ปีศาจ

"จอน!!! " เสียงเรียกของคนเป็นแม่ที่ตั้งขึ้นมาจากข้างล่าง เสียงนั้นทำให้คนที่อยู่ด้านบนที่กำลังหลับใหลอย่างสบายใจต้องตื่นเพราะเสียงแม่ จอนเพ่งเล็งที่นาฬิกาที่ตั้งอยู่บนหัวเตียง สายตาที่ฝาดฝางก็ค่อยๆแจ่มขึ้น เวลาที่จอนได้เห็นทำให้จอนตื่นอย่างแรง จอนรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำโดยเร็วเสร็จ พร้อมเสื้อโค้ชที่เขวอยู่บนตู้ไป เสียงวิ่งลงมาจากชั้นบนทำให้แม่ต้องเงยหน้ามองพร้อมต่อว่าเบาๆ "อะไรของเขา"

"แม่ครับ ผมไปก่อนนะ " พร้อมมือเอื้อมไปหยิบขนมปังที่ว่างอยู่บนโต๊ะ "จอนระวังตัวด้วยนะลูก" เสียงตามหลังจอนไป "ครับแม่" จอนสปีดฝีเท้าไปข้างหน้าอย่างเร็วด่วน "สายแล้วๆ " พูดไปกินขนมปังไป จอนเป็นเด็กนักศึกษาที่กำลังจะสอบเป็นตำรวจ ในแผนกสืบสวน เป็นความฝันของจอนที่ต้องการเป็นตำรวจ ซึ่งตามรอยพ่อของเขาที่เสียชีวิตไปเมื่อ 3 ปีก่อน เขาเสียชีวิตในระหว่างปฏิบัติหน้าที่ของตำรวจ ช่วงนั้น จอนเสียใจอย่างหนัก เพราะการตายของพ่อคือการถูกฆ่าจากใครคนนั้น ซึ่งไม่รู้เลย

ปึก!! เสียงประตูดังขึ้น ทำให้คนในห้องต้องหันไปมอง ใช่เลย จอนมา และดูเหมือนเขาจะสายมากๆ "ขะขอโทษครับ อาจารย์ " มือทั้งสองประกบกันยกมือไหว้อย่างเคารพ "จอนวันนี้เธอสาย เธอมัวทำสืบคดี ของนางจันทร์อยู่หรือ" จอนพยักหน้า แล้วกล่าวขอโทษของอีกครั้ง อาจารย์ก็ได้แต่พยักหน้าแล้วหันกลับไปสอนต่อ จอนนั่งพร้อมถอนหายใจเบาๆ "จอนๆ คดีที่อาจารย์ไปถึงไหนแล้ว ฉันของดูหน่อยสิ" เพื่อนจอนที่นั่งข้างๆกล่าว เพื่อนคนนี้ชื่อ เอส เป็นเพื่อนซี้ตั้งแต่เด็ก มีนิสัยขี้เล่นไม่ค่อยจริงจังกับอะไร ไม่ว่าเรื่องไร จอนได้แต่ส่ายหัวทุกครั้งแต่ก็ยอมให้เพื่อนดูงานของตน

"พรุ่งนี้ เราจะลองไปศึกษางานตำรวจ กับแบบจริงจัง เรามารอลุ้นว่าพรุ่งนี้เราจะเจอคดีอะไร อาจารย์อยากเห็นศักยภาพของพวกเธอทุกคนว่าจะทำได้มากน้อยแค่ไหน อาจารย์ขอวันละ 5 คน พอนะครับ จัดวัน จัดกลุ่มมา เราจะทำกันทั้งเดือน เสร็จแล้วไปบอกอาจารย์ที่ห้อง วันนี้พอแค่นี้ แล้วเจอกัน" อาจารย์พูดจบ ก็เดินออกจากห้องไป

ทุกคนต่างจัดกลุ่มกันเป็นจำนวน10 กลุ่ม แต่จะมี 1 กลุ่มที่จะครบคน คือกลุ่มของจอน จอนนั่งคิดอยู่นานว่าจะเอาใครมาเข้ากลุ่มได้บ้าง จอนมีนิสัยที่ชอบคิด ชอบวางแผน แอบมีเผด็จการเล็กน้อยจนบางทีเพื่อนก็เอือมอยู่บ้าง ในระหว่างที่คิดหาคนเข้ามาในกลุ่มนั้น ทุกคนก็ได้คนครบกันหมดแล้ว เหลือเพียง 4 คน ที่มีกลุ่ม เลยต้องมาลงเอยกับจอน ที่เป็นหัวกะทินั้นเอง 3 คน นี่คือคนที่ไม่เก่งอะไรเลย เรียนไปวันๆ เอาแค่จบแค่นั้น จอนได้แต่ส่ายหน้า แต่ก็ต้องยอมรับซะตากรรมตัวเองที่คิดมากไป

"เห้อ" ถอนหายใจเฮือกใหญ่ของจอน ทำให้เพื่อนๆในกลุ่มมองแต่ก็ได้แต่ทำใจ เพราะรู้ว่าจะต้องเจอกับอะไร เมื่อทำงานร่วมกับจอน

"จอน! ลูก" เสียงเรียกของแม่ที่ดังมาจากข้างล่างเหมือนตามเคย "ครับ" เสียงตอบกลับมา "มากินข้าวได้แล้ว" แม่เรียกจอนมากินข้าว ในระหว่างที่จอนกำลังค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับการฆาตกรรมของเหยื่อล่าสุด จอนมองภาพที่เห็น ได้แต่อุทานขึ้นมาว่า "โหดร้าย"

ในภาพที่จอนดูนั้นเป็นภาพของหญิงสาว อายุราวๆ 25 ปี ที่ถูกฆ่าโดยแฟนของเธอ เธอถูกมีดแทงเข้าที่ท้องถึง 30 ครั้งตามจำนวนมีดที่แทงลงไป ศรีษะของเธอดูเหมือนจะกระแทกลงกับพื้นอย่างแรงในขณะที่ร่างล่มลง จอนยังคงเลื่อนดูภาพเรื่อยๆ จนมาหยุดชะงักกับภาพๆนึง "อะไรกัน" ดวงตาของจอนเปิดกว้างขึ้น "ทำไมแฟนเธอถูกฆ่าละ" จอนสงสัยในๆ หลังจากที่หญิงสาวตายได้ไม่นาน แฟนหนุ่มของเธอก็ถูกฆ่าทันที โดยพบศพที่ กองขยะ ร่างกายพกช่ำ แต่ศรีษะกับไม่เห็น ทางตำรวจรีบเร่งหาศรีษะ แต่กับไม่พบ ตำรวจพยายามหาคนฆ่าก็ไม่พบด้วยเช่นกัน อนได้แต่ลูปหน้าของตัวเองพร้อมลุกจากเก้าอี้ไปหาแม่ที่กำลังรอกินข้าวกับเขาอยู่

กริ้ง! ไม่นานเสียงออดก็ดังขึ้น แม่กลุกไปเปิดทันที "อ้าวเจน" จอนหันมอง เจนโบกมือทักทายให้กับจอน "พอดีเลยเรากำลังกินข้าวมากินด้วยกันสิ" เจนยิ้ม "ไม่ละคุณป้าหนูเอาขนมมาฝาก จอนพรุ่งนี้เราไปมหาลัยด้วยกันไหม" เจนเอยชวน จอนยิ้ม "ได้สิ พรุ่งนี้เจอกันนะ" เจนโบกมือทักทายอีกครั้ง ก่อนยกมือไหว้ สวัสดีแม่ของจอน

"หนูเจนนี่น่ารักนะ" แม่เอยชมพร้อมวางขนมบนโต๊ะต่อหน้าลูกชายของเธอที่ทำหน้าทำตาอย่างมีความสุข เจนเรียนแพทย์ที่มหาลัยเดียวกับจอน ซึ่งอยู่กันละแผนกคนละคณะเลย พวกเขาคือเพื่อนที่เรียนมาด้วยกันในชั้นมัธยม ซึ่งจอนก็กำลังแอบชอบเธออยู่ห่างๆเว้นระยะกันโดยใช้คำว่าเพื่อนเข้ามากั้น

ณ มหาลัย

จอนกับเจนเดินมาด้วยกัน โดยจอนอาสาถือของให้เจน ซึ่งของเยอะมากจนดูรุงรังไปเลย "อ้าว ลาฟิส" เสียงทักทายเพื่อนของเจน ซึ่งเพื่อนคนนั้นยืนหลังอยู่ เธอใส่ชุดกาวของหมอสีขาว ก็ค่อยๆหันหน้ามาตามเสียงเรียกของเจน ใบหน้าของเธอ......