จิวฮวา

“อาฝู”ทั้งเฟยหรงและเหวินไท่ต่างเรียกเด็กชายตรงหน้าอย่างเจ็บปวดใจ ที่ต้องมาเห็นเด็กชายที่มีอนาคตไกลต้องมาอยู่ในสภาพน่าสมเพชเช่นนี้

“ในเมื่อเจ้าไม่คัดค้านอันใด อาจะถือว่าการยกเลิกการหมั้นหมายของเจ้ากับหลันฮวาเป็นอันเสร็จสมบูรณ์นะ ส่วนเรื่องสินสอดที่จ้านำไปขอหมั้นหมายกับหลันฮวาอาจะคืนให้เจ้าในเร็วๆนี้”เหวินไท่เอ่ยพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างโล่งอกที่ในที่สุดเขาก็ไม่ต้องทนมองดูลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาต้องแต่งงานกับคนพิการเช่นจิวฝูแล้ว

“น้ำชาเจ้าค่ะ”จิวฮวาที่เพิ่งชงชาเสร็จเรียบร้อยนำชามารินให้คนทั้งสามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแล้วนั่งลงด้านข้างของพี่ชายของตนอย่างถือวิสาสะ

“นั้นเป็นกำไลที่เจ้าให้ไว้กับหลันฮวาไม่ใช่หรือ”เหวินไท่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกใจเพราะเขานั้นรู้ดีว่ากำไลวงนั้นมันมีอะไรสำคัญๆซ่อนอยู่ แต่ไม่คิดว่าลูกสาวที่แสนเอาแต่ใจของเขานั้นจะกล้าทิ้งกำไลวงนี้โดยที่ไม่ได้บอกเขาก่อนล่วงหน้าเช่นนี้

“ใช่เจ้าค่ะ ท่านพ่อยกให้ข้าแล้ว”จิวฮวาเอ่ยพร้อมกับลูบที่กำไลหยกด้วยรอยยิ้มพึงพอใจเพราะไม่ว่าเมื่อใดที่นางสัมผัสที่กำไลวงนั้นนางจะรู้สึกว่าร่างกายที่หนักอึ้งของนางนั้นจะค่อยๆเบาขึ้นในทุกๆวัน

“หลันฮวานางโยนให้กับจิวฝูคืนในวันที่นางบอกยกเลิกหมั้นหมายกับจิวฝูนั้นแหละ”เฟยหรงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบ

“เช่นนั้นหรือขอรับ”เหวินไท่เอ่ยพร้อมกับมองไปที่กำไลที่ข้อมือของจิวฮวาด้วยอย่างแสนเสียดาย

“อืม”เฟยหรงพยักหน้าตอบรับอย่างขอไปที

“หากไม่มีอะไรแล้ว ข้าไม่รบกวนพี่เย่กับเด็กๆแล้วนะขอรับ”เหวินไท่ที่เห็นบรรยากาศอึมครึมของคนทั้งสามเขาจึงเอ่ยขอตัวแล้วเร่งเดินจากไปในทันที

“ท่านพ่อเห็นแล้วใช่หรือไม่ ว่าในตอนนี้เราไม่นับเป็นอันใดในสายตาผู้ใดเลย ผู้คนที่เคยประจบล้วนแล้วแต่หันหน้าหนีแม้กระทั้งสหายสนิทของท่านเองก็ยังไม่คิดแม้แต่จะดื่มชาที่เราชงให้เขาเลยเสียด้วยซ้ำแล้วเช่นนี้ท่านยังจะดันทุรังอยู่ที่นี้อีกหรือขอรับท่านพ่อ”จิวฝูที่เห็นว่าเหวินไท่ออกไปไกลแล้วหันมาเอ่ยกับบิดาของตนอย่างเหลืออด

“จิวฝู”เฟยหรงที่ได้ยินเช่นนั้นจึงได้เอ่ยเรียกบุตรชายของตนเสียงเข้มอย่างไม่พอใจนัก

“ท่านพ่อข้าเองก็เห็นด้วยกับพี่ชายนะเจ้าคะ เราสองคนอยู่ที่นี้ไม่นับเป็นตัวอะไรวันๆดีแต่ถูกลูกๆของท่านอาชี้นิ้วกลั้นแกล้งบรรดาผู้อาวุโสก็ล้วนแต่แสร้งทำเป็นไม่เห็นในยามที่ข้ากับท่านพี่ถูกรังแก แล้วเช่นนี้ท่านพ่อยังจะให้ข้ากับท่านพี่ทนอยู่ให้พวกเขาเหยียบย้ำเล่นอีกหรือเจ้าคะ หรือท่านพ่อไม่คิดเห็นใจพวกข้าเท่ากับความยึดติดเรื่องตระกูลของท่านพ่อ”จิวฮวาเอ่ยพร้อมกับมองไปที่บิดาของตนอย่างน้อยอกน้อยใจ น้ำตาที่พรั่งพรูออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัวก็ทำให้จิวฝูในตอนนี้มึนงงไม่น้อยเพราะอยู่ๆอารมณ์เศร้าก็ตีตื่นขึ้นมาในจิตใจของนาง

“ฮวาเออร์”เฟยหรงที่เห็นว่าบุตรสาวของตนกำลังร้องไห้ออกมาอย่างทุกข์ทน เขาจึงได้แต่มองไปที่บุตรสาวของตนอย่างทำอะไรไม่ถูกเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาจิวฮวาไม่เคยมีท่าทีเศร้าเช่นนี้มาก่อนเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“ท่านพ่อเห็นหรือไม่ละขอรับ ว่าครอบครัวที่ท่านพยายามปกป้องทำเช่นไรกับพวกเราในยามที่เราตกอยู่ในสภาพตกต่ำเช่นนี้ ข้าว่าท่านพ่อยอมตัดใจจากบ้านเย่แห่งนี้เถอะขอรับ เพราะตอนนี้ในสายตาของพวกเขาเราไม่ใช่ครอบครัวของพวกเขาแล้วละขอรับ”จิวฝูเอ่ยพร้อมกับมองมาที่น้องสาวของตนด้วยรอยยิ้มเหยียดหยันให้กับชะตาชีวิตของพวกตนสามคนพ่อลูก

“พวกเจ้ากลับเข้าห้องไปพักเถอะ เดี๋ยววันพรุ่งนี้พ่อจะให้คำตอบพวกเจ้า”เฟยหรงจึงได้เข็นรถเข็นของตนด้วยออกไปด้วยท่าทางเคร่งเครียด

“จิวฮวาอย่าร้องอีกเลยพี่เชื่อว่าอีกไม่นาน เราจะสามารถหลุดพ้นออกจากบ้านเย่แห่งนี้ได้”จิวฝูเอ่ยพร้อมกับลูบหัวเพื่อปลอบน้องสาวของตนด้วยท่าทีอ่อนโยน

“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ฮึก แต่ข้าหยุดร้องไม่ได้”จิวฮวาที่ไม่วสามารถหยุดร้องไห้ได้อย่างที่ต้องการเอ่ยตอบพี่ชายของตนอย่างจนปัญญาพรางกับใช้แขนเสื้อซับน้ำตาของตนไปพรางๆ