destiny

ทุกคนเชื่อเรื่องความรักกันไหมครับ?

...

ผมเคยเชื่อเรื่องความรักนะครับแต่...

ตอนนี้ก็___ยังเชื่ออยู่ครับ

    คือ... ถึงแม้ว่าผมจะผิดหวังกับความรักทั้งการ นก หรือการมั่น__ใจในตัวเองมากเกินไป หรือเรียกสั้นๆ ว่าเพ้อ(คิดไปเอง)อ่ะครับ แต่ผมก็ยังเชื่อนะครับว่าความรักที่ผมตามหาจะมาในเวลาที่มันสมควรของมันแหละครับ :)

        **เด็กชายที่มีผิวขาว ใส น่ารักนั่งมองท้องฟ้าในคืนพระจันทร์เต็มดวงพร้อมกับคิดไปเรื่อยเปื่อยของเขา ซึ่งในคืนนี้เขาเพลิดเพลินกับเสียงครื่นสัดกับชายฝั่ง เสียงลมทะเล พร้อมทั้งกลุ่มดาวที่สวยงามกับท้องฟ้าสีครามในยามค่ำคืน

      แม่: "พรินซ์!! ลงมากินข้าวลูก แม่ทำกับข้าวของโปรดลูกด้วยน้า"

        *เสียงอันไพเราะที่ทุกคนต่างอยากได้ยินคือเสียงของคุณแม่ ที่ได้เรียกเด็กหนุ่มลงไปรับประทานอาหารเย็นกับครอบครัวที่พร้อมหน้าพร้อมตากันท้งพ่อ แม่ และลูก...

      พรินซ์: "ครับแม่! พรินซ์กำลังลงไปครับ ขอเวลาแปบนึงนะครับ."

      แม่: "ได้จ้ะลูกรัก.."

        *เด็กหนุ่มก็ได้เก็บงาน และของบนโต๊ะให้เรียบร้อยก่อนที่จะเดินออกจากห้องปิดประตู พร้อมเดินลงบันไดลงมาเพื่อรับประทานอาหารเย็นกับครอบครัวของ พรินซ์

       แม่: "มาๆ ลูกกินข้าวกัน"

       พรินซ์: "ครับแม่"

       แม่: "คุณมากินข้าวกันค่ะ"

       พ่อ: "ได้ๆ"

         *ทั้งสามคนได้รับประทานอาหารกัน กับความเงียบที่ไร้เสียงผู้คนคุยกัน แต่มีเพียงแค่เสียงครื่นกับเสียงของลมทะเลที่พัดผ่านเครื่องประดับหน้าบ้านที่กระทบกันเป็นเสียงดนตรีอันไพเราะ

     *ทันใดนั้นก็มีเสียงหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่า แม่ ได้เริ่มเปิดบทสนทนา

         แม่: "พรินซ์ลูก ช่วงนี้หนูดูยุ่งๆ นะลูก หนูทำอะไรหรอจ้ะ?"

         พรินซ์: "คือ...ช่วงนี้พรินซ์กำลังทำพอร์ตส่งมหาลัยน่ะครับแม่ เลยยุ่งๆ หน่อย"

         พ่อ: "แล้วมึงไปสอบคณะอะไร?!"

 **คุณพ่อเริ่มเคร่งครึมทำท่าทางน่ากลัวพร้อมกับถามเด็กหนุ่มทำคิ้วขมวด และพรินซ์เองก็ได้รับแรงกดดันจากคนเป็นพ่อที่ส่งคำถามมาและรอคำตอบด้วยท่าทีที่น่ากลัว

         พรินซ์: "คือพรินซ์อยากเรียนคณะ....."

   //โอ้ยย..กดดันโว้ยย อะไรว่ะเนี้ย คือกูจะบอกพ่อไงว้ะเนี้ยย..ปวดหัวโว้ยยย

   *พรินซ์มีท่าทีที่ดูกังวนมากกับแรงกดดันที่ได้รับมาโดยตรง และคนเป็นพ่อก็เริ่มมีท่าทีที่ยิ่งทำให้พรินซ์กดดันมากกว่าเดิมจากที่เคยมีอยู่ก็เริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เหมือนมีหินก้อนใหญ่ทับหัวใจ ปานหัวใจจะหยุดเต้น. . . .

     พ่อ: "ว่าไงไอ้พรินซ์ มึงจะเรียนคณะอะไร"

      พรินซ์: "คือผมอยากเรียนนิติครับ..."

      พ่อ: "มึงจะไปเรียนนิติให้เสียเวลาทำไมว้ะ? สิ่งที่กูบอกมึงเคยฟังมั้ย ไปเรียนที่มันต่อยอดธุรกิจครอบครัวให้ได้ดิ ไอ้..!!"

      พรินซ์: "ผมชอบนิติ ผมอยากเรียน มันเป็นชีวิตของผมพ่อจะยุ่งไรด้วย ชีวิตผมผมขอเลือกเองได้มั้ยครับ"

      พ่อ: "ไม่ได้ ยังไงมึงก็ต้องฟังคำส่งของกู กูเป็นพ่อมึงนะไอ้พรินซ์"

      แม่: "คุณคะ!! พอเถอะค่ะ"

      พรินซ์: "พ่อเคยฟังเหตุผลพรินซ์มั้ย ก็เพราะพ่อเป็นแบบนี้ไง"

      พ่อ: "มึงมันลูกไม่รักดีไอ้พรินซ์ กูไม่น่ามีมึงเลย!! "

   **เมื่อเสียงนั้นสิ้นสุดลง ก็มีน้ำสีใสที่เริ่มไหลออกจากดวงตาที่ใสซื่อของเด็กชายตัวเล็กที่โดนพ่อแท้ๆ ที่เขารกากที่สุดใช้ประโยคที่บ่งบอกว่าเขานั้นไม่สมควรเป็นลูกของเขา ที่ทำให้เรารู้ว่าเตาของด็กนั้นไม่ได้ทำห้เขารู้สึกดีเลย ที่ทำให้เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตอนนี้เขายังเป็นลูกอยู่รึเปล่า

      พรินซ์: "ใช่! ปกติพ่อก็ไม่เห็นหัวพรินซ์อยู่แล้วนิ"

   **พอสิ้นประโยคที่มันอัดอั้นในใจมาตลอด เขาก็วิ่งขึ้นไปบนห้องด้วยความเสียใจ น้อยใจที่คนเป็นพ่อได้ทำใส่เขา และประโยคที่คนเป็นพ่อที่ได้เอ่ยออกมายังวนเวียนอยู่ในหัวของพรินซ์ น้ำสีใสที่ไหลออกมาเปื้อนกับหมอนปุยๆของเขาจนเด็กชายได้หลับไปเพราะความเหนื่อย...

ครอบครัวก็ไม่ใช่ Save Zone ที่ดีสำหรับคนบางคน                 

ขออนุญาตเจ้าของภาพด้วยนะคับ

3 วันต่อมา...

   ^{**ในรุ่งเช้าขืงวันนี้เป็น 3 วันก่อนประกาศผลผู้ผ่านรอบพอร์ตของหาวิทยาลัยที่พรินซ์อยากเรียน ซึ่งตัวเด็กชายก็ตื่นแต่เช้าแต่งตัวเพื่อไปทำภารกิจที่คิดว่าหลายๆ คนก็ทำกัน..}

_..