เห็นหน้า! เลิกยุ่งกับพายซักที! นี่แฟนใหม่ของพาย"

ผมมองแขนบางที่กระชับแรงกอดแขนของไอ่นั่นแน่น ยิ่งทำให้ผมอารมณ์ขุ่นขึ้นไปอีก ทั้งโกรธปนเสียใจ

"นี่ ผมไม่ใช่แฟนพี่นะครับพี่พาย"

ไอ่เด็กนั่นพูดออกมานิ่งๆด้วยสีหน้ากังวลเล็กน้อย ไม่ต้องห่วง มึงเจอตีน.. ....พายบอกอยู่แท้ๆว่าเราน่ารังเกียจยังจะคิดทำอะไรแบบนี้อีกหรอวะ

"พาย พี่ขอโทษ ปกติพายกลับกับพี่นี่ พี่เป็นห่วงกลัวพายจะไม่มีใครมารับ พี่เลย.."

"หยุดซักทีพี่ หยุดซักที เลิกหาข้ออ้าง เราจบกันแล้ว"

ผมอ้าปากค้างด้วยความจุก มันเจ็บเหลือเกินเจ็บจนไม่มีน้ำตาไหลออกมาแล้วมันเลยขั้นนั้นไปนานแล้ว ขั้นที่น้ำตาความเจ็บความเสียใจมันออกมา ใจผมปวดตุบๆเหมือนหล่นวูบเป็นทีๆ ผมมองตามพายกับไอ่นั่นเดินไปที่โรงรถโดยที่ผมทำอะไรไม่ได้เลย

"มึงไหวมั้ยไอ่อั๋น"

มือของยมแตะบนไหล่ผมเบาๆ

"กูไม่ไหว กูไม่ไหวแล้ว ฮึก.."

ผมกลั้นน้ำตาจนตัวสั่นไปหมด ผมหันหลังแล้วรีบวิ่งออกมาที่รถของผมที่จอดหน้ารร. กับพวกของผมที่รออยู่หน้ารร.เต็มไปหมด

"เฮ้ย มึง.."

ไอ่ยมวิ่งตาผมมาก่อนจะหยุดชะงักแล้วโผกอดผมแน่น

"ฮึกๆ ฮือ กอดนั้นมันเคยเป็นของกู ผญ.คนนั้นเคยเป็นของกู"

ผมแทบจะเป็นลมอยู่รอมร่อความเสียใจมันเกินผมจะร้บไหวหายใจติดๆขัดๆเพราะการสะอื้นของผม

"ตอนนี้ไม่ใช่"

คำพูดประโยคเดียวของไอ่ยมทำให้ผมแทบขาดใจตายตรงนั้น ผมเสียใจเหลือเกิน เจ็บเจียนจะตายอยู่แล้ว.. เจ็บ

- โรงรถ -

"พี่ทำแบบนั้น พี่คนนั้นไม่เสียใจแย่หรอครับ"

"พี่ไม่ชอบคนที่หัวขี้เลื่อย วันๆเอาแต่ต่อยตี พี่ชอบคนที่อ่อนโยนๆ สุขม เก่งๆแบบ... ปลายไรงี้"

พายค่อยๆคลี่ยิ้มมุมปากส่งสายตาให้ปลายหลังคำพูดทิ้งท้ายเมื่อเอ่ยถึงชื่อของชายหนุ่ม

"ผมจะไปส่งพี่ที่บ้านละกันนะครับ พี่ใส่หมวกนี่นะครับ"

มือหนายื่นหมวกกันน็อคให้พายก่อนจะยกขึ้นสวมและกลัดใต้คางให้อีกคนเพื่อให้แน่ใจว่ามันแน่นดีแล้ว

"ขอบคุณนะ .. พี่ชอบปลายนะ.."

พายว่าพลางยิ้มสดใสให้กับปลาย ปลายก็ยิ้มตอบรับเล็กๆแต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากตอบกลับไป

นินจาสีขาวคันเก่งของปลายเคลื่อนตัวออกไปแต่เขาก็สะดุดตากับรถของเด็กเกษตรที่เต็มหน้ารร.เขารู้สึกถูกจ้องเขม็งจากคนพวกนั้น อยู่ๆมือเล็กของพายก็กระชับโอบเอวเขาแน่นขึ้น

"จิ๊.. ไม่สมเป็นมึงเลยไอ่อั๋น ไป ไปเอาคืนกัน"

ไอ่ยมยีหัวผมแรงๆพร้อมกับตบหลังผมรอยยิ้มของมันคงสะใจแทนผมที่จะตามไปกระทืบไอ่เด็กนั่น

"เออ ไหนๆก็เจ็บขนาดนี้แล้ว กูจะเจ็บคนเดียวได้ไง"

ผมปาดน้ำตาลวกๆพร้อมกับพยายามแค่นยิ้มออกไปก่อนจะสวมหมวกกันน็อคแล้วขับตามไปห่างๆกับพวกๆของผมรวมถึงไอ่ยมด้วย

- บ้านพาย -

"อืม.. นี่ก็จะทุ่มนึงละ เป็นหน้าหนาวมั้งเลยมืดขนาดนี้ บรื๋อ หนาวจัง"

"รีบเข้าบ้านเถอะครับพี่ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา"

"หืม~ จะเข้ามากินน้ำกินท่าในบ้านพี่ก่อนก็ได้นะ หรือจะนอนค้างก็ไม่ว่านะ อิอิ"

"ไม่ดีกว่าครับเดี๋ยวพี่จะดูไม่ดี ผมกลับก่อนนะครับ"

ร่างสูงตอบกลับก่อนจะขับรถออกไปจากหมู่บ้านของพาย

เอี๊ยด!

"อึก! เกือบชนแล้วไง"

ปลายสบถออกมาเบาๆพร้อมกับมองคนที่ตัดหน้ารถเขา ไม่แปลกใจเท่าไหร่หรอก ก็คงเป็นแฟนเก่าของพายนั่นแหละ

"เฮ้ย มึงอ่ะ ลงมา มาคุยกับกูหน่อย"

ผมจอดรถและถอดหมวกกันน็อคให้มันเห็นหน้าผมจะได้รู้ว่าผมจะมาคุยเรื่องอะไร หึ

"มีอะไรรึปล่าวครับ"

ไอ่เด็กนี่ลงมาจากรถและพูดกับผมสายตามันกวาดไปมองรอบๆที่มีพวกผมนั่งเฝ้ากันเต็มไปหมด ถ้าจะหนีก็คงจะยากหน่อยน่ะนะ

"มึงคบกับพายตอนไหน คุยกับตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้ว..เคยทำอะไรนอกจากจับมือถือแขนไหม"

"......"

"ฮะฮะ"

ผมเลือดขึ้นหน้าทันทีที่มันแค่นหัวเราะออกมา จะเยาะเย้ยกันหรือไงวะ! วอนหาตีนแล้วไอ่นี่ ผมเดินเข้าไปตบหน้ามันถ้าต่อยก็คงสลบแน่ๆความเจ็บก็คงคิดว่าโขอยู่ล่ะ ไม่งั้นเลือดไม่ไหลออกจากปากหรอก

"ผมไม่เคยคุยกับพี่พาย พี่พายมาตามจีบผมเอง ที่ผมหัวเราะ เพราะ..."

ตุ๊บๆ! ผั๊วะ! ผลั่ก!

'ยอมรับไม่ได้เว้ย' ผมคิดว่าผมคงทนฟังประโยคสุดท้ายของมันไม่ได้แน่ๆ มันคงจะสมเพชผมเหมือนพี่พายบอกใช่ไหม! อ้าปากกว้างๆแล้วแดกตีนกูไปก่อนเถอะ

"อัก!"

มันไอออกมามีเลือดกระเด็นจากปากมันนิดหน่อย เอาสิ กูจะฆ่ามึงแล้วโยนลงใต้สะพานนี่แหละ

"เฮ้ยๆ ไอ่อั๋นพอก่อน เดี๋ยวไอ่นี่ได้ตายพอดี"

"ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ พี่ควรไปบอกพี่พายดีๆ ผมไม่ได้ยุ่งกับพี่เขาอยู่แล้ว ก็เพราะเป็นอันธพาลแบบนี้มั้งครับพี่พายถึงได้ทิ้..."

ผั๊วะ! ผลั๊ก!

กูทนไม่ไหวแล้วเว้ย ไอ่เหี้ยเอ้ย มึงตายคาตีนกูแน่

"เฮ้ย! ไอ่อั๋นพอเดี๋ยวแม่งตาย"

เพื่อนผมรีบล็อคแขนผมไว้ด้วยความกลัวไอ่นี่มันจะตายคาตีนผม พวกมันรีบดันผมให้ไปที่รถก่อนจะขับออกไปกัน

"อึก..."

โอย ให้มันได้แบบนี้สิ คิ้วแตกปากแตกหมด เลือดไหลเยอะเลย จะวูบ.. ต้องรีบกลับบ้าน

- บ้านปลาย -

"ตายแล้วคุณหนูปลายคะ ใครทำแบบนี้คะ?!"

ป้านมรีบวิ่งมาดูผมเมื่อเห็นเลือดที่ไหลท่วมเสื้อนักเรียนด้วยสีหน้าตกใจ

"ใครทำลูก?"

แม่ผมเอ่ยขึ้นพร้อมกับเลิ่กคิ้วเล็กน้อยมองผม

"มีเรื่องนิดหน่อยน่ะครับ"

"แม่จะส่งคนไปจัดการเอง"

"ไม่ต้องนะครับแม่ อย่าทำแบบนี้ ผมจัดการเองได้ เดี๋ยวก็เลิกยุ่งไปเองแหละครับ"

ผมคลายยิ้มออกมาเล็กน้อยให้แม่กับป้านมก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปห้องของตัวเองแต่แม่ผมก็พูดขึ้นมาว่า

"มีมือก็หัดกำให้มันเป็นหมัด"

ผมแอบอมยิ้มกับคำพูดของแม่ อา.. ถึงจะเป็นแบบไหนแม่ก็รักและเป็นห่วงเราสิ

- ที่รร.พ.น.ส. -

"ป..ปลาย?! ไอ่อั๋นมันทำแบบนี้กับปลายใช่มั้ย?"

พี่พายรีบวิ่งมาหาผมด้วยสีหน้าแตกตื่น ผมไม่อยากให้ใครต้องมาเป็นห่วงผมหรือสนใจผมเพราะเรื่องแบบนี้

"อา.. ใช่ครับ ผมไม่เป็นไรครับ"

"หนอย! พี่จะไปเอาเรื่อง"

"พี่พายครับ.."

ไวเท่าความคิดมือผมเลื่อนไปจับแขนเล็กๆของพี่พายที่กำลังทำท่าจะวิ่งไปทำอะไรซักอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้

"ผมไม่เป็นไร อย่าไปยุ่งกับพวกนั้นเลยนะครับ ผมเป็นห่วงพี่ ผมยังโดนขนาดนี้ พี่.. เอ๊ะ.. เอ่อ.."

ผมหยุดชะงักไปก่อนจะทบทวนคำพูดของตัวเอง นี่ผมเป็นห่วงพี่พายหรอกหรอเนี่ย..

"อ..อืม เข้าใจแล้ว"

พี่พายหน้าแดงฉ่าทันทีที่ผมตะกุกตะกักแล้วรีบสาวเท้าวิ่งเข้าห้องตัวเองไป

- วันเสาร์ -

"คุณหนูจะไปฟาร์มแกะของเราหรอครับ?"

"อืม.. ใช่ครับ วันหยุดอากาศดีๆแบบนี้จะมีที่ไหนอีกล่ะครับ ฮ่าๆ"

"เชิญครับ"

บอดี้การ์ดผายมือให้ผมขึ้นรถ ผมกำลังไปฟาร์มแกะธุรกิจเล็กๆของผมถึงแม้มันจะใหญ่ถึง28ไร่ก็เถอะ ทั้งอากาศดี ทั้งเป็นที่พักผ่อนดีๆ ฟาร์มของผมเปิดให้คนเข้าชมได้ด้วย นั่นก็เป็นการแบ่งปันเล็กๆล่ะนะ

"หืม?"

ผมหันไปมองผช.คนนึงที่ท่าทางคุ้นๆ.. ไม่ใช่คุ้นหรอก ใช่เลยครับ พี่คนนั้น ที่ชื่อ'อั๋น?' กำลังเกาะรั้วเหมือนจะให้อาหารแกะอยู่

"จอดตรงนี้แหละ"

ผมบอกคนขับรถก่อนจะหยิบหมวกและแว่นตาสีดำออกมาผมเปิดประตูรถและยืนอยู่ข้างๆรถเพื่อไม่ให้เหยื่อของผมตื่นตูมแต่ดูเหมือนจะไปได้สวยเขาไม่สนใจผมเลยด้วยซ้ำ แถมยังตั้งหน้าตั้งตาป้อนอาหารแกะและบังคับให้มันพูด? ถึงผมจะยืนอยู่ในตำแหนางนี้ผมก็ได้ยินคำพูดของเขาได้ชัดเจน

"นี่ ถ้ากูให้มึงกิน มึงต้องตอบกู ถ้าตกลงให้พยักหน้า!"

....

"เฮ้อ ทำไมวะ ทำไมนักเลงคุมถิ่นผู้ไม่เคยเจ็บต่อคำด่าของใคร แต่คำพูดของพายมันถึงทำร้ายกูขนาดนั้นวะ เห้ย ถามก็ตอบสิฟะ"

เขาใช้หญ้าฟาดลงบนหัวของแกะถึงจะเบาๆแต่ก็ผิดกฏของฟาร์มไม่คิดจะอ่านเลยรึไง

"โถ่ มึงก็คงเป็นแค่แกะที่แดกหญ้าไปวันๆ ไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยสินะ กูล่ะอิจฉามึงจริงๆเลย ไม่ต้องรับรู้เหี้ยไร นอนเดินเล่นรอคนมาเที่ยวมาป้อนหญ้าถึงที่ กูล่ะอยากเป็นมึงชห."

เขาพยายามเอื้อมมือเข้าไปในคอกของแกะอย่างสุดความสามารถแล้วลูบขนตามตัวพวกแกะเท่าที่จะทำได้

"อึก! ขยับมาเว้ย! จะลูบเฉยๆ ถ้าพวกมึงไม่ขยับมาปลอบกู กูจะจับแดกให้หมดฟาร์มเลย!"

เขาตะคอกออกมาเสียงดังจนทำผมอดขำไม่ได้จริงๆ บางทีเขาก็คงไม่ใช่คนใจร้ายอะไรหรอก

"แกะไม่ชอบอะไรเสียงดังๆหรอกครับ"

"อะ..ไอ่.."

ผมอ้าปากค้างด้วยความตกใจ นี่โลกมันกลมไปไหมสัส ทำไมกูต้องมาเจอหน้าไอ่เหี้ยนี่ในวันดีๆแบบนี้ด้วย หัวเสียทันทีเลย มันยื่นมือเข้าไปลูบขนแกะแล้วยิ้มให้ผม

"ยิ้มหาพ่อ หน้าเหมือนพ่อมึงหรอ มึงอยากได้พายมากมึงก็เอาไปเลย กูไม่ร้องไห้หรือโวยวายอีกแล้วไอ่สัส"

ผมหันหลังเดินไปก่อนมันจะตะโกนออกมา

"แกะมันพูดไม่ได้หรอกนะครับ"

หนอย ไอ่สัส จะสื่อว่าถ้ามันพูดได้มันคงพูดว่ารำคาญและสมเพชกูสินะ(คิดไปเองเก่ง)

แนะนำตัวละคร

*อั๋น*

อายุ20 สส.174 (หน้าคม ผิวแทน ชอบขมวดคิ้วเป็นนิสัย กวนตีน)

แฟนเก่าของพาย ชอบเพ้อถึงพาย เป็นคนเสเพล ค่อนข้างเต๊าะสาวมั่วไปหมด แต่รักใครก็รักหัวปักหัวปำ เรียนม.เกษตร นักเลงหัวแข็ง หัวรั้น ปากหมา ฐานะปานกลางถึงจน(?)

*ยม*

อายุ21 สส.168 (ผิวขาว หน้าหล่อ จริงจัง เงียบ โหด)

เพื่อนรักและมือขวาของอั๋น เป็นคนดูแลความเป็นระเบียบในแก๊งค์ เสือสาว แอบมีใจให้อั๋น ค่อนข้างหัวไว เข้าใจอะไรง่าย ฐานะปานกลาง

*พาย*

อายุ19 สส.157 (สดใส ลื่นเป็นปลาไหล อยากได้อะไรต้องได้ ตัวเล็กน่ารักผิวขาวใส)

แฟนเก่าของอั๋น ใจดี ชอบปลายเพราะตรงเสปค เป็นคนง่ายๆ ฐานะค่อนข้างรวย กะล่อนเก่งไปเรื่อย

*ปลาย*

อายุ17 สส.180 (หน้าหล่อออกหวาน ผิวขาว สุภาพ อ่อนโยน เป็นคนตรงๆ)

คนที่พายแอบชอบ ใจดี สุภาพ และมีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือ แอบมีนิสัยที่ต่างจากปกติเยอะอยู่ ฉลาดเป็นกรด เด็กเรียน เด็กกิจกรรม เป็นเทพบุตรของใครหลายๆคน ฐานะรวยมาก

( )อธิบาย

' ' คำที่เคยพูด,อดีต,สิ่งที่เน้น

- - สถานที่,เวลา