โอกาสคือสิ่งสำคัญ

ครั้งหนึ่งเราได้เกิดมาลืมตาดูโลกอันกว้างขวาง ซึ่งมันนั้นกว้างกว่าตัวเราถึงร้อยเท่า พันเท่า กับสิ่งรอบข้างที่เรียกว่าครอบครัว ธรรมชาติ ทุ่งนา ป่า สวน หรือที่เรียกกันว่า...บ้านนอก...นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เรารู้สึกว่ามันด้อยค่า หรือเสียเปรีบยคนอื่นแต่อย่างใด เพราะเรารู้สึกว่าคำว่า บ้านนอก ไม่ได้บ่งบอกถึงคุณค่าของความเป็นคนที่มีคุณภาพ หรือไม่มีคุณภาพแต่อย่างใด ซี่งในครอบครัวที่เราเติบโตมา เป็นครอบครัวที่ฐานะที่จน ไม่ได้มีของใช้ที่ฟุ้มเฟื่อยเหมือนบ้านญาติพี่ น้องคนอื่น (อาจจะเป้็นเพราะเราไม่ใช่ลูกคนเดียวด้วยมั้ง) จุกเปรียบเทียบของเรา คือ ญาติข้างบ้าน (ลูกพี่ ลูกน้อง) ซึ่งทั้ง 2 บ้าน เป็นลูกสาวคนเดียว (ลืมบอกไปว่าเราเป็นลูกสาวคนสุดท้อง) เขามีทุกอย่างที่เราไม่มี โดยเริ่มตั้งแต่ ชั้นประถมศึกษา ได้เงินไปโรงเรียนวันละ 1 บาท (2 สาวได้ 3-5 บาท) รองเท้าที่ใส่ไปโรงเรียน ช้างดาวหูคีบจร้า (2 สาวรองเท้านักเรียน) ชุดนักเรียนกรีบกระโปรง เคยเห็นตอนซื้อจากตลาดประมาณ 1 เดือน หลังจากนั้นกรีบหายหมด (ไม่มีเตารีดจร้าๆๆๆๆ) (2 สาวกรีบเสื้อกระโปรงแทบบาด) พอถึงมัธยมต้น อย่างแรกที่อยากได้เลย คือรถจักรยาน เอาไว้ไปโรงเรียน ซึ่งระยะทางถามว่าไกลไหม ก็ประมาณ 4-5 กิโลเมตร 2 สาวข้างบ้านได้จักรยานใหม่ ขี่กันรอบหมู่บ้านเลย ส่วนตัวเรา ได้ใหม่นะ...ใหม่ฉบับเรา..เก่าฉบับ 2 สาว ไอ้ที่ว่าใหม่คือ...ตระกร้ารถจักรยานใหม่..เบรกรถจักรยานใหม่ (ขอเช็ดน้ำตานิด นึกถึงภาพตอนนั้น) ถามว่าตอนนั้นบอกแม่นะ...แม่อยากได้รถจักรยานบ้าง...แม่ตอบว่า เอาของแม่ไปเดียวทำให้ใหม่ (แอบงง ทำไงวะ)..ก่อนวันเปิดเทอม ได้ใหม่ตามที่บอก (เข้าใจจักรยานคนแก่อ่าน่อ ไปขี่กับจักรยานเด็กๆ สีฟ้า สีชมพู สีแดง) ถามว่ารู้สึกไหม ก็ยอมรับว่ารู้สึกนะ..แต่ก็ยิ้มได้..หลังจากของเก่าที่เอามาmodify ใหม่ใช้งานได้สัก 1 เดือนมั้ง ตะกร้ารถหลุด เบรกรถไม่อยู่ (เพราะมันไม่ใช่ของคู่ตัว) หลังจากนั้นก็กลายนเป็น จักรยาน แม่คันเดิม แต่มันก็พาเราเรียนได้ถึง ม.3 เลยนะ....ยังมีเรื่องราวอีกมายมาย รวมถึงจุดเปลี่ยน จนเป็นลูกครึ่ง (ครึ่งอะไรวะ) จะมา Update ในตอนฉันกลายเป็นลูกครึ่ง