ไออุ่นของบ้านนอก

*ไออุ่นของบ้านนอก* ผ่านมาเป็นเวลาหลายปีเเล้ว ที่มาทำงานในเมืองหลวง ในทุกๆวันของฉันทีต้องทำคือตื่นเช้าอาบน้ำ ล้างหน้า แปรงฟัน กินข้าว(บางวัน)รีบไปทำงาน เเล้วก็เลิกงาน เป็นเวลาทำงาน11ชั่วโมง กลับมากินข้าวอาบน้ำเเล้วก็นอน ใช้ชีวิตอยู่อย่างนี้ก็หลายปีเเล้ว แต่พอหลับตานอนนึกถึง ไออุ่นของบ้านนอกบ้านนาเรา มันชวนให้เราคิดถึงวันเก่าๆ ย้อนกลับไปตอนเราเป็นเด็กๆ ตอนที่ไฟฟ้าไม่มี รถก็ไม่มีขี่ ร้านค้าในหมู่บ้านก็ไม่มี พ่อเเม่ ปู่ย่า ตายาย คนในหมู่บ้านล้วนอยู่กันได้ ในเมื่อก่อนนั้นถึงจะปากกัดตีนถีบบ้าง ลำบากลำบนกันไป ใส่เสื้อผ้าเก่าๆมอซอ เเต่ทุกคนก็ล้วนยิ้มเเย้มเเจ่มใส ในบ้านนอกจะเดินไปไหนผู้คนก็ร้องทัก ร้องถาม(ขออนุญาติใช้ภาษาถิ่น) สิไปไสน้อ กินข้าวเเล้วบ่ มากินข้าวนำกันบ่

มันอบอุ่นใจ เฮาฮู้สึกว่าคนในหมู่บ้านเฮาฮักกันเเพงกัน สมัยก่อนกี้ ตื่นเเต่เช้าหนึ่งข้าวเป่าไฟ เฮ็ดอาหารหวานคาวไว้กินงาย(กินตอนเช้า) ไปไฮไปนาตะเช้า แนวกินงาย(อาหารเช้า) กะอาจจะไปหาข้างหน้า บางมื้อไปนามีเเต่ข้าว กะเข้าป่าไปหาหน่อไม้มาเเกง ขุดกุดจี่(เเมลงที่อยู่ในกองขี้ควาย) หาเเย่ไข่มดเเดง อาเเนวกินที่หาได้ ล้วนเเต่บ่ได้เสียเงินซื้อจักบาท มีข้าวมาจากในบ้านก็มาเเกงหน่อไม้ใส่กุดจี่ ไข่มดเเดงก็เอามาก้อย กินข้าวงายเเล้วกะลงทงไปหาเฮ็ดเวียก(หาทำงาน) หลกกล้า ดำนาอยู่กลางทง ฝนตกเเดดก็เห็นไทบ้านเฮ็ดอยู่จังซั่น ชีวิตในบ้านนอกบ่ได้ร่ำรวย เเต่อยู่เเบบนั้นกะมีความสุข อบอุ่นหัวใจ แต่เวลาผ่านไปหลายสิบปี ลูกหลานเกิดใหญ่โตก็ต้องหาเงินเลี้ยงกันต่อไป เเต่กะยังคงคิดฮอดคิดถึงมื้อเก่าคืนหลัง ฝากใว้ให้ผู้ที่ได้อ่านหวนคืน คิดถึงอดีตทีผ่านมา