ทำไมทุกคนถึงรักเกียจฉัน

    ฉันชื่อฝน ฉันเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยังเรียนอยู่มัธยมปลายในโรงเรียนแห่งหนึ่ง ซึ่งฉันพึ่งจะย้ายเข้ามาเรียนใหม่ ไม่คุ้นชินกับที่นี่ไม่มีเพื่อนเลยสักคน ตัวคนเดียวเลยก็ว่าได้ ทุกครั้งที่ฉันไปโรงเรียนฉันไม่มั่นใจในตัวเองกลัวคนรอบข้าง และคนรอบๆตัว ทุกครั้งที่ฉันไปโรงเรียนเขามองฉันเหมือนตัวประหลาดเพราะฉันหน้าตาอัปลักษณ์ขี้เหร่เรียนไม่เก่งแถมฐานะยากจนไม่มีจะกิน เวลาพักกลางวันของทุกวันฉันไม่กล้าลงไปกินข้าวที่โรงอาหาร เพราะฉันกลัวเพื่อนๆหรือทุกคนรังเกียจฉัน ฉันเลยตัดสินใจห่อข้าวไปกินที่โรงเรียน แต่ฉันคิดว่าการตัดสินใจครั้งนี้มันผิดพลาดมาก หลายๆคนมองฉันว่าทำตัวหน้าสงสารเหมือนคนไม่มีเงินซื้อข้าวกิน ฉันก็ไม่ได้ตอบโต้หรือพูดอะไรกับพวกเขาฉันก็ปล่อยผ่านไปเพราะฉันคิดว่าสิ่งที่ทำอยู่มันไม่ได้ไปทำให้ใครเดือดร้อน เมื่อถึงเวลา 13:00 น. เสียงออดก็ดังขึ้น "กริ๊งๆ" ทุกคนต่างก็วิ่งเข้าห้องเรียนของตัวเองเพื่อเรียนวิชาช่วงบ่าย ในขณะที่ครูกำลังสอนและหนัหลังเขียนกระดานอยู่ ขณะนั้น ฉันก็โดนเพื่อนแกล้งโยนลูกบอลกระดาษใส่หัว ทุกคนต่างหัวเราะฉันที่โดนแกล้ง ฉันก็ได้แต่คิดในใจว่า "ทำไมทุกคนถึงต้องรังแกฉันด้วย เราเป็นมนุษย์เหมือนกันเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ทำไมพวกเขาทำเหมือนฉันไม่ใช่มนุษย์คนหนึ่งเลย" ซึ่งฉันไม่สามารถพูดออกไปให้ใครฟังได้เลย บอกพ่อแม่ก็ไม่ได้ ฉันก็เลยต้องทนแบบนี้ไปเรื่อยๆ และเวลาก็ได้ผ่านไปเป็นระยะเวลา 2 อาทิตย์ก็ถึงเวลาประกาศมอบทุนให้นักเรียนที่เรียนดี ซึ่งฉันก็คิดในใจว่าฉันไม่ได้แน่ๆเพราะฉันไม่ได้เรียนเก่ง เพียงแต่ขยันทำงานส่งเรื่อยๆจนมีคะแนนเก็บเข้ามาเอง แต่ในขณะนั้นความโชคร้ายของฉันฉันก็ยังมีความโชคดีเข้ามาบ้าง และในตอนนั้นคุณครูก็ได้เอ่ยชื่อฉันขึ้นมา "นางสาวปลายฝน ดีเด่น ได้รับรางวัลทุนเรียนดี" ฉันก็ตกใจและยืนขึ้นเดินไปบนเวทีและรับรางวัล ทุกคนต่างปรบมือและส่งเสียงให้ฉัน มันทำให้ฉันส่งสัยว่าทำไมทุกคนแปลกกันจัง พอฉันรับรางวัลเสร็จเพื่อนในห้องก็ต่างวิ่งมาแสดงความยินดีกับฉัน ซึ่งตอนนั้นฉันดีใจมากๆที่ทุกคนจะไม่แกล้งฉันแล้ว เพียงเพราะฉันเรียนดีและพอผ่านจากวันนั้นไปฉันก็มีเพื่อนคอยช่วยเหลือ 

*(ชื่อตัวละครดังกล่าวเป็นแค่นามสมมติ)*