ความหิวโหย​

เวลา​00:00 ท้องฟ้ามืดมิด​ แต่ฉันเห็นท้องฟ้าเป็นสีแดง​ ฉันไม่ได้ตาบอดสี​ สวัสดี​ฉัน​ ซ่าต้า​ ฉันเป็นเด็กกำพร้า​ ฉันอายุ​ 15​ ปี​ วันนี้ฉันจะออกบ้านไปหาอาหาร​ เวลา16.00 ปกติ3วันฉันก็จะออกมาหาอาหารเองในป่าลึก​ ฉันอาศัยอยู่ในหมู่บ้านที่อยู่ริมแม่น้ำและล้อมรอบไปด้วยผืนป่า​ คนในหมู่รังเกียจ​ฉันเพราะฉันดูสกปกและเหม็นกลิ่นคาว​ ฉันไม่เคยสนใจหรอก ตอนนี้ฉันก็เตรียมอุปกรณ์​ล่าสัตว์​ครบแล้ว​ 18.00 ฉันมาถึงจุดล่าสัตว์​ที่ฉันล่าประจำ​ ท้องฟ้าค่อยๆมืด​ลง วันนี้คนในหมู่ก็ออกมาล่าสัตว์​และเป็นเวลาที่พวกเขากำลังพากันเดินกลับหมู่บ้าน​ ฉันที่กำลังนั่งสวดมนต์ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์​ เวลา23.00 ฉันก็ได้เดินกลับหมู่บ้านเหนื่อยล้าไปทั้งตัว​ สักพักฉันได้ยินคนในหมู่บ้านคุยกัน เสียงดังและบ้างส่วนกำลังนั่งสวดมนต์​ ฉันก็รีบวิ่งออกไปดู​ แน่นอนไม่มีใครสนใจฉัน​ ฉันก็แอบฟังเขาคุยกัน​ คนในหมู่​หายไปหนึ่งคน​ ฉันตกใจมาก ทุกคนพากันสวดมนต์​เพราะกลัวเรื่องผีแห่งผืนป่า​ แต่ฉันไม่เคยกลัวเพราะมันทำให้ฉันอิ่มท้อง ทุกครั้งที่ฉันออกไปล่าสัตว์​ คนในหมู่บ้านจะหายไปหนึ่งคน ผีแห่งผืนป่าน่ากลัวจริงๆนะ