เมื่อลองมองต่ำลงมา ให้ใต้หล้ารู้ว่าข้าเหนือชั้น!

ทวีปเทียนหลาน ทวีปเก่าแก่กว้างใหญ่โดดเดี่ยวท่ามกลางท้องทะเลรอบด้านอันแสนเวิ้งว้าง ห่างไกลจากดินแดนอื่นอันไกลโพ้นจนจำนวนผู้คนปกติธรรมดาในทวีปหลงลืมเรื่องราวสิ้นไปตามกาลเวลา 

ท่ามกลางกระแสแห่งเวลาที่ไม่เคยหยุดนิ่ง ความเปลี่ยนแปลงก่อให้เกิดความโกลาหล มีการแบ่งพรรค แยกสำนักและสร้างนิกายออกเป็นหมู่เหล่า เหล่าราชวงศ์มักใหญ่ใฝ่สูง สงครามยิบย่อยเพื่อครอบครองดินแดน ปรมาจารย์พิษปรากฏตัวสร้างความวุ่นวายในใต้หล้า เหล่าจอมมารที่คิดว่าตายไปแล้วพร้อมด้วยสาวกถือกำเนิดเพื่อหวังทวงดินแดนกลับคืนมาตุภูมิ 

ในยุคแห่งความสับสนอลหม่านไปทุกย่อมหญ้า ยังมีบางพื้นที่ช่างปราศจากความวุ่นวายห่างไกล มีสำนักอันสงบอยู่แห่งหนึ่ง ฉิเฉียวศิษย์หญิงตัวน้อย ผู้ฝึกตนระดับขั้นล่างสุดกำลังเดินลาดตะเวนวนรอบภูเขาด้วยความเบื่อหน่าย เด็กหญิงวัยสิบขวบเพิ่งเสร็จสิ้นการทุบตีจอมยุทธ์ชืี่อดังในเมืองข้างเคียงที่แอบย่องเข้ามาเพื่อขโมยเคล็ดวิชาในสำนักจนแทบเดี้ยง

เมื่อวานนางเพิ่งถูกลงโทษให้ทำงานเป็นสองเท่า เข้าๆ ออกๆ แผนกงานจิปาฏะ กับ แผนกห้องครัวหลายๆ รอบ

การเดินย่ำเท้าแต่ละครั้งมั่นคง แต่ละย่างก้าวจะปะทุพลังภายในอันยิ่งใหญ่วนเวียนโดยไม่รู้ตัว ใบหน้ากลมยุ้ยเยาววัยว์กำลังขมวดคิ้วคิดหนัก นางได้ครุ่นคิดเรื่องยุ่งยากนี้อยู่เนิ่นนานมาหลายวันแล้ว 

"เฮ้อ..วันนี้ข้าจะย่องไปแอบดูศิษย์พี่หญิงอาบน้ำที่สาขาไหนดีนะ?""

เสียงแปลกๆ ดังขึ้น

"ปิ๊งป๊อง! เก็บยาเม็ดลูกกลอนผลัดไขกระดูกได้"

"เก็บ!"

"อมิตาพุทธ....อะ นิสัยนี่แก้ไม่หายสักที"