ฤดูหนาวที่เย็นระเยือกกลับมีความอบอุ่นเพียงแค่ได้ฝันถึงเธอ

         เธอเป็นคนนิสัยดี น่ารัก เข้ากับคนอื่นง่าย แต่ขี้เอาแต่ใจไปหน่อย เธอไม่ใช่คนรัก ไม่ใช่เพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ 
 เธอคือเพื่อนที่เราไว้ใจ ถึงแม้เราจะพึ่งเจอกันมาเมื่อไม่กี่ปีนี้เอง เธอทำให้รู้สึกว่าเธอจะอยู่เคียงข้างผมเสมอ. แต่ช่างน่าเศร้ายิ่งนัก ที่ผมได้ทำร้ายเธอ “ทุกอย่างที่ผ่านมาพังทลายลงมาเปรียบเสมือน พายุที่ได้พัดเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่เราเคยมีต่อกันมาทั้งหมดไป” ผมคิดแบบนั้นจริงๆในตอนนั้น. ในที่สุดเราได้กลับสู่ฐานะคนที่ไม่รู้จักกัน. ผมก็ไม่รู้หรอกว่าจริงๆแล้วเธอคิดอย่างไร. แต่ผมคิดถึงเธอ และในที่สุดความคิดถึงของผมได้มีผลต่อจิตใจทำให้ผมได้ฝันถึงเธอ. ในฝันนั้นเรื่องจริงเหมือนเรื่องโกหก. เธอกับผมนั้นยังสนิทกันเหมือนเดิม ผมได้พูดคุยกับเธอ. แน่นอนว่าผมพูดในสิ่งที่โลกแห่งความจริงนั้นพูดไม่ออกด้วย เมื่อคิดแบบนี้แล้วผมก็เผลอหัวเราะโดยที่ไม่รู้สึกตัว. มันทำให้รู้สึกดีไปอีกแบบ ผมเผลอตัวหรือบังคับตัวเองไม่ได้รึป่าวนะ อยู่ดีๆก็ไปสวมกอดเธอโดยที่ไม่รู้สึกตัว ผมกอดเธอแบบแน่นๆ ในตอนแรกแล้วค่อยๆ คลายแรงออก
แต่ก็ยังแน่นพอที่เธอจะไม่หนีผมไปไหน และหวังว่าคำพูดที่ผมอยากจะบอกว่า “ขอโทษจริงๆ”จะรับรู้ได้ผ่านอ้อมกอดแล้วส่งไปถึงเธอในที่สุด. แต่แล้วก็นะ เมื่อเป็นความฝันถึงแม้จะไม่อยากตื่นเท่าไหร่มันก็ต้องตื่นอยู่ดี. 
 ผมได้ตื่นขึ้นมาสู้ความจริงตัวผมนั้นอยู่บนที่นอน ผมได้มองไปทางซ้ายทางขวาก็เจอแต่ความมืดมิด อากาศที่หนาวเหน็บเพราะฤดูหนาวทำให้ร่างกายและจิตใจของผมเป็นเหมือนน้ำแข็งที่รอเวลาแตกร้าวแล้วจมสู่ก้นลึกของมหาสมุทร แต่เมื่อผมได้นึกถึงเรื่องที่ผมฝันนั้นหัวใจที่กำลังแข็งกลับค่อยๆ ละลายออกเหมือนฤดูหนาวที่กำลังผ่านพ้นไปต้นหญ้าอ่อนที่แอบออกมาจากพื้นดินเพื่อมาพบกับท้องฟ้าและแสงแดดที่สดใส ผมรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มสูงประมาณหัวไหล่อยู่ในท่านอนหงายแล้วผมก็หลับตาลงอีกครั้งหนึ่งในใจคิดว่าถ้าฝันแบบนั้นอีกก็คงดีสินะ.“ขอโทษนะที่ไม่เคยง้อเธอเลย ขอโทษที่ทำเธอเจ็บตัว ขอโทษจริงๆเรากลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมนะ” เสียงในใจของผมที่อยากจะส่งไปให้เธอ.