ปุพเพฉันไม่ว่าง

ในตระกูล ตระกูลหนึ่งมีลูกสาว

เพียงคนเดียวและทุกคนรุ่นต่อรุ่นมีลูกชายกันหมดมีเพียงครอบครัวของ

ญาริน ที่มีญารินเป็นลูกสาว เป็นหลานสาวคนเดียวของตระกูลซึ่งตระกูลของญารินเป็นนักธุรกิจขนาดใหญ่ของประเทศและยังมีธุรกิจบางส่วนอยู่ในต่างประเทศด้วยนับได้ว่าร่ำรวยจริงๆเกิดมาครอบครัวที่ร่ำรวยและดีพร้อมแทบไม่ทำอะไรก็อยู่กินนอนสุขสบายก็ว่าได้

 ญาริน แกทำอะไรอยู่หรอ เสียงเรียกของเพื่อนสนิท ที่มาหาที่บ้าน ทำไมฉันโทรหาแก แกไม่รับสาย โทรหาแม่แก แม่แกบอกว่า แก ตัดใบไม้อยู่ที่สวน ฉันมีธุระด่วนมาก เลยมาหาแกถึงบ้าน

ไพลิน พูด ญาริน เลยตอบว่า หลายวันมานี้ ไม่ได้มาดูแลสวน และต้นไม้ที่ตนเองซื้อมาปลูก หวังว่าจะออกดอกเร็วๆนี้ เลยมาตกแต่งด้วยตัวเอง โธ่ โธ่ โธ่ แม่คุณ ขยันอะไรป่านนี้ ให้คนใช้มาทำก็ได้นี่ ไม่ต้องลงมือทำคนเดียวหรอก

คนใช้บ้านแกก็เยอะแยะ เป็นฉันนะ นอนสบายอยู่ห้อง ไม่มาถึงที่นี่หรอก ไพลินพูด ญารินเลยพูดว่า การทำอะไรที่ตนเองรัก ถือว่าคือ ความสุขอย่างหนึ่งนะ และก็ ถือว่า ออกกำลังกายด้วย ซื้อมาเอง ชอบ ตัดแต่งดูแลเอง ค่อยๆดู มันเติบโต ออกดอก ก็คือความสุขอย่างหนึ่งของฉัน ว่าแต่แกเหอะ มาหาฉันถึงที่บ้าน มีอะไรด่วนหรอ

แก ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่ แค่อะไร ญารินถาม แฟนฉันอะแก ขอฉันแต่งงานแล้วนะ ฉันยินดีดีใจแทนแกด้วยนะ ยัยเพื่อนรัก ญารินพูด มีแค่เนี๊ย ที่แกมาหาฉัน เอ่อ มีแค่นี้แหละ นอกจากแกก็ไม่มีใคร ให้ฉันพูดคุย ระบาย และตอนมีความสุขก็อยากจะบอกแกเป็นคนแรกไง ถ้าพ่อแม่ฉันยังอยู่ ก็บอกพวกเขารู้เป็นคนแรก แกคนที่ สอง แหละ

ญาริน ยิ้ม จ้า จ้า เพื่อนรัก พอแต่งงานแล้วฉันจะครอบครัว มีลูกแล้ว ว่าแต่แกเหอะ ยัย ญารินคนสวย ที่บ้างาน เมื่อไหร่จะมีแฟน สักทีนะ

พอพอเหอะ เห็นแกมีแฟน แต่งงานก็มีความสุขแทนแกละ พอทั้งสองพูดคุยกันได้สักพัก ไพลินจึงขอตัวกลับก่อน

 แล้ว ตะโกน ว่า รีบๆมีแฟนนะ จะรอข่าวดี แกเช่นกัน ไพลินตะโกนจน แม่ ญารินได้ยิน แม่ญาริน ยิ้มเบาๆ แล้วเดินมาถาม ญารินว่า ญาริน เห็นว่ามีเรื่องด่วน โทรหาลูกไม่รับสาย โทรมาหาแม่เรื่องอะไร ถึงได้ด่วนและมีความสุขขนาดนั้น ญาริน บอก อ๋อ ไม่มีอะไรหรอคะคุณแม่ แค่ไพลิน จะแต่งงานเดินหน้า ดีใจ เลยมาบอก ถึงที่บ้าน แม่ก็นึกว่าเรื่องอะไรอีก เป็นฝากเป็นฝาสักทีเนาะ ถ้าพ่อแม่ไพลินยังอยู่ คงได้เห็นลูกสาวแต่งงานมีครอบครัว หายห่วง

ว่าแต่แกเถอะ อะไรแม่ แม่ญารินถาม เมื่อไหร่จะมีอย่างเขาสักที

แม่ ใจเย็นๆ ญารินพูด หนูยัง ตามหาความฝัน ได้ครึ่งหนึ่งเอง อยากทำอะไรที่ตัวเองรักก่อน ยังไม่รีบ

หรือว่าแม่อยากอั้มหลานไวๆหรอคะ

คำตอบและคำถามญาริน ทำให้แม่ยิ้ม

เอาละ แล้วแต่แกละกัน จากนั้นแม่ญารินก็เข้าบ้านไป ญารินก็ตัดแต่งต้นไม้แล้ว คิดได้ว่า ยังเหลือ เวลา ไม่มากแล้ว ที่ใกล้เข้ามา ญาริน ยังต้องไปต่างประเทศไปเรียนคอส ระยะสั้น สำหรับธุรกิจของตัวเอง ซึ่งญารินทำธุรกิจ ออกแบบและดีไซน์ ซึ่งอยากเรียนรู้เพื่อให้ธุรกิจที่ทำอยู่ปัจจุบันดีขึ้น จึงต้องหาความรู้เพื่อต่อยอดธุรกิจ

ซึ่งในหัวของญารินมีแต่งานและก็งาน

ไม่ได้มีไว้คิดสำหรับความรัก

พอตัดแต่งต้นไม้ดอกไม้เสร็จ ก็ไปอาบน้ำ เตรียมตัวกินข้าว วันนี้เป็นวันธรรมาดา แต่อาหารเยอะเป็นพิเศษ จนญารินต้องถามแม่บ้านว่า ทำไมวันนี้าหารเยอะจัง แม่บ้านเลยตอบไปว่า วันนี้ มีแขกมาเยี่ยมค่ะ ซึ่งแขกก็คือ เหล่าน้าชาย ป้า น้า อา ลุง ของญารินนี่เอง ได้ข่าวว่าเหลือเวลาไม่ดี่สัปดาห์ ญารินจะไป เรียนต่อต่างประเทศสักระยะ ทุกคน คิดถึงและเป็นห่วง หลานสาว ที่เป็นที่รักของทุกคน นอกจาก รุ่นต่อรุ่นมา มีแจ่ผํชาย มีเพียงครอบครัว ของญาริน ที่มีลูกสาว เพียงคนเดียว ซึ่งใครๆก็รัก และห่วงใย เป็นพิเศษ ไม่ว่าอะไร ทุกคนจะคอยแบ่งปัน เอามาให้ มาเยี่ยม มาหา ตลอด พอเห็น เหล่า น้า อา ลุงป้า ทั้งหลายมา ญารินก็กราบสวัสดี แล้ว นั่งกินข้าว พูดคุย กันตามประสา ญาติพี่น้อง พอทานข้าวเสร็จ ก็คุยกันต่อ จนญารินง่วงนอน แล้วขอตัว ญาติพี่น้องไปนอนก่อน เพราะเวลา ตอนนั้น เป็นเวลา 4 ทุ่มแล้วพอ ญาริน กลับเข้าห้องไป ทุกคนก็ต่างคนต่างแยกกันไปนอนเช่นกัน

 เช้าวันรุ่นขึ้น ญาติๆ ของญาริน ตื่นกันแต่เช้ามาร่วมกันทำอาหารเช้า กิน ก่อน จะออกเดินทางกลับ ซึ่ง ทุกๆครั้งที่มาเยี่ยมก็จะอยู่ไม่นาน แต่ก็ไปมาหาสู่กัน 2-3 เดือนต่อครั้ง แต่ครั้งนี้ ญารินจะไปนานเลยมานอนค้างคืนเดียว เพราะต่างคนต่างก็มีภาระและครอบครัวรออยู่ที่บ้าน ซึ่งตระกูลของญาริน เป็นครอบครัวที่ใหญ่ ร่ำรวย มีธุรกิจมากมาย จนใช้สิบชาติก็ไม่หมด แต่ทุกคนก็ต้องทำมาหากินเรื่อยๆ จึงทำให้หญิงสาวอย่างญารินเห็น ว่าตระกูลของตนต้องอดทน ขยัน ต่อสู้ ถึงมีในทุกวันนี้ เป็นตัวอย่างและเป็นกำลังใจให้ญาริน

ญารินจึงมุ่งมั่น ทำตามความฝันของตัวเองให้สำเร็จและคงอยู่อย่างตระกูลของตัวเอง พอญาติๆกลับ ญารินจึงถามแม่ว่า ทำไม ไม่เคยมาอยู่ค้างหลายคืนนานๆเหมือนตอนญารินยังเด็กละแม่

ซึ่งแม่ญารินตอบไปว่า อาเขามี ลูกที่พึ่งป่วยอยู่ต้องกลับไปดูแล และเราก็โตแล้วนี่หน่า ทำไมยังอยากให้เขามานอนค้างคืนมาเล่นเป็นเด็กๆไม่ได้แล้ว ลูกก็โตเป็นสาว วัย 30 ปีแล้วนี่ไง

จนญารินต้องยิ้มให้แม่ พอท่านคํได้พูดคุยสักพัก พ่อญารินก็เลยถามว่า ลูก เตรียมตัวไปถึงไหนแล้ว มีอะไรขาด ปรึกษา บอกพ่อได้นะ ซึ่งญารินเข้าไปกอดพ่อ แล้วบอกขอบคุณค่ะ คุณพ่อ คุณแม่ หนูรักพ่อกับแม่ที่สุดเลยค่ะ ขอบคุณทุกๆอย่างที่ให้กำลังใจ สนับสนุนลูกนะคะ ทั้ง สาม พ่อแม่ลูกกอดกัน หยอกเย้ากันไปมา แล้วพ่อก็บอกพ่อจะไปธุระต่างจังหวัด หลายวันนะ อยู่บ้านฝากดูแลแม่ด้วยนะ

พอพ่อพูดจบ ก็ขึ้นห้องไปเหลือเพียงแม่และญารินอยู่พูดคุยกัน ญารินเลยถามแม่ว่า ความฝันแม่คืออะไร แม่ญารินเลยตอบว่า ความฝันแม่ ก็ความสุขของลูกไง ทั้งคู่กอดกัน อย่างกับจะจากกันไปไหนเลย พอพูดคุยสักพัก แม่ก็ เข้าห้องไป เหลือเพียงญาริน ที่นั่งอยู่ห้องรับแขก แล้วนึกได้ว่าจะต้องไปซื้อของที่ใช้ เพราะ ต่างประเทศอาจไม่มี

จากนั้น ก็ออกไปซื้อสิ่งของ เครื่องใช้ที่จะนำไปเรียน พอกลับมาก็ทยอยเก็บของเสื้อผ้า สิ่งจำเป็นใส่กระเป๋า

วันนี้รู้สึกเหนื่อยๆ จึงหลับไป

 วันรุ่นขึ้น ญาริน ตื่นขึ้นมา แล้วมีกระดาษโน๊ต แผ่นหนึ่งติดไว้ หน้าประตูห้อง

แม่ไปตลาดกับแม่บ้านนะ โทรไม่รับ เคาะประตูไม่ตื่น ลูกคงเหนื่อย มีอะไรอยากกินเป็นพิเศษ ตื่นก็โทรมา ถ้าแม่ยังไม่กลับ ญารินอ่านจบ รีบสำรวจตัวเอง

ฉันนอน เหมือนตายเลยหรอ ทำไมไม่ได้ยิน ไม่ได้ ไม่ได้ ห้ามเป็นแบบนี้บ่อยๆนะ ถ้า มีเรียน หรือ รีบ แย่เลย

จากนั้นญารินก็โทรหาแม่ว่าตื่นแล้ว อยากกิน ขนมหวาน แม่เลยบอกว่า เดี๋ยวกลับมา แม่ทำให้เอง ญารินกับแม่พูดคุยเสร็จก็วางสาย พอแม่ญารินกลับมา แม่ญารินก็ทำขนมหวาน ใช้ มันหวานญี่ปั่น ต้มก่อน แล้วแกะเปลือก ผสมแป้ง ปั่นแล้ว ปั้นเป็นรูปต่างๆญารินเลยขออาสาช่วยแม่และเรียนรู้ เผื่อยู่คนเดียว อยากกินจะได้ทำได้ แล้ว เทน้ำร้อน กะทิ น้ำตาล เกลือเล็กน้อย ผสมกันลงในหม้อ จากนั้น เคี่ยว ให้ได้ที่ ใส่ มันแป้งปั้น ลงไป ต้มจนสุก ก็ ตักมากิน

ซึ่งแม่ญาริน ก็ใส่ถั่วเหลืองไปด้วย เป็นถั่วเหลืองต้มสุกแล้ว ทั้งคู่กินกันอย่าง

เอร็ดอร่อย ญาริน ได้พูดชม แม่ ฝีมือแม่ ยังอร่อยเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยน

ยิ่งกินยิ่งอร่อยขึ้นทุกวัน หนูอยากกินฝีมือแม่บ่อยๆ ถ้าหนูไปเรียนต่างประเทศ หนูคงคิดถึงแม่ ร้องไห้แน่ๆเลย

ซึ่งทั้งอม่และญาริน พูดคุยกัน พอท่านคู่กินเสร็จ ก็ มานั่งคุยต่อที่ห้องรับแขก

แม่ญารินถามญารินว่า ซื้อของใช้ครบแล้วหรอไม่มีอะไรขาดแล้วใช่ไหม ยาอะไรเตรียมไปหรือยังลูก เรียบร้อยแล้วค่ะคุณแม่ ญารินตอบ

พอท่านคู่พูดคุยจบ ญารินจึงขอตัว ไปเตรียมตัว แล้วเข้าห้องไป

 และแล้วสัปดาห์แห่งการรอคอยก็มา

ถึง ญารินตื่นเต้น ก่อนขึ้นเครื่อง ก็ได้กอด พ่อกับแม่ บอกลากัน แล้วขึ้นเครื่อง พอขึ้นเครื่องญาริน ก็น้ำตาไหล เพราะต้องจาก พ่อกับแม่ ตั่ง 1 ปี ต้องไปอยู่ คนเดียวใช้ชีวิตคนเดียว ยิ่งทำให้ยิ่งคิด น้ำตาก็ยิ่งไหล พอไปถึง จุดหมายปลายทาง ก็รีบโทรบอกพ่อกับแม่ พูดคุยสักพัก ก็วางสาย แล้วตามหาที่พัก ที่ต้องอยู่กิน ใช้ชีวิต ในต่างประเทศ 1 ปี

พอถึงที่พัก เอาบัตร ประชาชนให้พนักงานดู ก็มี กลุ่มคนไทยกลุ่มหนึ่ง ซึ่งเป็นนักท่องเที่ยว มาเที่ยวช่วงเทศกาล แล้วลืมสิ่งของไว้ที่โรงแรม พอดี พูดภาษาต่างประเทศไม่ดีสักเท่ารั่ย พนักงานจึงบอกให้ ญารินช่วย ญารินเลยไปถาม เลยเจอคนไทยด้วยกัน พอพูดคุยเสร็จ ญารินก็เข้าห้องไปแล้วพักผ่อน

 เช้าวันต่อมาวันแรกของการปรับตัวและเริ่มใช้ชีวิต อยู่ต่างประเทศ มีอะไรหลายอย่างที่ต้องปรับตัว การกินอยู่ ภาษา วัฒนธรรม เป็นอะไรที่ ญารินท้าทาย และตื่นเต้น ตื่นตัวตลอดเวลา

เพราะญาริน ชอบเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ

ซึ่งญารินได้ไปร้านค้าแห่งหนึ่งในย่านนั้น ก็ได้พบเจอ ชายคนหนึ่ง ซึ่งเป็น คนต่างชาติ ที่เข้ามา ท่องเที่ยว ซึ่งได้เห็นญารินแล้วรู้สึกถูกชะตา และชื่นชอบ เลยเข้ามาพูดคุยกับญาริน ญารินก็ไม่ได้คิดอะไร ก็คุยปกติ ผู้ชายคนนี้ชื่อว่า อีริค

ต่างคนต่างแนะนำตัวเสร็จ ญารินก็ไปซื้อของ พอซื้อเสร็จ ญารินก็กลับมาที่พัก

 ญาริน มาอยู่ต่างประเทศ หลายวันแล้วรู้สึกเบื่อ เลยค้นหาสถานที่เที่ยวใกล้ๆ พอค้นเส็จก็ไปตามแผนที่

แล้วะบเจอชาย คนนั้นที่ร้านค้า ซึ่งชายคนนั้น หรือ อีริค ก็ได้ดล่าวทักทายญาริน ญารินเองก็กล่าวทักทายอีริค

อิริคจึงถาม ญารินว่าจะไปไหน มาคนเดียวหรือ ญารินเลยติบว่า มาคนเดียว แค่ออกมาเดินเล่น ที่นี่บรรยากาศดีนะ

พูด คุย กันไปสักพัก ญารินก็ขอตัวกลับ

ไม่ไปเที่ยวต่อ เนื่องจาก เดินไกลและรู้สึกเหนื่อย พอกลับมาถึงที่พัก

ญารินก็ทานข้าว แล้วเตรียมตัวเพื่อเรียน วันพรุ่งนี้

 เช้าวันเรียน วันแรก ต้องฝึกนั่งรถบัสเองไปกลับ ต้องเริ่มต้นเรียน ทุกอย่างใหม่ สถานที่ใหม่ เพื่อนใหม่

ซึ่ง วันนี้ทั้งวัน และเป็นวันแรก

ญารินรู้สึกเหนื่อย กลับมาถึงห้องก็หลับไป พอ ตื่นขึ้นมาก็อีกวัน ของวันใหม่

ในขณะที่ ญารินกำลังจะขึ้นรถบัส ก็เห็นอีริค รีบเดินเข้ามาจะขึ้นรถบัสด้วยจึงทำให้ทั้งคู่ได้พบกันอีกก็ทักทายพูดคุยกัน และ อีริค ก็เลยขอ ทางติดต่อ ของญาริน การเจอกันบ่อยๆ ไม่ใช่เรื่อง

บัญเอิญ แต่อาจเป็นะพรมลิขิตก็ได้นะ

พอถึง สถาบันการศึกษา ญารินก็ลงก่อน แล้วบอกอิริค จากนั้นก็ลงรถ เข้าไปสถานบันการศึกษา วันนี้เรียน แค่ ครึ่งวัน มีเวลา ให้ ญาริน ไปช็อปปิ้ง เที่ยวชม สถานที่ใกล้เคียง สถาบันการศึกษา

ญาริน เดินช็อปปิ้งและ สถานที่ แถวนั้นเสร็จ ก็กลับมาที่พัก

 เรียนไป หลายวัน ก็ติดต่อกลับไปทางบ้าน เล่าการเป็นอยู่ การเรียน ให้พ่อกับแม่ฟัง พอพูดคุยเสร็จ ญารินก็วางสาย

แล้ววางแผนธุรกิจต่อไป สักพักก็รู้สึกง่วง ก็เลยออกมาเดินเล่น แล้วอิริคก็โทรมาหาญาริน ทั้งคู่ได้พูดคุย สักพัก 

ญารินก็ เข้านอน

ในขณะเช้าวันต่อมา อิริคก็ได้เริ่มตามจีบ ญาริน ซึ่งญาริน หญิงสาว ที่บ้างานก็ไม่ได้สนใจ ไม่ได้ตอบกลับแต่ญารินก็ไปเรียนปกติ แล้วพบว่า อิริคอยู่หน้าสถาบันรอ ญาริน ซึ่งญารินเองก็ตกใจ

อิริค จึงได้พูดคุยกับญาริน

 และบอกลาญาริน ว่าอิริคมาเที่ยว ตอนนี้ก็จะกลับแล้ว แค่อยากจัเห็นหน้าได้พูดคุยกับญาริน ก่อนกลับ ซึ่งอิริคได้สารภาพว่าชอบญารินมาก ซึ่งญาริน อึ้งไปสักพัก ก็ บอกขอบคุณนะ ขอให้เดินทางปลอดภัย พอพูดเสร็จก็ข้าไปเรียน อิริคเองก็กลับไป  พอญาริน เรียนเสร็จ ก็มีจ้อความยาว ของอิริค ถ้าญารินยังไม่มีแฟน อิริค ขอเป็นแฟนได้ไหม

ตัวญารินเอง ก็ได้ตอบไปว่า เป็นเพื่อนกันก่อนนะ ตั้งแต่นั้นมาทั้งสองคนก็ได้คุยกัน แต่ความสัมพันธ์ไม่คืบหน้าเนื่องจากญาริน ไม่ได้สนใจอิริคมากนัก

แต่อิริคกลับคิดว่า ได้เป็นแฟนกับญารินไปแล้ว ซึ่งคิดว่า ผู้หญิง คงปากไม่ตรงกับใจ ญารินเรียนครบ 1 ปี ก็ เรียนจบ

ก่อนกลับ ก็เที่ยว จนพอใจแล้วก็กลับบ้านซึ่งพ่อแม่ก็มารับที่สนามบิน พออิริครู้ว่า ญารินกลับบ้าน เลย มาเที่ยวไทย ถือโอกาส อยากมาเจอพ่อแม่ และญารินซึ่ง ที่ผ่านมา ญาริน ปฎิเสธ 

เจออิริคมาโดยตลอด คราวนี้ จึงถือโอกาสมาเที่ยวไทย มาหาญาริน จะได้มีข้ออ้างได้เจอญาริน พออิริคมาถึง ญารินก็ไปรับและพาเที่ยวแค่ 2 -3 วัน

เพราะญารินทำแต่งานไม่มีเวลาไปสนใจอิริค อิริค รู้สึก น้อยใจ เสียใจ เลยถาม ญารินตรงๆว่า ที่ผ่านมา อิริคอละญารินเป็นอะไรกัน ญารินเลยตอบอิริคไปว่า ที่ผ่านมาก็คิดแค่เพื่อนเท่านั้น ไม่ได้คิดเป็นอย่างอื่น อิริครู้สึกเสียใจ ญารินมองออก แล้วพูดว่า ขอโทษนะ ที่ทำใก้คุณคาดหวังในตัวฉัน ฉันขอโทษที่ทำให้คุณเสียเวลา ที่ผ่านมา อิริค เลยบอกว่า ไม่เป็นรัย ได้เป็นเพื่อน ได้รู้จัก แค่นี้ก็พอละ หัวใจของอิริค แตกเป็นเสี่ยงๆ กับการคิดไปเอง ตลอด 1 ปีที่ผ่านมา

พูดคุยกัน ตลอด แต่สุดท้าย ญารินกลับไม่ได้คิดอะไร พอพูดคุยสักพัก อีริคก็ กลับไป ญาริน ก็ยังคงทำงานเหมือนเดิม จนเพื่อน ญาติ มีแต่คนบอกญารินว่า อายุก็เยอะแล้ว หาแฟนสักคน หรือคู่ชีวิตสักคน แต่งงาน ได้แล้ว ซึ่งญาริน ก็ไม่ได้คัดค้านอะไร ตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อไป หลายปีต่อมา ญาริน ประสบความสำเร็จ ด้านธุรกิจ โดยมีพ่อแม่ และตระกูล ให้กำลังใจ สำหรับการงาน การเงินนั้น ญาริน หญิงสาว ที่มั่งมั่นทำฝัน จนสำเร็จ แต่กลับอายุมากขึ้น

ก็ไม่มีแฟนสักที อยู่ๆ วันหนึ่งอิริคก็ได้ติดต่อกลับมา ทั้งคู่ก็ได้เริ่มคุยกันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ ญารินเริ่มมีใจให้อิริคแล้ว เพราะอืริค มาหา เอาใจไปซะทุกอย่างจน ญารินต้องบอกกับตัวเองว่า

ปุพเพฉันไม่ว่างนะ ฉันต้องทำงานหาเลี้ยงตัวเอง อย่าเอาความรักมาทำให้ฉันไขว่เขว่สิ เพราะความรักบางครั้ง ทำให้งานของญารินไม่คืบหน้า เพราะมัวไปเดท เที่ยวกันตลอด พอทั้งคู่คบกันจริงจังได้ 2 ปี ญารินรู้สึกว่า งานของตัวเองเริ่มไม่เดินหน้า แล้ว จึงกลับมาคิดว่าเป็นเพราะอะไร ถึงมีเวลาน้อย มาคิดงานแทนที่จะเอาเวลา เที่ยวกับอิริค มาทำงาน จะดีกว่า หลายเดือนต่อมา ทั้งคู่ก็ได้เลิกกัน เหตุผลของ ญาริน 

ที่บอกอิริค ฉันอยากทำงานที่ฉันรัก และฉันเองก็รักคุณมากนะ ขอโทษด้วยที่ผ่านมา ทั้งคู่ได้พูดคุยกันจบ

การจบด้วยรวามรักของท่านคู่ อิริคที่เจ็บปวดและยิ่งไม่เข้าใจว่า ทำไม แค่งานและความฝัน มันยิ่งใหญ่ กว่าคนรักอีกหรอ หรือญาริน มีคนอื่น

 เลยทำให้อิริคสงสัย และติดตามเรื่อยๆ สุดท้ายก็ได้เข้าใจ ญาริน ทั้งคู่ก็ต่างคนต่างไปในที่สุด ญารินหญิงสาว ที่บ้างาน ที่ไม่สนอะไรเลย นอกจากการเรียนรู้สิ่งใหม่ตลอดเวลาและเรื่องงาน

สุดท้าย ก็โสด ใช้ชีวิตอยู่คนเดียว อย่างมีความสุข