แพทย์ชาวนา

ซุนซีหลิน แพทย์หญิงมากฝีมือควบด้วยตำแหน่งหัวหน้าสถาบันวิจัยแห่งชาติ ลูกครึ่งไทยจีนวัยสามสิบห้าปี

ซีหลินวิจัยยาต้านมะเร็งได้สำเร็จหลังจากใช้เวลายาวนานในคืนนั้นซีหลินหลับลึกมากกว่าปกติซีหลินฝันเห็นผู้คนมากมายต่างทุกยากอดอยากและเจ็บป่วยเธอทำได้เพียงมองดูผู้คนค่อยๆล้มตายไม่สามารถทำอะไรได้มันเป็นภาพที่หดหู่และน่าเวทนาเป็นอย่างมาก

"อยากช่วยหรือ"

ซีหลินหันมองเจ้าของเสียงก็พบชายชราชุดสีเขียวอ่อนยืนอยู่ด้านข้าง

"ค่ะ อยากช่วยแต่ฉันไม่สามารถหยิบจับสิ่งใดได้เลยไม่มีใครได้ยินเสียงของฉัน"

เธอลองพยายามแล้วไม่ว่าจะตะโกนเรียกหรือพยามเข้าไปช่วยแต่มันก็ไม่เป็นผลเลย

"นั่นคืออดีตที่ผ่านมาแล้ว ไม่สามารถจับต้องได้ทำได้เพียงมองดูและจดจำเอาไว้เท่านั้น"

"แต่ทุกอย่างย่อมมีจุดเปลี่ยนเสมอ เจ้าอยากเป็นจุดเปลี่ยนนั้นหรือไม่"

ชายชราหันมาถามพร้อมรอยยิ้มถึงแม้ซีหลินจะไม่เข้าใจเรื่องราวมากนักแต่ถ้าหากอย่างน้อยมันจะทำให้คนเหล่านี้สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้เธอก็ยินดี

"ฉันยินดีช่วยค่ะ ถ้ามันจะทำให้ผู้คนรอดชีวิตเพิ่มอีกสักหนึ่งคนก็ยังดี"

"ที่นี่เป็นอดีตชาติของเจ้า ข้าจะส่งเจ้าไปเข้าร่างเดิมของตัวเองแล้วเจ้าอยากทำสิ่งใดก็ทำเถอะหากมันไม่เป็นสิ่งที่ผิดการช่วยเหลือผู้คนเป็นสิ่งที่ดีแต่เจ้าต้องเลือกดูให้ดีการช่วยชีวิตคนเลวหนึ่งคนนั่นอาจทำให้ต้องเสียคนดีอีกนับสิบก่อนคิดก่อนทำสิ่งใดจงไคร่ครวญดูให้ดี"

"ฉันจะมีกำลังมากพอที่จะช่วยคนมากมายขนาดนี้ได้ยังไงกันคะ"

เธอเองเป็นเพียงคนธรรมดาที่มีเพียงความรู้ที่จะช่วยคนเหล่านี้ได้เท่านั้น

"แน่นอนข้าย่อมมีตัวช่วย ข้าให้เจ้าขอพรจากข้าสองประการ"

ซีหลินเองก็ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอจะขอชายผู้นี้จะให้เธอได้หรือไม่

"ฉันขอเอาสถาบันวิจัยไปด้วยได้ไหมคะ ขอให้สิ่งของในนั้นใช้ได้ไม่มีวันหมด"

"แน่นอนย่อมได้ อีกข้อเล่า"

"งั้นขอให้ฉันโชคดี เป็นที่รักของทุกสรรพสิ่งค่ะ"

ซีหลินเองก็ไม่รู้จะขออะไรแต่ถ้าต้องอยู่กับคนหมู่มากขนาดนี้เธอเองก็อยากจะเป็นที่รักของทุกคนเช่นกันมันง่ายต่อการพัฒนาหรือหว่านล้อมผู้คน