ทุกคืนฉันจะเห็น...

ฉันเห็นมันครั้งแรกตอนอายุ12 ขวบเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างและมันอยู่ที่ถนนอีกฝั่งหนึ่งในป่ามืด ๆ นั่นฉันก็เห็นเป็นตัวตลกยืนอยู่เฉยๆตอนนี้มีงานคาร์นิวัลอยู่ในเมือง แต่อยู่อีกฟากหนึ่งของป่าฉันก็ยังไม่รู้ว่าทำไมถึงมีตัวตลกที่มองบ้านของฉันจากฝั่งตรงข้ามถนนฉันปิดผ้าม่านและพยายามนอนหลับให้ไวที่สุด แต่ถึงแม้จะมีม่านบาง ๆ กั้นระหว่างฉันกับตัวตลก แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่ามันกำลังเฝ้ามองฉันอยู่เช้าวันรุ่งขึ้นฉันและครอบครัวรวมตัวกันที่โต๊ะเพื่อรับประทานอาหารเช้าฉันพยายามบอกพ่อกับแม่เกี่ยวกับตัวตลกนอกหน้าต่าง แต่พวกเขาก็บอกว่ามันเป็นฝันร้าย“ มันเป็นตัวตลกแบบไหนกันหรอ?” น้องชายคนเล็กของฉันถาม“ ตอนนี้จิมมีกินข้าวยัง” แม่พูดขัดขึ้นมาฉันหวังว่าพ่อกับแม่จะพูดถูกฉันพยายามคิดว่ามันคงเป็นแค่ฝันร้ายและแน่นอนว่าไม่ใช่ในคืนเดียวกันนั้นเองฉันกำลังจะเข้านอน แต่ฉันเปิดม่านอีกครั้งฉันมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อดูว่าตัวตลกยังอยู่หรือไม่ปรากฏว่าเขายังอยู่ฉันวิ่งเข้าไปในห้องนอนของพ่อกับแม่และบอกพวกเขาถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นพ่อของฉันวิ่งไปที่ห้องนอนของฉันเพื่อมองออกไปนอกหน้าต่างและน่าประหลาดใจที่ตัวตลกยังคงยืนดูอยู่“ เจมส์เขาอยู่นั่นจริง” นั่นคือตอนที่แม่ของฉันเข้ามาและมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อมองตัวตลกจ้องมาที่เรา "โอ้พระเจ้า" พ่อของฉันวิ่งออกไปพร้อมกับปืนไรเฟิลล่าสัตว์ของเขา“ ออกไปจากที่นี่แล้วไม่ต้องกลับมา!” ตัวตลกหันหลังเดินกลับเข้าไปในป่าอย่างเงียบ ๆเช้าวันรุ่งขึ้นพ่อของฉันตั้งใจจะไปงานคาร์นิวัลและบอกพวกเขาเกี่ยวกับสิ่งที่ตัวตลกทำและอะไรเกิดขึ้นกับเราบ้างทุกอย่างเป็นไปด้วยดีเพราะแม่ของฉันกำลังคิดจะพาเราไปงานคาร์นิวัลเหมือนกัน“ มาเถอะลูก ๆ ฤดูร้อนแล้วทำไมไม่ลงไปล่ะ” ฉันและน้องชายกำลังรอโอกาสที่จะไปงานคาร์นิวัลแทบไม่ไหวแล้วบ่ายวันนั้นเราไปที่ลานนิทรรศการเล่นเครื่องเล่นที่เวียนหัวกินอาหารทอดมากมายและเกมสนุก ๆ ฉันและน้องชายรู้ว่าดีว่าเราจะใช้เงินเก็บจนหมดกับงานนี้“ เอาล่ะลูก ๆ อยู่ด้วยกันเล่นกันให้สนุกนะ” ฉันกับจิมมี่ไปขี่รถกันขณะที่พ่อกับแม่ไปหาผู้บริหารเพื่อรับมือกับตัวตลกนั่นหลังจากที่น้องชายของฉันได้รับรางวัลตุ๊กตาช้างตัวใหญ่ฉันโอริโอ้สองสามชิ้นเราเกือบลืมตัวตลกไปจนหมดจนเราได้เห็นมันตัวตลกที่อยู่นอกหน้าต่างเขาอยู่ที่ทางเข้าของเต็นท์แห่งหนึ่งฉันไม่ทันได้คิดอะไรในตอนนั้นจนชายคนนั้นเข้ามาใกล้กว่าเดิม“ สวัสดีสบายดีไหมเด็ก ๆ จะเข้ามาในนี้เพื่อดูการแสดงใหญ่ไหม”“ การแสดงอะไรคะ”“ ก็มีนักมายากลนักแสดงตลกการแสดงกายกรรมไต่เชือกและอื่น ๆ อีกเพียบเลย” ฉันรู้ว่าคำถามต่อไปฟังดูแปลก ๆ แต่ฉันต้องถามมัน “ คุณเป็นคนที่ยืนอยู่นอกบ้านของเราทุกคืนหรือเปล่า” เขาดูสับสน“ ไม่รู้สิฉันไม่เคยไปบ้านเธอนะ”“ โอ้โอเคแล้วคุณเคยเข้าไปในป่าใหม”“ บางทีอาจจะเป็นครั้งหรือสองครั้งละมั้งไปหาอะไรดื่มนะช่างเถอะแค่พวกเธอเข้าไปในนี้เธอก็จะเพลิดเพลินกับการแสดงต่างๆมากมาย”ฉันและน้องชายของฉันเดินเข้าไปเพื่อชมการแสดงเราชอบมันมากเราเกือบจะหัวเราะกับทุกมุกที่เขาพูดและการแสดงกายกรรมไต่เชือกทำให้เรานั่งไม่ติดเก้าอี้หลังจากการแสดงเสร็จพระอาทิตย์ก็ตกดินพวกเราเดินออกไปก็เห็นเหมือนผู้จัดการพูดกับตัวตลกที่ทางเข้า“ ลูก!” ฉันได้ยินแม่ตะโกน“ มานี่เราต้องกลับบ้านกันแล้ว” ฉันและน้องชายเหนื่อยมาทั้งวันเรากลับบ้านไปอาบน้ำและกินอาหารคืนนั้นฉันตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเปิดประตูหน้าบ้านฉันมองออกไปนอกหน้าต่างคราวนี้ไม่ใช่แค่ตัวตลกเพียงตัวเดียวในป่าเท่านั้น แต่น้องชายคนเล็กของฉันกำลังเดินไปหาเขาอีกด้วยสัญชาตญาณแรกของฉันมันไม่ใช่การเรียกพ่อแม่ แต่มันให้รีบวิ่งไปหาพี่ชายของฉันก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไปฉันออกไปข้างนอกและเห็นจิมมี่กำลังเดินตามตัวตลกที่หนีเข้าไปในป่าอันกว้างใหญ่และมืดสนิทฉันหยิบไฟฉายและเดินเข้าไปในป่ามืดเพื่อพยายามตามหาเขาฉันจะไม่โกหกนะฉันรู้สึกกล้าหาญทุกอย่างรอบข้างมันดูน่ากลัวฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรอยู่ข้างหลังฉันเสมอฉันรู้สึกเหมือนมีสายตาของตัวอะไรสักอย่างอาจจะเป็นสัตว์ประหลาดรอที่จะจู่โจมและโจมตีฉันอยู่ตลอดฉันร้องไห้ตลาดเมื่อเรียกชื่อน้องชายของฉัน“ จิมมีจิมมี่!” นั่นคือตอนที่ฉันได้ยินชื่อของฉันถูกเรียกกลับฉันวิ่งไปในทิศทางของเสียงและก็พบน้องชาย“ จิมมี! ฟื้นสิ "“ ไปเถอะเราต้องกลับบ้าน” เขาไม่พูดอะไรเอา แต่จ้องมาที่ฉัน“ จิมมี่?” ฉันถามด้วยความสงสัยว่านั่นคือเขาจริงๆเมื่อฉันได้ยินบางอย่างจากข้างหลังทำให้ฉันตกใจนั่นคือจิมมีตัวจริง "น้องชาย!" ฉันหันไปมองเขาแล้วหันกลับไปมองสิ่งนั้น แต่ก็พบว่าไม่ใช่จิมมีอีกต่อไปแล้วมันเป็นฉันเองฉันตัวสั่นด้วยความกลัวและนั่นคือตอนที่ฉันได้ยินเสียงพ่อเรียกเราจากทางเข้าป่าฉันกับจิมมีวิ่งไปพร้อมกับสิ่งที่อยู่ข้างหลังเราโดยที่มันยังคงจ้องมองเราอยู่ฉันวิ่งไปหาพ่อ“ ลูก ๆ มาทำอะไรแถวนี้” คำถามแรกที่ฉันคิดว่าจำเป็นต้องถามคือ“ ห ... หนูจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นพ่อจริงๆ” พ่อของฉันทำให้ฉันสับสนตอนนั้นเองเราได้ยินเสียงร้องของกวางในป่าที่ถูกฆ่าฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยตามเสียงมันพวกเราวิ่งกลับไปที่บ้านและล็อคประตูในช่วงเดือนที่ดีกว่านี้เราได้ยินเสียงร้องของสัตว์วิ่งไปรอบ ๆ ป่าเสียงการล่ากวางและสัตว์อื่น ๆ อีกมากมายฉันไม่รู้ว่าทำไมมันไม่ฆ่าฉันหรือจิมมีพ่อและแม่ของฉันห้ามไม่ให้เราเข้าไปในป่าอีกเพราะไม่ว่าสิ่งนั้นคืออะไรมันจะสะกดรอยตามเราและมันต้องการตามล่าเรา