รักครั้งนี้ของยัยเปิ่น

บทที่ 1 วันที่โชคร้าย

ในวันที่ทุกอย่างมันถาโถมเข้ามาในชีวิตของฉันพร้อมๆกันในทุกๆเรื่อง โอ้ยยยย ฉันอยากจะบ้า หนีไปไหนได้บ้างเนี่ยยย วันอะไรของฉัน งานก็ไม่รุ่ง ปัญหาก็พุ่ง คนรักก็ไม่ได้เรื่อง กรี๊สสสสส ตกใจหมดเลยไอ้หุ่นบ้า เอี๊ยดดด รถเมย์ประจำได้จอดที่ป้ายรถเมย์ข้างหน้า ... รอก่อนค่ะ รอก่อน รอฉันด้วย ผักกาดวิ่งหน้าตั้งเพื่อให้ทันรถเมย์ แต่ก็เปล่าประโยชน์ เพราะรถได้ออกไปก่อนที่เธอจะวิ่งไปถึงป้าย .. รอกันหน่อยก็ไม่ได้ แล้วฉันจะรีบวิ่งมาทำไมกันเนี่ย ..ซู้ๆๆ บ้าเอ้ย แล้วจะมาตกอะไรตอนนี้ อ๊ายย ขับรถยังไงกันเนี่ย ไม่หรือไงว่ามีคนยืนอยู่ จะรีบไปไหนกัน...

    แกร็กก .. ถึงสักที วันบ้าบอคอแตกอะไรก็ไม่รู้ งานก็มีปัญหา การเงินก็มีปัญหา ไม่ต้องกินมันแล้ว ผักกาดได้แต่ยกขวดขึ้นมากระดกแบบไม่คิดเลย พักยังไม่ถึง 1 ชั่วโมง ก็ต้องยกก้นตัวเองออกไปทำงานอีกแล้วสินะ เฮ้อออ ฉันเป็นแค่มนุษย์เงินเดือน ที่ทำงานทั้งเดือนก็แทบไม่พอกิน ฉันต้องดิ้นรนทำงานสารพัดเพื่อที่จะหาเงินมาใช้จ่ายในแต่ละเดือนรวมถึงใช้หนี้ก้อนโตมโหฬารทีาพวกพูนมาตั้งแต่ช่วงพิษโควิด-19 ทำไงได้ละเนอะ ชีวิตมันคือการต่อสู้ ฉันเองก็คือยอดนักสู้คนหนึ่งนี่น่า ไปทำงานกันต่อ คืนนี้ยังอีกยาวไกล ผักกาดรับจ็อบเสริมพิเศษที่มินิมาร์ทใกล้หอพักในช่วง สามทุ่มถึงตีสาม แล้วเช้าเธอต้องตื่นไปทำงานประจำอีกในทุกวันๆ ชีวิตของผักกาดวนลูปอยู่แค่นี้