โลกแห่งความมืด

ตอนที่ 1                   

                    ณ วันที่ท้องฟ้ามืดไม่มีแม้แต่ไฟบนท้องถนน

ณ โรงงานแห่งหนึ่ง

เจน . เห่ย! ถึงเวลากลับบ้านสักที่

เพื่อนร่วมงาน . ใช่ ฉันก็รีบกลับเช่นกันเพราะต้องพาแม่ไปโรงบาลวันนี้แกกลับคนเดียวก่อนนะเจน

เจน . อ่อ โอเครเลยเพื่อนเดียวฉันกลับคนเดียวก็ได้ตอนนี้ก็ยังไม่ดึกมาก

เดินกลับบ้านด้วยรถเมย์เธอขึ้นสาย 113 จากนั้นก็ลงที่ซอยก่อนเข้าหมู่บ้านเธอต้องเดินเข้าเพราะบ้านอยู่ท้ายซอยด้วยความที่เป็นผู้หญิงเดินเข้าซอยที่มืดมิดคนเดียวก็ต้องมีความกลัวเป็นเรื่องปกติ

ผู้หญิงแปลกหน้า . สวัสดีคะ คุณจะเดินเข้าซอยนี้เหมือนกันหรอคะ พอดีฉันก็จะเดินไปในหมู่บ้านนี้เช่นกันคะ ไปด้วยกันเลยไหมคะ

เจน . อ่อ โอเครได้เลยคะ

หลังจากนั้นทั่งคู่ก็ได้เดินเข้าในซอยหมู่บ้านที่เจนอยู่และเธอทั่งสองก็ได้คุยทำความรู้จักกันไปมา

ผู้หญิงแปลกหน้า .คุณชื่ออะไรคะ?

เจน . ฉันชื่อ เจน คะ แล้วคุณละคะชื่อะไร? ทำไหมฉันถึงไม่เคยเห็นคุณเลย

ผู้หญิงแปลกหน้า . เธอไม่ควรรู้ชื่อของฉันหรอกคะ ฉันเป็นลูกบ้านใหม่อ่ะ คะ งันฉันของตัวเข้าบ้านก่อนนะคะถึงบ้านฉันแล้ว

เจน . อ่อโอเครคะ ฝันดีนะคะ

      หลังจากที่ทั่งสองคนได้ทำความรู้จักกันเจนก็ได้เริ่มสงสัยในความเป็นมาของหญิงสาวที่ลึกลับคนนั้นโดยที่เธอไม่รู้ว่านั้นคือแม่มดที่มีเหลือกคนสุดท้ายในโลกนี้ โดยที่เจนนั้นกลับบ้านไปแล้วก้ได้เจอกับแฟนหนุมของเธอที่ได้ทำอาหารคํ่ารอเธอใวแล้ว เจนถึงอึงที่อยู่ดีแฟนของเธอได้ทำอาหารรอเธอกลับบ้าน เจนก้ได้คิดมากเพราะวันนี้เธอได้เจอเรื่องแปลกๆมาเยอะจนผิดปกติ แต่เธอก้พยายามไม่คิดมากเธอก็ทำตัวสบายๆ และก็ได้กินข้าวร่วมกับแฟนหนุ่มของเธอ จากนั้นแฟนหนุมของเธอก็ได้ถามเรื่องที่ทำงานเป็นไงบ้าง วันนี้ทำงานเหนื่อยไหม มันก็เลยทำให้เจนยิ่งสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเธอกันแน่ หลังจากที่เจอกับแฟนของเธอกินข้าวล่างจากอะไรเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอก้ได้ขึ้นนอน โดยที่คืนนั้นเธอได้ฝันแปลกๆ ฝันว่ามียายแก่คนหนึ่งที่มาพาเธอที่ไหนสักแห่งที่ๆ ไม่มีแม้แต่ความสว่างแม้แต่น้อย มันทำให้เจนตกใจลุกออกจากที่นอนออกไปเดินที่หน้าบ้านในเวลา 3 ทุ่มกว่าๆ มันทำให้เจนได้เจอหญิงสาวคนนั้นคนที่เดินเข้าซอยมาร้อมกับเธอ เจนได้ถามคุณคะ คุณออกมาทำอะไรคะนี้มันก้ดึกแล้วนะคะ โดยที่หญิงสาวนั้นไม่ตอบเจนเลยแม้แต่น้อยเจนก็ได้เริ่มรู้สึกผิดปกติมากจนเธอต้องกลับไปนอนแล้วค่อยกลับคิดใหม่พรุ่งตอนเช้า