ห้องเช่า

การหาที่พักที่อยู่อาศัยในสถานการณ์ที่เกิดการระบาดของโรคไวรัสในช่วงนี้ เป็นไปได้ยากลำบาก ผู้คนต่างตกทุกข์ได้ยาก ไม่มีเงินไม่มีงานทำ ใช้เงินทองหมดไปวัน ๆ ซึ่งรายรับก็สวนทางกับรายจ่าย ที่คนหาเช้ากินค่ำนับวันก็มีแต่หนี้เพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล มีหลายครอบครัวได้รับผลกระทบไปตามกัน รวมถึงครอบครัวของนายกออีกด้วย

    นายกอ มีอาชีพเป็นพนักงานที่บริษัทแห่งหนึ่ง ได้รับเงินเดือน 15,000 บาทต่อเดือน อยู่กินกับนางขอ มีลูกด้วยกัน 2 คน ถ้าเป็นสมัยก่อนคงพอมีเงินหาเลี้ยงตัวเองและลูกได้ไปวัน ๆ แต่เนื่องจากเกิดการระบาดของโรคไวรัส จึงทำให้ผู้คนได้รับผลกระทบไปตาม ๆ กัน เนื่องจากเศรษฐกิจไม่ดี ขาดรายได้ บางบริษัทถึงขั้นต้องปิดตัวลง บางบริษัทก็ลดเงินเดือนพนักงาน รวมไปถึงบริษัทของนายกอด้วย ทำให้นายกอหมุนเงินไม่ทัน เงินทองที่เก็บไว้ใช้ก็เริ่มหมดไปในทุก ๆ วัน รวมถึงลูกที่ต้องส่งเสียเลี้ยงดูอีก จึงตัดสินใจปรึกษากับครอบครัวว่าจะย้ายที่อยู่ที่ราคาถูกกว่าที่ตัวเองอาศับอยู่ในตอนนี้ เพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายด้วย

    หลังจากที่ปรึกษากับครอบครัวแล้ว นายกอจึงปรึกษารุ่นพี่ในที่ทำงานเรื่องหาที่พักต่างๆที่อยู่ใกล้ที่ทำงานและมีราคาถูก รุ่นพี่ได้ยินจึงคิดได้ว่าเคยเห็นสถานที่ที่หนึ่ง ติดป้ายประกาศว่ามีห้องว่างให้เช่า อยู่ถัดจากตลาดไปนิดหน่อย ดูสถานที่สะดวกสบาย ลองเข้าไปดู นายกอได้ยินอย่างนั้นพอตกเย็นจึงได้ไปดูสถานที่และสอบถามกับเจ้าของห้องเช่า พอเข้าไปข้างใน พบว่าภายในห้องพักเป็นที่อยู่อาศัยที่น่าอยู่มาก มีเครื่องปรับอากาศ ห้องครัว ระเบียง เฟอร์นิเจอร์ให้ครบถ้วน จนนายกอเกิดการวิตกกังวลว่าต้องราคาแพงแน่ ๆ แต่พอได้สอบถามกับเจ้าของห้องพัก พบว่ามีราคาถูกกว่าที่ตนเองพักอยู่ในตอนนี้เสียอีก นายกอจึงตอบตกลงและทำสัญญาการเช่าห้องโดยไม่ได้ไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนนัก

    หลังจากนั้นประมาณ 1 สัปดาห์ นายกอและครอบครัวจึงได้ย้ายมาอยู่ที่ห้องเช่าราคาถูกแห่งนี้ ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าห้องพักน่าอยู่และดูหรูหรามากกว่าที่เราเคยอยู่เสียอีก แถมยังราคาถูกอีกด้วย ช่างโชคดีจริงๆ พอจัดของจัดห้องเสร็จเรียบร้อยให้เข้าที่ นายกอก็ออกไปทำงานปกติ ปล่อยให้นางขออยู่ห้องพักเลี้ยงลูกอยู่คนเดียว ช่วงกลางวันก็ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น แต่พอถึงเวลากลางคืน หอพักกลับเงียบมากเหมือนไม่มีคนอยู่เลย นางขอจึงแปลกใจว่าหอพักใจกลางเมืองแบบนี้ ทำไมถึงได้เงียบมาก อย่างน้อยก็ควรจะได้ยินเสียงคนเดินบ้าง นางขอจึงออกไปดูข้างนอก พบว่ามีเพียงไฟหรี่ตามทางเดินเท่านั้น ไม่มีผู้คนออกมาข้างนอก เสียงเงียบวังเวง จนนางขอขนลุกและเดินกลับเข้าห้อง

    วันนั้นนายกอติดธุระข้างนอกกลับบ้านดึก นางขอจึงอยู่ในห้องพักเลี้ยงลูกตามลำพัง ในห้องพักแห่งนี้มีอยู่ด้วยกัน 3 คนแม่ลูก นางขอก็ปล่อยให้ลูกเล่นด้วยกัน 2 คน แล้วจึงไปจัดเตรียมอาหารต่าง ๆ พอกลับเข้ามาหาลูก พบว่าลูกทั้ง 2 มีท่าทีแปลก ๆ เหมือนกัลว่าไม่ได้เล่นด้วยกัน 2 คน ทำท่าทีเหมือนเล่นกับอากาศ แล้วพูดหัวเราะคิกคักกันอย่างสนุกสนาน นางขอก็แปลกใจ แต่ไม่ได้คิดอะไรมากมายนัก เพราะคิดว่าน่าจะเป็นเพราะลูกยังเด็ก อาจจะเป็นนิสัยของลูกตัวเอง จึงเรียกลูกไปกินข้าว ลูกก็เดินจูงมือกันออกมา แต่ลูกอีกคนกลับเดินจูงกลางอากาศ นางขอจึงถามว่าลูกทำอะไร ลูกจึงตอบกลับมาว่า เอาน้องกินข้าวด้วยคนได้ไหมคะ น้องหิว น้องไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว นางขอได้ยินเข้าจึงตกใจ แล้วบอกกับลูกว่าตอนนี้ไม่มีน้องที่ไหนทั้งนั้น แล้วรีบพาลูกกลับเข้าห้อง