อย่าเป็นฉัน.

ความรู้สึกที่ดวงตาพยายามลืมสู้แสงไฟ หลังจากที่ไม่ได้รู้สึกตัวมานาน แต่การตื่นมาครั้งนี้ฉันกลับจำอะไรไม่ได้เลยเหมือนสมองของฉันโล่งไปหมดแล้วตอนนี้ฉันก็ปวดหัวมากด้วย ยิ่งนึกว่าตัวเองเป็นใครก็ยิ่งทำให้ฉันปวดมากขึ้น

" เห้ย! เหมือนฝันตื่นแล้ว " เสียงผู้หญิงผมสีดำประมาณไหล่พูดขึ้นแล้วก็รีบเข้ามาหาฉัน แต่ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร

" มึงเป็นยังไงบ้าง ปวดหัวเหรอ? " ผู้หญิงลักษณะหน้าคม ผมยาวสีน้ำตาลอ่อน ถามขึ้น พวกเขาดูเป็นห่วงฉันมาก

" ใคร? " ฉันพูดเบาๆแล้วชี้ไปทางพวกเขา

" มึงจำไม่ได้หรอก หมอบอกว่ามึงจะจำใครไม่ได้ จำอะไรที่เคยเกิดขึ้นไม่ได้ แต่มึงยังจำได้ว่ามึงต้องใช้ชีวิตแบบไหน " ผู้หญิงผมดำพูดขึ้น

" มึงพูดไปมันก็ลืมอยู่ดีอ่ะ " ผู้หญิงสีน้ำตาลอ่อนตอบกลับทันที

" เหมือนฝัน มึงฟังนะ ตอนนี้มึงควรจำชื่อพวกกูก่อน กูชื่อเฌอรีน คนนี้ชื่อ ทับทิม เดี๋ยวมีอีกคนกลุ่มพวกเรา ชื่อ เจนนี่ แต่มันไม่ได้มา " เฌอรีนพยายามค่อยๆอธิบายกับฉัน

" ค่อยๆจำก็ได้ เดี๋ยวมึงจะปวดหัว " ทับทิมบอกฉันด้วยแววตาที่เป็นห่วง

" แล้วทำไมเราถึงอยู่ที่นี้เหรอ?

" ฉันเห็นสีหน้าของเฌอรีนกับทับทิมที่ทำหน้าอึ้งๆกับที่ฉันถาม

" ไม่ชินว่ะ ปกติมึงไม่พูดเพราะอ่ะ " ทับทิมพูดขึ้น

" กูก็ด้วย " แล้วเฌอรีนก็หันไปมองหน้ากันกับทับทิม

" ที่มึงมาอยู่ที่นี้นะ เพราะวันนั้นพี่ชายมึงเป็นคนเจอมึงกำลังสลบอยู่ พี่มึงบอกว่าเลือดมึงเต็มพื้นเลย เลือดออกทั้งจมูก ทั้งหัว มีแต่คนคิดว่ามึงไม่น่ารอด แล้ววันนั้นนะเป็นวันที่เสียงฟ้าผ่าโครตดัง แต่ไม่มีใครรู้ว่ามึงเป็นแบบนั้นได้ยังไง " ทับทิมเป็นคนเล่าเรื่องให้ฉันฟัง วันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ฉันถึงเป็นแบบนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว

" มึงไม่ต้องพยายามนึกให้ออกนะ เดี๋ยวมึงจะปวดหัว " ทับทิมก็ย้ำอีกรอบกลัวแต่ฉันจะปวดหัว

" แล้วเราอยู่ที่นี้กี่วันแล้วเหรอ? " ฉันถามขึ้น

" ไอเหี้ยกูไม่ชินจริงว่ะ " ทับทิมพูดขึ้น

" ปกติเราเป็นคนยังไง ถึงบอกว่าไม่ชิน? " ฉันถามอีก

" ค่อยๆถามใจเย็น คือ มึงอยู่นี้มาเป็นอาทิตย์แล้ว หัวมึงก็ไม่แตกหรือว่าร้าวอะไรมากนะ แต่แปลกเลือดออกอย่างเยอะ แถมมึงมาความจำเสื่อมอีก พี่มึงเล่าให้กูฟังแบบนี้อ่ะ " ทัมทิมตอบกลับ

" แล้วนิสัยมึง ก็ไม่ได้พูดเพราะแบบนี้ มึงใจร้อน มึงมันคนเถื่อนจะตายห่า ยอมใครที่ไหน แต่มึงเป็นคนจริงใจเรื่องนี้พวกกูรู้ดี " เฌอรีนตอบฉัน เอาฉันอึ้งไปเลย นี่ปกติฉันเป็นแบบนั้นจริงเหรอเนี้ย T_T

" แล้วเราจะกลับมาจำได้ตอนไหน พวกเธอรู้มั้ย? " ฉันถามต่ออีก

" ไม่รู้ดิ แต่มึงค่อยๆคิดไม่ต้องอะไรมากหรอก ไหนๆมึงก็จำอะไรไม่ได้แล้วมันก็น่าจะดีกับมึงกูว่านะ " ทับทิมตอบฉันกลับ

" ดียังไง มีเรื่องอะไรอีกเหรอ?" ฉันถามต่ออีก เฌอรีนกับทับทิมยืนมองหน้ากันแล้วก็เปลี่ยนเรื่องไปเลย

" กูว่าจะโทรหาครอบครัวมึง ให้มาหามึงดีกว่า " เฌอรีนเปลี่ยนเรื่องทันที

" เดี๋ยวพ่อแม่กับพี่ชายมึงก็มา เดี๋ยวมึงก็เจอ " ทับทิมพูดขึ้น

.

.

30 นาทีต่อมา

" เหมือนฝันเป็นยังไงบ้างลูก? " มีผู้หญิงวัยกลางคนวิ่งเข้ามากอดฉันด้วยความเป็นห่วง น่าจะเป็นแม่ฉันแหละ

" นี่แม่ พ่อ แล้วก็พี่เหมือนฉาย นะลูก ค่อยๆจำไปนะ " แม่พูดพร้อมกุมมือข้างซ้ายของฉันอย่างอ่อนโยน

" เดี๋ยวพรุ่งนี้ หมอก็ให้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว เดี๋ยวพ่อจะให้นอนพักเดี๋ยวพี่เหมือนฉาย จะเฝ้าหนูนะลูก " พ่อของฉันพูดจบก็เอามือมาลูบที่หัวของฉันเบาๆ

" งั้นพวกหนูกลับกันก่อนนะคะ กลับก่อนนะเหมือนฝันเดี๋ยวไปเจอกันที่มอนะ " พอเฌอรีนพูด เฌอรีนกับทับทิมก็เดินออกจากห้องไป

" เดี๋ยวพ่อกับแม่ก็กลับแล้ว หนูจะได้พักนะ " แม่ฉันพูดขึ้น

" ค่ะแม่ ~ " ทุกคนที่ได้ยินฉันตอบกลับอึ้งไปกันหมด อะไรกันเนี้ย ปกติฉันเป็นคนยังไง ทำไมทุกคนจะต้องตกใจเวลาที่ฉันพูด

" สมองเสื่อมก็ดีนะแม่ ดูเป็นผู้หญิงขึ้นเยอะเลย " พี่ชายฉันพูดจบก็หัวเราะใส่ฉัน

" อย่าว่าน้องสิ " แล้วแม่ก็หันไปตีไหล่พี่เหมือนฉายเบาๆ

" พ่อก็ว่างั้นนะ เมื่อก่อนเหมือนมีลูกชาย 2 คนเลย " พ่อพูดจบ พ่อแม่แล้วก็พี่ชายฉันก็พากันหัวเราะกับคำพูดของพ่อฉัน ฉันรู้สึกโชคดีจัง ที่มีครอบครัวที่น่ารักแบบนี้ แค่นี้มันคงพอแล้วแหละ ถ้าฉันจะจำอะไรไม่ได้เลย มันก็อาจจะเป็นเรื่องที่ดีแล้วก็ได้