ดินแดนในฝันของการุจัง (การ์ตูน)

ช่วงฤดูร้อน เป็นช่วงปิดเทอมของ การุจัง และ โอโตะมะคุง หลังจากที่คุณพ่อของทั้งสอง เสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถคว่ำ ทำให้ คุณแม่ไม่สามารถ ส่งเรียนและค่าใช้จ่ายในบ้าน ซึ่งอยู่ในเมือง คุณแม่การุจังจึงพูดกับการุจังและโอโตมะคุงว่าจะย้ายไปอยู่ชนบทกับคุณตาคุณยายซึ่งเป็นบ้านเกิด คุณแม่เอง

ซึ่งการุจัง อายุ 8 ขวบ ส่วนโอโตะมะคุงเป็นน้องชายอายุ พึ่ง 4 ขวบ

ถ้าแม่ทำงานจะไม่มีใครเลี้ยงน้อง และไม่มีเงินพอสำหรับเลี้ยงและเป็นค่าเทอม ซึ่งการุจังเองเป็นเด็กน่ารัก เด็กดีและเป็นเด็กฉลาด ก็พอมองสถานะตอนนี้ออก เลย ตอบตกลง ช่วยแม่เก็บของ และย้ายไปอยู่กับตายายที่ชนบท

หลังจาก นั้น 1 สัปดาห์ ก็ ออกเดินทาง ออกจากบ้านในเมือง ไปชนบท 6-8 ชั่วโมง ระหว่างทางที่กลับ การุจังก็นั่งรถไฟมอง ชมวิว ข้างทาง ไร่นา ทุ่งหญ้า วัว ควาย ตลาด เหล่าผู้คน ยิ่งทำให้ 

การุจังคิดถึงพ่อ จนน้ำตาไหล จนแม่

การุจัง ถาม การุจังว่า การุจังเป็นอะไรไปลูก เปล่าค่ะแม่ ลมเข้าตา หนูเฉยๆการุจังไม่อยากบอกแม่กลัวแม่จะเสียใจยิ่งกว่า ส่วนน้องชายโอโตะมะคุงก็นั่งหลับตลอดทาง พอถึงบ้านคุณตาคุณยาย การุจังมองไปรอบๆ มีแต่ภูเขา

ทุ่งหญ้า ดอกไม้ สายน้ำ ทุ่งนา ผลไม้ ฝูงแกะ วัว แพะ ซึ่ง เป็นอะไรที่ไม่เคยเห็นมาก่อน สวยงามมาก ระหว่างที่เดิน การุจัง พูดขึ้นมาว่า สวยจัง แม่ ที่นี่สวยจัง หนูเคยมาที่นี่ไหม

แม่การุจังตอบกลับว่าลูกเคยสิ แต่ตอนนั้น 1 ขวบเอง ลูกคงจำอะไรไม่ได้หรอก แม่หนูชอบที่นี่มาก แม่แล้วบ้านตายายอยู่ไกลไหม แม่ตอบกลับไปว่า เดินไปสักพักใกล้ถึงแล้ว ชี้ไป ตายาย ออกมารอแล้ว การุจัง รีบวิ่งนำหน้าไปก่อน ซึ่ง

โอโตะมะคุง วิ่งตามแบบไม่รู้เรื่องอะไร พอเดินไปถึงการุจังก็ได้วิ่งไปกอดตากับยาย ตาก็อุ้มการุจัง โอ้ หลานตาโตขนาดนี้แล้วหรอ มาตอน 1ขวบ พึ่งจะนั่งได้ ไม่ทันไร ก็โตซะแล้ว พอเห็นโอโตะมะคุง กำลังจะกอด โอโตมะคุงร้องไห้หนี จึงทำให้ทุกคนหัวเราะ

การุจัง สวัสดีตากับยายสิลูก

การุจัง สวัสดีตายาย ตากับยายพาเข้าบ้าน ทำกับข้าวให้กิน ซึ่ง การุจัง กินอย่างอร่อย และถามแม่ว่า อาหารที่นี่ อร่อยจัง จนตายายหัวเราะ ยายพูดขึ้นมาว่า อร่อยก็ทานเยอะๆนะ ต่อจากนี้ไปอยู่ที่นี่ได้กิน เยอะๆ อร่อยอย่างนี้ทุกมื้อ

หลังจากทานข้าวเสร็จการุจังก็เข้านอน เช้าวันต่อมา ยายได้พา การุจังและโอโตะมะคุง ไปเก็บผลไม้ ซึ่งอยู่ ข้างๆบ้านตายาย เก็บไปขายหรอคะยาย ยายตอบกลับไปว่า ปลูกไว้ ขายถ้าขายไม่หมดก็เอาไว้กิน ยายรู้ว่าหลานจะมาก็เลยเหลือไว้หลายต้นให้หลานได้กิน หลังจากเก็บผลไม้มากิน ตาก็ไปตกปลาการุจังก็ตามตาไปด้วย ตาตาจะไปไหน ตาจะไปตกปลา การุจังอยากไปจัง ไปสิ ตาตอบ การุจังถือ ถัง สำหรับใส่ปลาตามตา ไปที่ริมแม่น้ำ ใน ทุ่งนา แล้วทั้งสองก็นั่งตกปลา การุจังถามตาว่าทำไมน้ำที่นี่ถึงได้สายและเย็นอย่างนี้ อากาศที่นี่เย็นและสดชื่นจังเลยค่ะ คุณตาหนูชอบที่นี่มาก เอาจนคุณตาหัวเรา ขึ้นมาสักพัก ปลาก็ติดเบ็ด ตกไปสักพัก ได้ 3-4 ตัว ทั้งสองคนก็กลับมาบ้านเอาปลามาทำเป็นอาหาร

ต่อจากนั้นมา 1 สัปดาห์ การุจังกับโอโตะมะคุงก็มาฝ้าแกะ แพะที่ทุ่งหญ้า ซึ่งการุจังเอากระดาษมาวาดรูปด้วย ซึ่งการุจังชื่นชอบการวากรูปมาก แล้ววันนั้นเองการุจัง ก็ได้เห็นความสวยงาม ทิวทัศน์ของที่นี่ และเดิน ไปตามทุ่งหญ้าเห็นดอกไม้ ขึ้นซึ่งแตกต่างกัน ที่นี่แม้จะเป็นฤดูร้อน และอากาศเย็น และสบาย มีลมตลอดเวลา

จึงทำให้ การุจัง ยิ่งชอบที่นี่มากขึ้น พอตกเย็นก็นั่งชมพระอาทิตย์ตกดิน จากนั้นก็พาโอโตะมะคุง ไล่ต้อมฝูงแพะแกะกลับมายังเล้า

ซึ่งกลับมาก็ได้คุยกับตายายและแม่ว่า โรงเรียน ที่นี่อยู่ไกลไหม ซึ่งแม่เอง ก็ต้องไป หาโรงเรียนให้ การุจังและโอโตะมะคุง ตาจึงพูดขึ้นมาว่า อยู่ไม่ไกล แล้ว ชี้ให้การุจังดู ซึ่ง ห่างจากบ้าน 3 กิโลเมตร ซึ่งไกล สำหรับเด็กๆอย่างการุจังการุจัง ไปช่วยตาเลี้ยงแกะแพะ ทุกวันและนั่งวาดรูปทุกวัน เป็นปกติ แต่ช่วงบ่ายวันนั้น มี ยาย คนหนึ่ง พาเด็กสาวคนหนึ่งซึ่งอายุราวๆ เดียวกันกับการุจัง ซึ่งพึ่งเสียพ่อแม่ มาไม่กี่ เดือน ก็พามาพูดคุย กับแม่การุจัง แล้วพา มิสุกะ มาด้วย แม่การุจัง จึงพามิสุกะไปหาการุจัง และเล่าให้ฟัง พอการุจัง เห็นมิสุกะ ก็ เอากระดาษ และดินสอ ยื่นให้ เธอชอบวาดรูปไหม ถ้าเธอคิดถึงพ่อแม่ก็วาดออกมา

มิสุกะก็รับไปไม่พูดอะไร หลังจากสูญเสียพ่อแม่มิสุกะ ก็ไม่เล่นไม่คุยกับใครเลย จนถึงวันนี้ พอ การุจัง วาดรูปสักพักก็เล่าเรื่องของตนให้มิสุกะฟัง และได้พูดขึ้นมาว่า ฉันชอบ ที่นี่มากนะ เป็นดินแดนในฝันของฉันเลย ลมพัดเย็นๆ ดอกไม้ทุ่งหญ้า ก็กลิ่นหอม ท้องฟ้าก็กว้างไกล สายน้ำเย็นฉ่ำ ผลไม้อาหารก็อร่อย สัตว์ต่างๆก็น่ารัก กลางวันก็เห็นพระอาทิตย์ตกและขึ้นสวยงาม กลางคืนเห็นพระจันทร์และดวงดาว สวยงามคนที่นี่ก็มีน้ำใจ อาหารก็อร่อย เธอละชอบที่นี่ไหม พูดจน มิสุกะ พูดขึ้นมาว่า

ฉันก็ชอบที่นี่ แล้ว ยายของมิสุกะที่เดินมาตามมิสุกะกลับก็ได้ยินทั้งสองคุยกัน เลยกลับไป รอ ที่บ้าน ตายาย การุจัง

มิสุกะไม่พูดคุยกับใคร จนวันนี้ก็ได้พูดออกมาแล้ว เขาคงชอบการุจัง เข้าแล้ว แม่การุจังพูดขึ้นดีแล้วละจะได้หายห่วง การุจังเป็นเด็กดี อารมณ์ดี ใครอยํด้วยก็มีความสุข และอีกอย่าง ดูแลคนรอบข้างได้ดี มิสุกะ จะได้มีเพื่อนแล้ว

มิสุกะและการุจัง นั่งวาดรูปและพูดคุยกัน จนตกเย็น ก็ กลับบ้านตั้งแต่วันนั้นมา ทั้งสองคน ก็ออกเดินเล่น และวาดรูป ตามทั่งนา ทุ่งหญ้า ริมแม่น้ำ และเล่นกันอย่างสนุกสนานที่สุด การุจัง ก็มีเพื่อนใหม่ มิสุกะก็เช่นกัน มีเพื่อนและพูดคุยกับคนอื่นแล้ว ทั้งสองคนเป็นเพื่อนกันและพากัน เดินชมทุ่งหญ้า วาดรูป ตลอดฤดูร้อน อย่างมีความสุข