บ้านนอกเข้ากรุง

 "คุณเคยต้องห่างไกลถิ่นฐาน ห่างไกลครอบครัวไหม เเล้วคุณรู้สึกอย่างไร รู้สึกเหมือนผมไหม"

  ก่อนอื่นเลยครับผมต้องบอกก่อนว่าผมเป็นเด็กบ้านๆคนนึงที่เรียนอยู่โรงเรียนวัดตั้งเเต่ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก จนถึง มัธยมศึกษาตอนปลาย เเน่นอนครับผมเป็นเด็กที่เเทบจะไม่เคยออกห่างจากบ้านจากครอบครัว เเต่เมื่อสำเร็จการศึกษามัธยมตอนปลาย ก็ต้องเข้าสู่รั้วอุดมศึกษา ผมตอกมหาวิทยาลัยที่ถือว่าอยู่ในภาคของตนเอง เเต่ก็ถือว่ายังห่างไกล ผมจำได้ว่าวันเเรกที่ต้องจากบ้านจากถิ่นฐาน ผมรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูกอีกทั้งยังนอนไม่หลับด้วย จนกระทั่งตี5 ยามรุ่งก็จัดการพับผ้าใส่กระเป๋าเตรียมตัวเดินทางต่างจังหวัดเมื่อเห็นพ่อกับเเม่น้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว เมื่อรถออกผมมองสองข้างทางก็รู้สึกใจหายมาก ผ่านวัดคู่บ้านคู่เมืองก็หลับตาขอพร เมื่อถึงปลายทางที่หมายเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น สิ่งที่ได้ยินคือเสียงเเม่ร้องไห้ เพราะผมคือเด็กที่ไม่เคยห่างพ่อกับเเม่เลย เเต่ก็พึงบอกไว้เสมอว่าเรามาตามหาอนาคต เเน่นอนเลยอาทิตย์เเรกเเทบจะไม่ได้นอน ร้องไห้ทุกคืนด้วยความที่คิดถึงครอบครัว อาทิตย์ที่สองก็เริ่มปรับตัวได้เเล้วก็พร้อมที่จะออกสู่โลกภายนอก ความฮาจึงยังเกิดเเละนี่คือจุดเริ่มต้นของเด็กบ้านนอกคนนึง วันหนึ่งผมไปเดินห้างดังก็ขึ้นบันไดเลื่อนรู้ตัวอีกที่ก็อยู่ชั้นสี่เเล้ว เมื่อก้มลงไปข้างล่างก็เเทบหายใจไม่ทั่วท้องเพราะกลัวความสูงจนไม่สามารถลงบันไดเลื่อนได้เพื่อนก็จูงเข้าไปในลิฟท์เเต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือลิฟท์เป็นกระจกใสจนเห็นถึงด้านล่าง ผมต้องหลับตาปี๋คิดในใจเมื่อไหร่จะถึง เเต่สุดท้ายผมก็ปรับตัวให้เข้ากับมันได้มากขึ้น สิ่งที่เราเห็นระหว่างบ้านนอกกับในเมืองมันช่างเเตกต่างกันเหลือเกิน เห็นในสิ่งที่ไม่เคยเห็น ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ นี่เเหละเขาเรียกประสบการณ์

       ❤️สตอรี่ที่อยากเล่า❤️