เรื่อง ชะตารักตำหนักสวรรค์

1,000ปีต่อมา

หลังจากนั้นดินแดนหิมะก็หายสาปสูญไป..

ภพเซียนเป็นดินแดนที่เทพที่มีพลังน้อยถึงปานกลางอาศัยอยู่ โดยมีเจ้าเมืองคือ เหมียนฮวา

เสวียนฮวานางเป็นหญิงงามเลื่องชื่อในภพเซียนแต่มีเพียงไม่กี่คนที่เคยเห็นนาง จากคำเล่าขานคนสู่คนว่าเสวียนฮวาบุตรสาวท่านเจ้าเมือง งดงามเปรียบดั่งดอกกุ้ยฮวาที่ไม่ว่าจะนำมาประดับตกแต่งก็งามสะดุดตา หรือนำมาทำขนมก็หวานหยดย้อย

“เสวียนฮวา  นี่เจ้า!…”  เสียงตกใจของหญิงสาวดังขึ้นพร้อมชี้หน้าคนตรงหน้า ที่กำลังปลอมตัวเป็นบุรุษเพื่อเข้าร่วมการเตะลูกหนังงานประจำร้อยปีของภพเซียน

“ชู่วว ชิงชิง ข้าขอร้องเจ้า..แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว” นางทำหน้าตาอ้อนวอน กระพริบตาปริบๆ 

“เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้ หากท่านแม่รู้เข้า..” นางพูดอย่างเเผ่วเบากลัวว่าจะมีใครมาได้ยินเข้า

“ อ้ะ! ท่านแม่ “เสวียนฮวาพูดเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เมื่อคนตรงหน้าตกหลุมพรางนางจึงใช้พลังมัดชิงชิงไว้ ก่อนจะกระโดดออกจากหน้าต่างไป 

“เสวียนฮวา!” นางพูดกระเเทกเสียงอย่างเหลืออดกับน้องสาวจอมแก่นของตนเอง 

“ ฮ้ะ  คิดว่าเจ้าจะห้ามข้าได้หรอ วันนี้ขอสนุกให้สุดสักวันก็แล้วกัน “ นางพูดพร้อมกับปักปิ่นปักผมมนตราลงบนผมของตัวเอง นางยิ้มร่าพรางนึกว่าวันนี้จะเล่นสนุกยังไงดี

“พ่อแม่พี่น้องเร่เข้ามาๆ วันนี้ท่านเจ้าเมืองจัดให้มีงานเตะลูกหนังประจำร้อยปีของภพเซียน มาลงชื่อสมัครกันได้แล้วตอนนี้ “ สิ้นเสียงก็มีเหล่าบุรุษหาญกล้าที่อยากโชว์ความสามารถให้เซียนสาวได้ชม รุมลงสมัคร 

เสวียนฮวาเดินมาจนถึงที่สมัครแต่ก่อนที่จะได้ลงสมัคร นางดันโชคดีเดินชนกับนักเลงประจำเมือง ที่ไม่ว่าใครจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจชนเขาก็ตาม เขาก็จะไล่ตามเซียนตนนั้นไปจนสุดขอบฟ้า

(เฮือกก น..นั่นมันซ..ซุยหมิง)นางคิดอยู่ในใจแต่ท่า๡า๲ตกใจกลัวของนางนั้นแสดงออกมาอย่างชัดเจน 

“บังอาจนักนะเจ้า! รู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร! “เขาพูดอย่างองอาจเพื่อข่มขวัญคนตรงหน้า

“ลูกพี่ ข..ข้าไม่ได้ตั้งใจชนท่าน ข้าเพียงรีบร้อนจะไปสมัครเตะลูกหนังก็เท่านั้น” นางอธิบายเพื่อให้ไอ้ล่ำบึ้กนี่ปล่อยนางไปเสียที

“ หึ วันนี้ข้ายังไม่มีเพื่อนเล่นเลย เจ้ามาเล่นเป็นเพื่อนข้าหน่อยก็แล้วกัน” เขาพูดพรางกำหมัด โยกคอให้กระดูกลั่นเพื่อให้ดูน่าเกรงขาม

“ไปจับมัน” เขาสั่งลูกน้องให้มาจับเสวียนฮวา

เสวียนฮวาตกใจวิ่งหนีมาเรื่อยๆจนพลัดหลงเข้าไปในป่าท้อ แต่พวกมันก็ยังตามนางมาเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่หน้าผาที่ด้านล่างเป็นน้ำตก๡า๲ยาวที่ไม่ว่าใครตกลงไปก็ไม่มี๡า๲รอดแน่นอน นางจึงใช้สิ่งที่เรียนมาเป็นเวลาร้อยปี บินหนีขึ้นไปบนฟ้า

“เจ้าพวกนี้ อายุอานามก็ตั้งเท่าไหร่ยังใช้พลังบินไม่ได้อีก “นางพูดอย่างผู้ชนะ ขณะที่นางบินอยู่ก็ดันโชคดีซ้ำบินไปชนนกแก้วฝูงนึงจนตกลงมา

“อ้ากก”

ณ ตำหนักสวรรค์

“องค์รัชทายาทระวังพ่ะย่ะค่ะ!”เสียงร้องของทหารนายหนึ่งชี้มาบนฟ้าที่มีเซียนตกลงมา

ตุ้บ! 

“งืมม”เสวียนฮวาลืมตางัวเงียขึ้นมาในห้องที่ไม่คุ้นเคย 

“จ..เจ้าเป็นใคร” นางใช้มีดสั้นชี้ไปยังคนตรงหน้า

“ข้าก็เป็นคนที่ช่วยชีวิตเจ้าน่ะสิ” เขาอมยิ้มเมื่อเห็นท่า๡า๲เงอะงะของเซียนน้อยตรงหน้า

นางคลำผมเพื่อตรวจดูว่ามีอะไรหายไปไหม

“ปิ่นข้าล่ะ “ 

เขา๸๬๲ไป๡า๲อื่น