เรื่อง ชะตารักตำหนักสวรรค์

เสวียนฮวาลืมตาตื่นมาในห้องเดิมอีกครั้ง  ความเจ็บปวดแทรกเข้ามาในร่างกายแขนและขาชาไปหมด พิษของฉงฉีกำลังโลดแล่นอยู่ในร่างกายของนาง ความหนาวเหน็บเริ่มก่อตัวขึ้น ไม่ว่านางจะพยายามดิ้นรนอย่างไรก็ไม่มีผล ตอนนี้น้ำตาของความหวาดกลัวเริ่มไหลอาบแก้ม

ณ ป่าท้อที่เก็บพลังเซียนเอาไว้  ซวี่เฟิ่งกำลังตามหาของบางอย่างอยู่อย่างร้อนใจ เขากางปีกวิหคอัคคีบินทะยานขึ้นสู่นภา บินวนรอบป่าท้อ เขาสะดุดตากับบางอย่างจึงลงไปดู  แสงสีทองสาดส่องเข้าไปในถ้ำแห่งหนึ่ง เขาตามแสงนั้นเข้าไปอย่างไม่ลังเล จนไดเพลกับ ลูกท้อพลังเซียน เขายิ้มออกมาก่อนจะใช้พลังเด็ดลูกท้อใส่พานแก้วไว้ แล้วบินกลับตำหนักทันที

“ ท่านเซียน…ลุกขึ้นมากินยาก่อนเถอะเจ้าค่ะ “

เสียงเล็กๆดังขึ้นในหูของเสวียนฮวา นางค่อยๆลืมตาขึ้นทีละน้อย 

“เจ้าเป็นใคร…” นางพูดอย่างแผ่วเบา ตอนนี้แม้แต่แรงพูดนางยังไม่มีเลย

“ข้าคือเสี่ยวจู  เป็นผู้ช่วยหมอหลวง ท่านโดนพิษของฉงฉีเข้า หมดสติไปหลายชั่วยามแล้ว” เสวียนฮวายังไม่วางใจ  เสี่ยวจูจึงชูป้ายคำสั่งองค์รัชทายาทขึ้นมา เสวียนฮวาเห็นดังนั้นจึงยอมกินยาแต่โดยดี

ณ ตำหนักเพิ่งหวง ห้องของซวี่เฟิ่ง บนโต๊ะไม้ธรรมดาๆอันหนึ่งกลับมีซองจดหมายสีชมพูวางกองเป็นภูเขาอยู่

“ถ้าท่านเทพอัคคียังเป็นที่หมายปองของเทพธิดาทั้งหลายอยู่ ข้าคงหาภรรยาได้ยากแล้ว” เสียงตัดพ้อของ จิ่งรุ่ย เทพรับใช้ข้างกายของเทพอัคคี

“ ถ้าเจ้าอยากได้  ก็เอาไปสิ “เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

“ ท่านเทพอัคคี “

“ ข้าเองก็ไม่ได้อยากได้อยู่แล้ว เจ้าลองอ่านดู หากปรารถนาเทพธิดาองค์ใด ข้าจะไปสู่ขอให้ “

เขาพูดพร้อมกับอมยิ้ม 

“งั้นข้าก็ยิ่งต้องเลือกสักสามสี่ซอง  ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านไม่สนใจเทพธิดาองค์ไหนอยู่แล้ว ในตำหนักท่านก็มีเซียนน้อยหน้าตางดงามอยู่แล้ว”  จิ่งรุ่ยพูดพร้อมกับแกะซองสีชมพู 

“ เจ้ารู้ได้ยังไงว่าตำหนักข้ามีเซียนอยู่ “ เขาเลิกคิ้วสงสัย

“ตอนนี้ทั้งแดนสวรรค์ต่างพากันลือไปต่างๆนาๆ บ้างก็ว่านางเป็นผู้หญิงของพระองค์ บ้างก็ว่าเป็นคู่หมั้น ทำเอาองค์หญิงจิ่งเจาเลือดขึ้นหน้าเชียวพ่ะย่ะค่ะ “ เขาพูดพร้อมกับทำท่าทางสยอง

“ ว่าแล้วข้าก็ไปดูสักหน่อยดีกว่า “เขาพูดพร้อมกับหายตัวออกไป 

“ ไปดูเซียนน้อยหรือองค์หญิงจิ่งเจาล่ะพ่ะย่ะค่ะ “

จิ่งรุ่ยตะโกนตามหลังอย่างชอบใจ

ณ ห้องของเสวียนฮวา

“ เจ้าเป็นยังไงบ้าง..” เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนางจึงลืมตาขึ้น 

“ เซียนน้อย?” นางดันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล ซวี่เฟิ่งจึงช่วยประคองนาง 

“ข้าดีขึ้นมากแล้ว ข้าติดหนี้ชีวิตเจ้าครั้งที่สองแล้ว  หากมีโอกาสข้าจะตอบแทนเจ้าอย่างแน่นอน (เซียนน้อยอย่างเจ้าคิดจะตอบแทนข้าอย่างไรกัน) เขาคิดแล้วก็กระตุกยิ้มขึ้นมา

“ เจ้ายิ้มอะไร?” นางขมวดคิ้ว “ ข้าก็ตลกเจ้าน่ะสิแรงพูดยังไม่มีเลย คิดจะตอบแทนข้าเสียแล้ว

“ รอให้ข้าฟื้นพลังก่อนเถอะ “นางทำหน้างอนๆ

“เอาล่ะ ข้าไม่แกล้งเจ้าแล้ว หากเจ้าหายดีเมื่อไหร่ข้าจะให้คนไปส่งเจ้าที่ภพเซียน” เขาพูดแล้วหายตัวไป

หลายวันต่อมาเสวียนฮวารักษาตัวอยู่ที่ตำหนักเฟิ่งหวง พวกเทพธิดาต่างพากันลือไปต่างๆนาๆ ว่าองค์รัชทายาทจะแต่งตั้งพระชายา เมื่อเรื่องนี้ถึงหูขององค์หญิงจิ่งเจา นางก็รีบบึ่งมาที่ตำหนักเฟิ่งหวงทันที นางเข้าไปในสวนโดยไม่ได้รับอนุญาต ในขณะเดียวกันเสวียนฮวาที่พึ่งดีขึ้นกำลังเดินเล่นในสวนพอดี เมื่อจิ่งเจาเห็นเซียนน้อยหน้าตางดงามอยู่ในสวนดอกไม้ที่ซวี่เฟิ่งหวงนักหวงหนาไม่อนุญาตให้ใครเข้าใกล้  นางจึงโกรธจนแทบบ้า  ปรี่เข้าไปหาเรื่องเสวียนฮวาทันที

“เจ้า! บังอาจเข้ามาในเขตหวงห้ามของตำหนักเฟิ่งหวง” นางพูดอย่างเกรี้ยวกราด เสวียนฮวาทำคิ้วขมวดอย่างมึนงง

“ แล้วเจ้าเป็นใคร ถึงเข้ามาได้” นางถามกลับเมื่อจู่ๆก็มีเทพธิดาที่ไหนไม่รู้โผล่มาด่านางกราดๆ 

“ข้าหรอ ข้าก็เป็นคู่หมั้นของซวี่เฟิ่งไงล่ะ”นางตอบ

“ซวี่เฟิ่ง?” เสวียนฮวาย้ำชื่ออย่างงุนงง

“องค์หญิงจิ่งเจา” เสียงบุคคลที่สามดังขึ้น

“ซวี่เฟิ่ง ข้ากำลังสั่งสอนเซียนตนนี้อยู่ นางเข้ามาในสวนดอกหวงห้ามของเจ้า” นางชิงฟ้องก่อนที่เสวียนฮวาจะทันอ้าปากด้วยซ้ำ

(เซียนน้อย..ที่แท้เจ้าชื่อซวี่เฟิ่ง ไม่ยักรู้ว่าเจ้ามีคู่หมั้นแล้ว) เสวียนฮวาคิดแล้วพยักหน้ารับรู้

“ข้าจำได้ว่าห้ามทุกคนเข้ามาในนี้ แม้แต่องค์หญิง “ เขาเน้นประโยคหลัง

“ แต่..นาง”จิ่งเจาโก่งคอชี้มาทางเสวียนฮวา 

“อีกอย่างข้าจำได้ว่า ข้าไม่เคยหมั้นหมายกับใคร” เขาพูดพร้อมกับมองหน้าเสวียนฮวา จิ่งเจาเห็นดังนั้นก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ 

“ ซวี่เฟิ่ง! “ นางกระแทกเสียง

“ โปรดสำรวมด้วย หรือพระองค์ลืมไปแล้วว่าข้าเป็นใคร “ เขาพูดด้วยน้ำเสียงดุดันและเย็นชา จิ่งเจาจึงกระทืบเท้าหายตัวไป

“อูววว มีเทพธิดาตามหึงหวงถึงตำหนัก เจ้านี่ไม่ธรรมดาจริงๆ” นางพูดปนหัวเราะ 

“หัวน้อยๆของเจ้าคิดไปถึงไหนน่ะ “ เขาดีดหน้าผากนางด้วยความหมั่นเขี้ยว

“ อ้า! ข้าเจ็บนะ”