ความทรงจำที่หลับไหล

วรรณนาดาหญิงสาวโสดวัยกลางคนที่ไม่ยอมแต่งงานกับใครเพราะเฝ้ารอคำสัญญากับชาร์ญาณ ชายหนุ่มชาวต่างชาติที่พบกันขณะเดินทางท่องเที่ยวในต่างประเทศ เขาได้ให้คำสัญญาว่าอีกหกปีจะเจอกัน เธอไม่ได้เฝ้ารอวันเวลาที่จะพบกัน แต่เธอสัญญาว่าจะไม่แต่งงานกับใคร จนกว่าจะพบกันอีกครั้ง เวลาล่วงเลยไปนานหลายปี เธอก็ยังคงรักษาคำพูดคำสัญญาไว้เพราะความทรงจำที่มีร่วมกันนั้นมีค่ามากกว่าคำสัญญา แค่รอเวลาแม้จะมาไม่ถึงก็ตาม

คำทักทายของสายลม

เสียงข้อความโทรศัพท์ดังจนหญิงสาวข้างโต๊ะถามวรรณนาดาว่า"ข้อความใครเหรอป้าส่งมารั่วๆ อย่าบอกนะว่าเป็นของหนุ่ม "พร้อมกับหัวเราะเสียงดัง วรรณนาดาไม่พูดอะไรแค่พยักหน้า จากนั้นก็ก้มหน้าอ่านข้อความที่ส่งมา เป็นภาษาอังกฤษซึ่งแปลข้อความว่า" สวัสดีครับ คุณสบายดีมั๊ย ตอนนี้ทำอะไรอยู่ ผมอยากไปเที่ยวเมืองไทยจัง แต่คงไม่มีโอกาส" เธอตอบกลับข้อความว่า"สบายดี และใส่รูปอิโมจิ หน้ายิ้ม"เขาถามต่อว่าไจะได้มาเที่ยวหรือเปล่า ถ้ามาก็โทรศัพท์หรือส่งข้อความหาผมได้นะ " พร้อมกับใส่รูปหัวใจมาด้วย เธอยิ้มแต่เธอไม่ได้ตอบกลับเพราะยุ่งกับงานที่กองบนโต๊ะ

    สามเดือนต่อมา