RETURN OF THE MOON

ฉัน ลูน่า วาเลนเซีย บุตรีคนเดียวแห่งตระกูลวาเลนเซีย หนึ่งในตระกูลที่ใหญ่เป็นอันดับต้นๆของอาณาจักร ฟินลาเน่ พ่อของฉัน ดยุกไมนฮาร์ท วาเลนเซีย มีความหมายว่าหัวใจที่กล้าหาญแห่งวาเลนเซีย ซึ่งไม่เหมาะสมกับเจ้าของชื่อเลยแม้แต่น้อย ทั้งเห็นแก่ตัวและชอบเอาชนะ เขาเคยสอนฉันว่า โลกนี้มันโหดร้าย ถ้าอยากจะมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ได้ ต้องโหดร้ายกว่าโลกเท่านั้น คำสอนนี้ทำฉันหัวเราะแทบตาย เพราะอะไรน่ะเหรอ มันทำฉันมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่ไม่ถึง10นาทีน่ะสิ

“ลูน่า วาเลนเซีย วันนี้เป็นวันที่เจ้าต้องถูกสำเร็จโทษประหาร จงระลึกในบาปของเจ้าต่อหน้าองค์จักรพรรดิและประชาชนแห่งฟินลาเน่”

ใช่แล้วล่ะ ฉันกำลังจะถูกประหารต่อหน้าจักรพรรดิซึ่งเป็นอดีตคู่หมั้นของฉันเอง เขามองฉันด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง และแววตาที่เย็นเยียบอย่างยากที่จะหาอะไรมาเปรียบ เป็นแววตาที่เหมาะสมกับอดีตคู่หมั้นที่กำลังจะตายงั้นสินะ ช่างน่าขันอะไรเช่นนี้ ข้างๆชายคนนั้นยังมีอดีตเพื่อนสนิทของฉันเอง เธอกอดแขนเขาไว้หลวมๆอย่างเจ้าข้าวเจ้าของ ก็นะ เธอเป็นจักรพรรดินีของอาณาจักรนี่นาา ดูใบหน้านั่นสิ ใบหน้าที่แสดงถึงความเห็นอกเห็นใจจอมปลอมนั่นน่ะ เป็นคู่ที่เหมาะสมกันจริงๆ เอาเถอะ ยังไงเขาคนนั้นก็เป็นของเหลือจากฉันนี่นะ เชิญเลย เพื่อนรัก

“มัวแต่ยิ้มอะไรอยู่ได้ ต่อหน้าองค์จักรพรรดินะ ลูน่า วาเลนเซีย” ฉันมองไปตามเสียงก่อนเล็กน้อยก่อนจะกลับมามองทางเดิม

“เพราะมีความสุข ถึงได้ยิ้มออกมายังไงล่ะ”เสียงของฉันดังขึ้น บริเวณโดยรอบเงียบสักพักก่อนจะมีเสียงซุบซิบนินทา ก็ไม่ได้คาดหวังกับเสียงนกเสียงกาพวกนั้นหรอก สิ่งที่คาดหวังน่ะ คือใบหน้าที่…ดูแล้วก็ตลกพิลึกของชายหญิงตรงหน้าที่อยู่ห่างไปนั่นต่างหาก

“มีความสุขในเวลาแบบนี้เนี่ยนะ”ฉันเหลือบสายตาไปมองตามเสียง นึกว่าใคร พ่อบังเกิดเกล้าของฉันเองสินะ หน้าซีดเชียว คงจะเป็นลมไปก่อนฉันตายล่ะมั้ง ฉันยิ้มมุมปากให้ รู้อะไรมั๊ย เขากัดฟันแทบแตกเลยล่ะ แหม่ วันนี้ช่างเป็นวันที่มีแต่เรื่องให้ชวนหัวเราะหลายเรื่องเลยนะเนี่ย

ฉันเลื่อนสายตาไปมองชายคนหนึ่งที่มีเรือนผมสีดำขลับและนัยน์ตาสีนิลตัดกับผิวขาวนวลของเขาจนน่ารำคาญใจเลยทีเดียว ใบหน้าของเขาฉายแววความคับแค้นใจ ถ้าให้ฉันเดา คงจะเป็นเพราะช่วยอะไรฉันไม่ได้นั่นแหละนะ ฉันยิ้มให้เขาอย่างที่ไม่เคยยิ้มมาก่อน เป็นยิ้มที่แสดงถึงความอบอุ่นที่ฉันมีให้เขา เขาเบิกตากว้างและเริ่มมีน้ำตารื้นออกมา ดวงตาสีนิลคู่นั้นฉายแววความเศร้าได้อย่างชัดเจน ดูเหมือนว่าคนโดยรอบก็ประหลาดใจในรอยยิ้มของฉันเมื้อกี้เหมือนกันสินะ แต่ก็ชั่งเถอะ สีหน้าของชายหญิงคู่ตรงข้ามมันน่าสนใจมากกว่าอีก

“มีอะไรจะพูดก่อนตายหรือไม่ลูน่า วาเลนเซีย”องค์จักรพรรดิของอาณาจักรพูดขึ้น ดูเหมือนว่าเขาจะให้เกียรติฉันอยู่นะ ยังไงก็ขอรับโอกาสนี้ไว้ก็แล้วกัน ฉันยิ้มอย่างมีชัยก่อนจะพูดประโยคสุดท้ายก่อนตาย

“ซักวันดวงจันทร์จะมาขอรับความสุขคืน”

ฉึก