CHAROITE

บทนำ

 ตั้งแต่บรรพการหรืออาจนานกว่านั้น การปลูกฝั่งความเชื่อต่างๆในสิ่งๆหนึ่งเหรือเรื่องราวที่ถูกปรุงแต่งขึ้นเพื่อให้คนหรืออะไรบางอย่างเชื่อว่าสิ่งๆนั้นเป็นความจริงในระดับจิตใต้สำนึก ถูกตีตราใว้ในจิตใจว่าเป็นความจริง

อธิบาย

 ในดินแดนที่อยู่ ณ จุดล่างสุดของพื้นดินและท้องฟ้า ที่แห่งนั้นอาจเรียกได้หลายนาม นรก อเวจี ดินแดนแห่งความทรมาน ที่ๆต้องชดใช้ในสิ่งที่ตนทำ หากแต่มันไม่ใช่สิ่งที่เรารู้กัน ดินแดนแห่งนี้เป็นแค่ที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตที่ถูกตราหน้่าใว้ว่า เป็นสิ่งที่หน้ารังเกียจ ชั่วร้าย ไม่น่าใว่ว่างใจ ฯ แต่เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่รู้จักกับคำว่า รัก หรือ สวยงาม ในแบบฉบับที่พวกเขา เธอ หรือมัน

เข้าใจตามแบบที่ตนชื่นชอบและมีหน้าที่ของตน

 ในทางเดียวกันดินแดนที่จุดสูงสุดของท้องฟ้า ที่ๆห่างใกลจากคำว่ามืดมิด ที่ๆเรียกว่า สวรรค์ ดินแดนที่ผู้ที่ถูกคัดเลือกจากพระเจ้า เห็นชอบว่าสิ่งนั้น เขา เธอ หรือมัน สมควรที่จะได้อยู่กับพระองค์ได้รับความเมตตาและความสุขตามที่พระองค์ประสงค์

 ทั้งสองดินแดนนั้นมีกฎเกณฑ์ที่ต้องเคารพซึ่งกันและกันต่างฝ่ายต่างอยู่ มิอาจเกี่ยวพันกันได้ แต่ก็รับรู้การมีอยู่ของแต่ละฝ่าย ด้วยประสงค์ของพระเจ้าและผู้ปกครองเบื้องล่างเห็นตรงกันจึงทำให้ทั้งสองดินแดนตัดขาดจากกัน กฎเกณฑ์เหล่านี้มีมาตั้งแต่กำเนิดทั้งสองดินแดนระยะเวลาอันยาวนานทำให้กฎเหล่านี้ถูกปลูกฝั่งมาหลายชั่วอายุและความเชื่อที่ทั้งสองดินแดนปรุ่งแต่งขึ้นจากผู้ปกครองที่ตนรู้จัก

 -เหตุใดจึงทำเช่นนั้นกัน?

เนื้อเรื่อง

   -บนและล่าง

ณ ดินแดนเบื้องล่าง

 ปีศาจเด็กสาวตนหนึ่งที่มีใฝอยู่ใต้ตา ผมสีดำอมม่วงดวงตาสีม่วงดั่งมณี ร่างผอมเซียวไร้ซึ่งนาม ญาติพี่น้อง ทั้งพ่อและแม่ก็มิอาจรู้จัก อาศัยอยู่ตามพื้นที่อาศัยตามซอกสิ่งปลูกสร้างที่ๆเธอเรียกว่าบ้าน มันเป็นเพียงลังกระดาษหนาอันใหญ่เพียงพอที่จะให้เด็กคนหนึ่งอยู่ได้พื้นด้านในมีเพียงหมอนหลายใบที่เปื้อนไปด้วยคราบสกปรกและผ้าผืนหนึ่งเป็นเพียงความอบอุ่นเดียวที่เธอรู้จัก ไม่มีใครหรืออะไรเหลียวแล เป็นได้แค่ปีศาจชั้นล่างก็เท่านั้น

 หลายร้อยปีที่ได้เติบโตท่ามกลางสภาพแวดล้อมต่างๆหล่อหลอมให้เธอเป็นในสิ่งที่ เธอ เขา หรือมัน เข้าใจว่าชั่วร้าย นั้นเป็นจริงขึ้นมา

 ตัณหาและโทสะ นี้คือสิ่งที่ทำให้เธอทะเยอทะยานในสิ่งต่างๆ ทั้งอำนาจ เงินตรา ฐานะ เธอใช้เวลาสั่งสมสิ่งเหล่านี้ แต่ก็มิอาจเติมเต็มความต้องการ ช่องว่างในจิตใจ ยิ่งขนขวายมากเท่าไหร่ช่องว่างนี้ก็ยิ่งหยั่งลึกลงไปเรื่อยๆ

"ความว่างเปล่านี้คือสิ่งใด ที่แห่งนี้เบื้องล่างของจุดต่ำสุดนี้ มีคำตอบให้เราหรือไม่ หรือจะมีแต่ความเกลียดชังภายในตัวเรา ที่มิอาจหยุดได้"

ด้วยตัณหาที่มีภายในจิตใจทำให้ต้องการคำตอบว่า เหตุใดความว่างเปล่าในจิตของเธอถึงยังไม่ถูกเติบเต็มคำตอบที่เธอตามหานั้นภายใจแล้วเธอคงมิอาจรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน เธอใช้เวลาหลายปีไขว่ขว้าในสิ่งที่เธอต้องการในดินแดนเบื้องล่างแห่งนี้ไม่สิ่งใดเลยที่เติมเต็มเธอ

  "ที่แห่งนี้ สถานที่นี้ ไม่มีแล้วหรือ?"

  เธอแหงนหน้ามองสิ่งที่เรียกว่าผืนที่ท้องฟ้าของจุด ต่ำสุด

  "เราจะขึ้นไปใขว่ขว้าสิ่งที่ใจตัวเองขาดหาย"

   เธอไม่สนกฎเกณฑ์ ทยานขึ้นไปด้วยแรงทั้งหมด

สวรรค์ ท้องฟ้าสีครามดั่งมหาสมุทรก้อนเมฆที่ขาวราวกับปุยนุ่น กำแพงหินสีขาวแซมด้วยทองคำ ประตูรั้วทองคำขนาดใหญ่ ผืนหญ้าสีเขียวขจีที่นุ่มเหมือนก้อนเมฆ รอต้องรับผู้ที่พระเจ้าคัดเลือก ผู้ที่เหมาะสม

 ภายในนั้นมีสิ่งที่เรียกว่านางฟ้าตามความเชื่อของ เขา เธอ หรือมันเข้าใจ แบ่งหน้าที่ที่ตนต้องทำและมีลำดับในหมู่นางฟ้าที่ทำหน้าต่างกันการทำแบบนี้ทำแบบนี้ แบ่งลำดับ ชนชั้น สมควรแล้วหรือ?

 นางฟ้าสาว ผมสีขาวนวลปลายเทา ดวงตาสีฟ้าครามเหมือนมณีที่สวยงาม ผิวพรรณบริสุทธิ์ แต่ความสวยงามใดนั้นก็มิอาจลบล่างสถานะของเธอได้หน้าที่ของเธอคือการรับใช้เทวดาในการจัดองค์ความรู้

(การแบ่งชั้นวรรณะในสวรรค์นั้นจะสังเกตุจากปีกว่ามีกี่คู่แตกต่างจากดินแดนเบื้องล่างที่ต้องขนขวายอำนาจในหมู่ปีศาจกันเอง)

แต่ก็ถูกมองเป็นแค่นางฟ้าชั้นรับใช้เพียงเท่านั้น

 "นี้คือสิ่งที่เราถูกเลือกหรือ?"

  เธอคิดได้ในขณะทำหน้าที่ของเธอ

สิ่งที่จะบรรณเทาความเจ็บปวดในใจได้นั้นคือการทำสิ่งที่เธอชอบ การอ่าน มันทำให้เธอรู้สึกมีค่าด้วยความรู้ที่เธอมีในพื้นที่สงบๆที่สบายใจ แต่ก็มิวายจะถูกกลั่นแกล้งในหมู่นางฟ้าและเทวดา ด้วยชั้นสถานะของเธอเอง

 ระยะเวลาของการผ่อนคลายจากเรื่องราวที่เธอได้รับนั้นถูกบรรณเทาด้วยสิ่งที่เธอชอบในที่พักพิงของเธอพักผ่อนจากเรื่องร้ายที่เธอเจอแม้จะเป็นสวรรณ์ก็ตามเธอหลับตาแล้วหวังว่าวันพรุ่งจะดีขึ้น

"จะเป็นเช่นนั้นหรือ?"

แม้แต่สวรรค์ก็มีการกลั่นแกลังไม่ต่างจากโลกมนุษย์หรือดินแดนเบื้องล่างส

รุปแล้วเป็นที่เราควรจะมาจริงหรอ

  -คำตอบของคำถาม

เธอขึ้นมาแล้ว ณ ที่ แห่งนั้น ที่ที่อยู่สูงจากเบื้องล่าง คำตอบของเธอรอคอยอยู่ที่นี้หรือไม่

จากการพุ่งทยานขึ้นมานั้นปีศาจสาวตนนี้หมดเลี้ยวแรง ทั้งอ่อนล้า ร่างกายเต็มไปด้วยรอยช้ำ ไม่แม้แต่จะสามารถขยับร่างกายได้ นอนบนผืนหญ้าที่ไม่รู้จักสัมผัสอันแสนนุ่มนี้คืออะไร ท้องฟ้าที่มืดมิด ตอนนี้สว่างไสวราวกับ เพชรพลอยที่อยู่บนฟ้าของดินแดนเบื้องล่าง

(เพชรพลอยที่อยู่ตามท้องฟ้าของดินแดนเบื้องล่างนั้นเปรียบเสมือนดวงดาวที่สว่างอยู่ตลอดเวลา)

"เราถึงแล้วงั้นหรอ"

สิ่งแรกที่เธอรู้หลังจากทยานขึ้นมา

อีกวันที่ต้องโดนกระทำจากการกลั่นแกล้ง

 นางฟ้าสาวไร่ซึ่งทางออกจำต้องยอมโดนแบบนี้เรื่อยไปเลยงั้นหรือ ถึงกระนั้นก็ทำได้เพียงอดทนต่อสิ่งนี้ เฝ้ารอเวลาที่จะได้กลับสถานที่ที่สบายใจของเธอชำระล้างความเหนื่อยล้าทางความคิดและร่างกาย

  "แฮก แฮฮกก....~~"

  "เสียงนี้คือเสียงใดกัน เสียงที่ฟังแล้วราวกับสัตว์ร้ายนั้น"

 เสียงนี้เข้ามาในหัวเธอระหว่างการกลับที่พักพิงของเธอ เธอตามเสียงนั้นไปในค่ำคืนราตรีนี้ที่มีดวงดาวนับพันบนท้องฟ้า ส่องแสงลงราวกับเปิดทางให้เธอเดินตามหาเสียงนั้น สายตาเธอจับจ้องไปในสิ่งที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้า ณ ตอนนี้

 ร่างกายของปีศาจสาวอยู่ตรงหน้าเธอ นอนอยู่บนผืนหญ้า เสียงนั้นกลายเป็นสิ่งนี้ได้อย่างไร เสียงที่ราาวกับสัตว์ร้ายแท้จริงแล้วคือเสียงที่หายใจอย่างแรงของปีศาจสาวตนนี้หรือ

ด้วยความกลัวในกฎเกณฑ์ที่ต้องห้ามมิให้ทั้งสองดินแดนเจอกัน เธอวิ่งด้วยความหวาดกลัวแต่ภายในใจนั้นก็ลังเล

 "เราจะปล่อยให้เธอคนนั้นตายอยู่ตรงนี้งั้นหรอ"

เธอได้นำพาร่างกายที่เหนื่อยล้าและบอบช้ำกลับมาที่พักพิงของเธอ ดูแลรักษาร่างกายนี้ด้วยความเมตตาและเวทนาแต่ด้วยความที่เธอเหนื่อยจากความล้าที่ต้องเจอมาอยู่แฃ้วทำให้เธอหลับไปในตอนนั้นเอง

ปีศาจสาว สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างความรู้สึกนี้คืออะไรความอบอุ่นที่เหมือนกับผ้าผืนนั้น เธอได้ตื่นขึ้นแล้วพบว่าร่างของเธออยู่ที่สถานที่แห่งหนึ่งที่เธอไม่รู้จัก

 "นางฟ้าสาวที่อยู่ตรงนี้คือใครกัน"

  ความไม่ใว้วางใจก่อตัวขึ้นภายในจิตใจของเธอ

นางฟ้าสาวตื่นขึ้นจากความเหนื่อยล้า

ทั้งสองดวงตาจ้องมองซึ่งกันและกัน ภายในหัวเกิดคำถามมากมาย นางฟ้าสาวได้อธิบายในสิ่งที่เธอทำต่อปีศาจสาวตนนั้นได้รับรู้แต่ก็มิอาจลบความไม่ใว้วางใจของปีศาจสาวได้ นาวฟ้าสาวร้องขอให้เธอพักอยู่ที่นี่ก่อนด้วยอาการบาดเจ็บที่ได้รับมา ปีศาจสาวไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้นเธอนอนลงอย่างแผ่วเบา

วันรุ่งขึ้นได้นางฟ้าสาวได้ทำอหารใว้นี้คือครั้งแรกของเธอที่ได้ทำอาหารให้คนอื่นกินแต่ปีศาจสาวนั้นยังนอนนิ่งอนู่ เธอจึงทำได้แค่เพียงเขียนโน้ตจดหมายเอาใว้ เธอยังมีหน้าที่ต้องทำอยู่อีกมาก

ปีศาจสาวได้ตื่นขึ้นแล้วพบว่านางฟ้าตนนั้นได้หายไปแล้วเธอพบโน้ตจดหมายที่อยู่ข้างชามซุปร้อนๆเขียนใว้ว่า

 "ร่างกายของเธอยังไม่หายดีนัก หาฝืนตนเองอาจทำให้อากรแย่ลงได้ การรักษานั้นใช้เวลาค่อนข้างมากด้วยสิ่งที่มีอันน้อยนิด"

ปีศาจสาวได้ครุ่นคิดว่า นางฟ้าที่ช่วยตนนั้นเหตุใดต้องช่วยเธอด้วย เธอนั่งรอจนกว่านางฟ้าตนนั้นจะกลับแล้วถามในสิ่งที่ต้องการจะรู้ เธอรอจนเวลานั้นผ่านพ้นไป รอจนนางฟ้าสาวตนนั้นกลับมา ภาพที่เธอเห็นนั้นได้ลบคำถามทั้งหมดออกไปแทนที่ด้วยคำถามที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้า

 "เหตุใด ร่างกายของเธอถึงแปดเปื้อนเช่นนี้ บนสวรรค์แห่งนี้มีสิ่งใดที่ทำให้เป็นแบบนี้ด้วยหรือ"

  ปีศาจสาวใคร่สงสัย

 "นั้นไม่สำคัญหรอก ร่างกายของเธอน่ะ เป็นเช่นไรบ้างยังเจ็บอยู่ไหม"

  นางฟ้าถาม

ปีศาจสาวตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน

 "เพราะอะไรกันที่ทำให้เธอสนใจเรา เป็นเพราะบาดแผลบนตัวเราหรืออะไรกันแน่"

  ปีศาจสาวถาม

 "เราก็ไม่รู้หรอก อาจเป็นเพราะเราเป็นเรา"

  นางฟ้าตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

ปีศาจสาว ณ ตอนนี้ เกิดคำถามขึ้นมาในใจมากมาย

  'ความรู้สึกนี้คืออะไร'

  'เหตุใดถึงช่วยเรา'

  'เธอต้องอะไรบางอย่างอย่างนั้นหรอ'

แต่ท่ามกลางความคิดเหล่านี้ ความใว้ใจที่เธอไม่มีใครมาก่อนเริ่มเกิดขึ้น สิ่งนี้เกิดจากนางฟ้าตนนั้นอย่างนั้นหรอ

  "อ...อาา นามของเธอคืออะไรหรอ///"

   นางฟ้าถาม

  "นามหรอ เราไม่มีหรอกตั้งแต่เกิดมาเราไม่เคยพบบุครลที่ดูแลเราเลยถูกทิ้งใว้ตัวคนเดียว"

   ปีศาจสาวตอบ

  "งั้นเราช่วยเธอดีมั้ย เราหน่ะมีหน้าที่จัดองค์ความรู้บนโลกใบนี้ แต่สถานะก็ยังเป็นนางฟ้าชั้นล่างอยู่หน่ะ"

   นางฟ้าตอบ

  "ชั้นล่าง?"

  ปีศาจสาวสงสัย

  "อย่าใส่ใจเลยเราคิดเรื่องชื่อของเธอดีกว่า ดูจากดวงตาของเธอรวมถึงสีผม อ่า... ชารอยต์! ชารอยต์ยังไงละ มันเป็นพลอยสีม่วงที่มีลวดลายสวยงามมากเลยล่ะ"

  เสียงตื่นเต้นจากนางฟ้านั้นทำให้ปีศาจสาวตกใจกับความตื่นเต้นของเธอ

  "ชารอยต์งั้นหรอ"

  ความตกใจปนเปกับควาดีใจ

คุณส่ง

"แล้วชื่อของเธอละ"

 ชารอยต์ถาม

 "ชื่อของเรา คือ 'เพิล' "