ล่ารักรัฐภัทร (ชุด Men Of Lions) + EBook

ล่ารักรัฐภัทร

(สิงห์ตัวที่5 )

การตามล่าเอาสิ่งสำคัญของชีวิตคืนกลับมา!ทำให้‘เขา’ต้องพลิกแผ่นดินล่า‘เธอ’

กลับมารับโทษทัณฑ์ด้วยตัวเอง และไม่มีอะไรที่จะมาขวางเขาได้!

แต่ทุกอย่างต้องพลิกผัน เปลี่ยนสิ่งที่เขาตั้งใจเอาไว้ไปหมดสิ้นเพียงเพราะ…ไม่มีทาง เขาจะไม่ยอมให้เธอหาไปอีก

เขาต้องเป็นคนเดียวที่เธอยอมก้มหัวและมอบทุกอย่างให้คนอื่นไม่มีสิทธิ์!

‘รัก’กลายเป็น‘เกลียด’ ‘จริงใจ’กลายเป็น‘หลอกลวง’

‘ภักดี’กลายเป็น‘หักหลัง’

    “เมย์…”

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองใบหน้านวลที่เสมองไปทางอื่น มือหนายื่นไปหมายจะเช็ดน้ำตาให้ แต่ถูกมือบางปัดออก

    “คุณไม่มีสิทธิ์เรียกชื่อนั้น” น้ำเสียงขมขื่นกล่าว หลังจากที่เงียบอยู่นาน พลางจ้องมองไปที่เขานิ่ง

    “ไม่ คุณเป็นผู้หญิงของผม…กลับบ้านเราเถอะนะ”

    “ผู้หญิงของคุณหรือ หึ ฉันจะบอกอะไรคุณอย่างนะ บ้านฉันอยู่ที่นี่ และฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น หลีกทางด้วย”

    เมื่อร่างสูงยังยืนนิ่งอยู่ หญิงสาวจึงผลักร่างสูงออก แล้วเดินไปที่ประตูบ้าน แต่ก็เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ร่างบางก็ถูกยกลอยขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว ด้วยความที่ตกใจจึงยกมือขึ้นโอบรอบคอแกร่งไว้โดยอัตโนมัติ

    “ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย!ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ”

    “ไม่!ผมจะปล่อยก็ต่อเมื่อคุณยอมคุยกับผม”

    สิงห์หนุ่มไม่พูดเปล่า ร่างสูงอุ้มร่างที่เบาเกินไปแล้วสำหรับเขา ก่อนจะตรงขึ้นชั้นบนของบ้านพักไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งก็รู้ดีว่ามันคือห้องนอนนั้นเอง

    “ฉันไม่คุย ปล่อยฉัน ช่วยด้วย…”

    “ร้องไปก็เสียแรงเปล่า ไม่มีใครเข้ามาช่วยคุณได้หรอก ที่นี่มีแต่ลูกน้องผมทั้งนั้น”

    คำพูดที่กำลังจะตะโกนออกมาจึงต้องพับม้วนเก็บ เธอลืมไปเสียสนิทว่าบ้านหลังนี้อยู่ห่างจากบ้านพักอื่นมากโขก ต่อให้เธอร้องจนคอแตกก็คงจะไม่มีใครมาช่วย

    “เงียบทำไมล่ะ ร้องต่อสิ” สิงห์หนุ่มเย้าภรรยาทางพฤตินัย ใบหน้าแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างชอบใจ

    “คุณจะเอายังไงกันแน่รัฐภัทร ที่ได้จากฉันไปมันยังไม่พอสำหรับคุณอีกหรือไง หา!” ต่อว่าเขาเสียงดังลั่น

    “ผมก็บอกแล้วไงว่าต้องการคุณ” เสียงทุ้มกังวานเอ่ยขึ้น จ้องมองหญิงสาวตรงหน้านิ่ง

    “คุณก็น่าจะรู้ว่ามันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีก” เมฆณาบอก

    “ต้องได้สิ คุณเป็นเมียผมนะ”

    “คุณเก็บคำนั้นไปให้คู่หมั้นของคุณเถอะ” เมฆณากล่าวอย่างเหลืออด กำแพงที่เธอสร้างขึ้นเริ่มสั่นคอนอีกครั้ง

    “คู่หมั้นที่ไหนเมย์ ถ้าคุณหมายถึงเรนีย์ละก็ คุณเข้าใจผิดแล้ว...” ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบหญิงสาวก็สวนขึ้นเสียก่อน

    “...ฉันแต่งงาน และมีลูกแล้ว”

    “ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้ คุณรักผมคนเดียว ผมรู้”

    “ความรักมันกินไม่ได้ตั้งแต่วันที่คุณเลือกที่จะโกหกฉันแล้ว”

    น้ำตาที่ขังอยู่ที่กรอบตาสวยพังลงมาเหมือนเขื่อนแตก เธอจ้องมอเขาด้วยความผิดหวัง และรู้สึกสมเพชตัวเองไม่ได้ที่ยังรู้สึกบ้าๆนี้อยู่

    “เมย์...” รัฐภัทรครางชื่อคนรักเสียงเบาหวิว

    “คุณรู้ไหมเขาเป็นผู้ชายที่แสนดีที่สุดที่ฉันเคยเจอมา ไม่เคยนอกใจ หลอกลวงหรือแม้แต่ทำให้ฉันเสียใจ ครั้งเดียวก็ไม่เคย เพราะอะไรคุณรู้ไหม ...เขาเห็นคุณค่าของความรักของฉันไง ไม่เหมือนคุณ!ที่มองมันเป็นเพียงความต้องการทางร่างกายเท่านั้น”

.................................................