นางฟ้ากับแม่มด

 โคลทิลดา อยู่ในป่าที่มีทั้งแม่มดและนางฟ้า แต่เธอดูไม่เหมือนใคร เพราะชุดของเธอไม่มีดาวเหมือนนางฟ้า และหมวกของเธอก็ตั้งตรงไม่เหมือนหมวกแม่มด พวกนางฟ้ากับพวกแม่มดจึงไม่ยอมให้เธอเล่นด้วย โคลทิลดาได้แต่ยืนดูกลุ่มนางฟ้าและกลุ่มแม่มดที่ต่างก็เล่นกันเฉพาะในกลุ่มของพวกตน
คืนหนึ่ง พวกนางฟ้ากับพวกแม่มดแข่งกันต่อตัวเป็นพีระมิด ว่ากลุ่มไหนจะต่อได้สูงกว่ากัน และให้โคลทิลดาเป็นคนตัดสิน แต่ทั้งสองกลุ่มต่อตัวแล้วสูงเท่ากันพอดี ฝ่ายแม่มดจึงเรียกให้ โคลทิลดามาเข้าพวกเพื่อจะได้ต่อตัวได้สูงกว่า ส่วนฝ่ายนางฟ้าก็ตะโกนเรียกโคลทิลดาให้มาอยู่เป็นพวกด้วยเช่นกัน
โคลทิลดาจึงไต่ขึ้นไปอยู่บนยอดพีระมิดของทั้งกลุ่มนางฟ้าและกลุ่มแม่มด ยอดหมวกของโคลทิลดาทิ่มไปโดนดวงดาวจนพวกดวงดาวจั๊กจี้ ร่วงลงมาติดเสื้อผ้าของพวกแม่มดและนางฟ้า
ดวงดาวร่วงลงมา
 ติดที่หมวกและชุดของนางฟ้าและแม่มด
 จนทำให้แยกไม่ออกว่า ใครเป็นนางฟ้า และใครเป็นแม่มด
 แล้วทั้งหมดก็ร่วงลงมากองรวมกัน
 พร้อมเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข เพราะตอนนี้ไม่มีใครแตกต่างจากใครแล้ว
 ตั้งแต่นั้นมา ในคืนที่ท้องฟ้าไม่มีดาว พวกนางฟ้าจะเอาหมวกยอดแหลมมาเป่าเป็นแตรเล่นกัน ส่วนแม่มดก็จะเล่นทากาวให้ดาว แล้วเอากลับขึ้นไปแปะบนท้องฟ้า
แต่เกมที่ทั้งนางฟ้าและแม่มดชอบเล่นมากที่สุด คือเล่นเป็นโคลทิลดา คือเป็นนางฟ้านิดและเป็นแม่มดหน่อย เหมือนอย่างที่พวกเราเป็นนี่แหละ
แม่มดกับนางฟ้า เป็นหนังสือนิทานที่เด็กก็อ่านได้ผู้ใหญ่ก็อ่านดี โดยเฉพาะเด็กผู้หญิง แต่จริงๆ แล้วตัวละครสองตัวนี้เป็นสัญลักษณ์ของสิ่งที่มนุษย์ไปให้ความหมาย เป็นขั้วตรงกันข้าม ผู้เขียนใช้ศิลปะการเล่าเรื่องเพื่อหลอมละลาย “เส้นแบ่ง” ซึ่งนำไปสู่การถือพรรคถือพวก ซึ่งไม่ช่วยส่งเสริมการอยู่ร่วมกันในสังคมอย่างสร้างสรรค์
 ในระดับเด็กปฐมวัยจะสนุกกับจินตนาการที่อยู่ในหนังสือ ไม่ว่าจะเป็นการเอาปลายแหลมของหมวกไปทิ่มถูกดวงดาวบนฟ้า ทำให้ดาวจั๊กจี้แล้วร่วงลงมา การเอาดาวกลับไปแปะบนท้องฟ้าแล้วก็คงจะ“รู้สึก”กับ“สาร” ที่หนังสืออยากจะบอก ส่วนเด็กโตขึ้นมาอีกหน่อย เรื่องงามๆ ด้วยภาพและเนื้อเรื่องของแม่มดกับนางฟ้า จะช่วยเปิด“หน้าต่างแห่งโอกาส”ในการคิดอย่างมีวิจารณญาณด้วยการตั้งคำถามกับสิ่งที่ใครก็ไม่รู้กำหนดขึ้น กับเรื่องที่มีผลต่อการดำเนินชีวิตของคนเรา ได้ไม่มากก็น้อย