เรื่อง ย้อนเวลาไปกอบกู้ประเทศ
พาเ่มีใ้าที่ึ้ เธอูอะไรไ่ออก่าก็ใจนี้ปฏิเสธ "มะ มะ มิได้เจ้าค่ะ! รางวัลอันใดกัน หม่อมฉันไ่กล้ารับไว้หรอกเจ้าค่ะ สิ่งที่หม่อมฉันทำทั้งหมดก็แค่เรื่องเล็กน้อย ไ่ควรค่าที่ท่านจะตบรางวัลให้กรอกเจ้าค่ะ!" ถึงแม้ว่าที่บ้านเธอกำลังมีปัญหา แต่เด็กสาวก็ใสซื่อเกินกว่าจะกล้ารับรางวัลในสิ่งที่ตนเองไ่ได้ทำอะไร
แต่อาโนอิทอสก็ดึงดัน "สิ่งที่แม่นางน้อยทำได้ช่วยเหลือข้าพเจ้าครั้งสำคัญเกินกว่าแม่นางน้อยจะจินตนาการ ข้อมูลเหล่านั้นมีประโยชน์ต่อข้าพเจ้ามาก แะหากไ่ใช่เพราะแม่นางน้อยข้าพเจ้าคงจะเสียเวลาหลายชั่วยามถึงจะค้นพบเรื่องนี้เมื่อไ่มีผู้ใดในคฤหาสน์นี้ปรารถนาคุับข้าพเจ้าเฉกเช่นแม่นางน้อย รางวัลแม่นางน้อยจะถูกตบให้อย่างงามไ่ว่าท่านจะรับไว้หรือไ่ก็ตาม"
เมื่อถูกอาโนอิทอสดึงดัน พาเ่ก็นิ่งเงียบไป เธอลังเลสักพักขณะมองอาโนอิทอสอย่างจริงจัง ่าเธอนึกถึงหน้าแม่ตนแะตัดสินใจลั่นวาจาถามออกไป "หม่อมฉันสามารถขอสิ่งใดก็ได้หรือเจ้าคะ?"
อาโนอิทอสพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม "ได้ทุกสิ่ง"
"ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันปรารถนาทอง 10 เหรียญเจ้าค่ะ" พาเ่เอ่ยคำขอออกมา
อาโนอิทอสพยักหน้าแะหยิบุที่มีทองจำนวน 10 เหรียญให้เธอ ทองเท่านี้มีค่าเท่ากับเธอทำงาน 20 ปี ในสายตาไพร่แะทาส สิ่งนี้มีค่ามหาศาลอย่างมาก
พาเ่รับทอง 10 เหรียญนั้นมา ใ้าเธอประดับ้รอยยิ้มที่ตื่นเต้น "เจ้าชาย...หม่อมฉัน...หม่อมฉันขอบพระทัยจริงๆเจ้าค่ะ!" พาเ่ดีใจจนูอะไรไ่ออก เธอมีความสุขจนเหมือนกำลังฝัน เมื่อวานเธอเพิ่งคิดว่าจะรักษาแม่มันเป็นไปไ่ได้เพราะต้องใช้เงินจำนวนมาก แต่ตอนนี้เจ้าชาลับจู่ๆมอบทองจำนวนมากให้เธอ ทำให้สิ่งที่เป็นไปไ่ได้นั้นให้เป็นไปได้แล้ว เพียงเท่านี้เธอก็สามารถพาแม่ไปรักษาตัวที่เมืองหลวงได้แล้ว พาเ่ซาบซึ้งในบุญคุณอาโนอิทอสอย่างมาก เธอจะไ่มีวันลืมบุญคุณนี้ตลอดไป
หลังจากขอบคุณอาโนอิทอสแล้ว พาเ่ก็ได้รับอนุญาตให้ลางานได้หนึ่งเดือนเพื่อพาแม่ไปหาหมอ เธอรีบกุมุเงินนั้นแล้ววิ่งไปที่เขตสลัมที่ตั้งบ้านเธอ ระหว่างทางนั้น ด้านหลังประตูห้องทำงานอาโนอิทอส มีสายตาที่แหลมคมชายวัลางคนคนหนึ่งมองเธออยู่ มันแหลมคมน่ากลัวแะยิ่งเวลามองุเงินที่อาโนอิทอสมอบให้เธอแล้ว แววตาชายคนนี้ก็ยิ่งแหลมคมเข้าไปอีก
ในเขตสลัม ที่ที่บ้านพาเ่ตั้งอยู่
พาเ่ขอลางานกับอาโนอิทอสแะรีบวิ่งกลับมาที่นี่เพื่อพาแม่ไปให้หมอ ตอนที่กลับมาพาเ่ตั้งใจจะเอาทองให้แม่ดูให้ดีใจเล่น แต่พอมาถึงใ้าพาเ่ก็ต้องซีดขาวเมื่อพบว่าแม่เธอมีสีหน้าที่แดงจัด ทั่วตัวมิเทร่าเต็มไป้เหงื่อแะไข้เธอก็สูงจากคราวที่แล้วมาก มิเทร่าจะต้องได้รับการรักษาโดยด่วน
"ใครก็ได้ช่วย้!" พาเ่วิ่งออกไปนอกบ้านแล้วไปตามคนมาช่วย เธอวิ่งไปเคาะประตูบ้านข้างๆหลายหลังเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ไ่มีใครออกมาเลย
ชีวิตในสลัมนั้นก็เป็นเช่นนี้ ชีวิตใครชีวิตมัน คนคนหนึ่งจะต้องพึ่งตนเองเท่านั้นหากอยากอยู่รอด
แต่เด็กสาวไ่ได้ยอมแพ้แค่นั้นเธอยังคงพยายามตามหาผู้มีน้ำใจต่อไป จนกระทั้งแทบจะหมดเรี่ยวแรง ชายวัลางคนคนหนึ่งที่มีใ้าคุ้นตาเธอก็ปรากฏต่อหน้าเธอ
"ท่านลุง! ท่านลุง ได้โปรดเรีรถม้ามาที! แม่ข้ากำลังแย่ นางต้องได้รับการรักษาโดยด่วน!"
ชายวัลางคนที่ปรากฏตัวต่อหน้าพาเ่ก็คืออิกโคโนมอส เป็นลุงแท้ๆพาเ่แะเป็นคนที่ฝากเธอเข้าทำงานในคฤหาสน์อาโนอิทอส
เมื่ออิกโคโนมอสเห็นสภาพมิเทร่า เาก็หน้าซีดแล้วรีบเข้าไปประคองอาการเธอ เาเอายาให้เธอกินเพื่อบรรเทาไข้ หลังจากกินได้สักพักไข้มิเทร่าก็ลดลงระดับหนึ่งแต่มิเทร่าก็จำเป็นจะต้องถูกนำตัวหาหมอโดยด่วน "ข้าจะไปเรีรถม้าเพื่อไปเชิญท่านหมอมา ข้าไ่ได้พกเงินมา้ พาเ่เจ้ามีเงินติดตัวเท่าใด?"
พาเ่ตื่นตระหนกแะกระวนกระวาับอาการที่ทรุดลงแม่ ก็รีบตอบไปพร้อมแสดงทองทั้งหมดที่อาโนอิทอสมอบให้ให้อิกโคโนมอสดู "เจ้าชายมอบทอง 10 เหรียญให้ข้าเป็นรางวัลเจ้าค่ะ!"
ดวงตาอิกโคโนมอสสว่างวาบแะรอยยิ้มเาก็ปรากฏขึ้นมาเมื่อเห็นทองนั้น เาเผยใ้าจริงจังแล้วมองพาเ่"จากนี้ไปวิหารท่านหมอโดยรถม้าใช้เวลาราวๆ 20 นาที ข้าจะไปหาโจเซฟเพื่อเช่ารถม้าเาแล้วไปเชิญท่านกิอาโทสมา ข้าขอยืมทองเจ้าก่อน"
อิกโคโนมอสว่าแบบนั้นแล้วกำลังจะยื่นมือไปหยิบุทองจากมือพาเ่มา แต่พาเ่จับมือเาไว้ก่อน เธอบอก้ใ้าร้อนรน "ไ่ได้เจ้าค่ะ! ข้าเชิญท่านกิอาโทสมาเมื่อคืนนี้ เาไ่อาจรักษาท่านแม่ได้ มีแต่ต้องรีบส่งท่านแม่ไปหาหมอที่เมืองหลวงถึงจะมีโอกาสรอด!"
อิกโคโนมอสพยักหน้าอย่างจริงจัง "เช่นนั้นข้าจะรีบไปเช่าม้าจากโจเซฟ แล้วรีบมารับพวกเจ้าสองแม่ลูกไปเมืองหลวงรีบส่งทองมาเถิด เวลาเราน้อยแล้ว"
พาเ่้ความร้อนรนแะความเชื่อใจในลุงแท้ๆตนเองจึงพยักหน้าแะมอบุทองให้ไปง่ายๆ โดยไ่ได้นึกเลยว่าเธอสามารถแค่ 1 เหรียญทองให้อิกโคโนมอสเพื่อเช่ารถม้าได้โดยไ่จำเป็นจะต้องให้เาทั้งุ แต่้สายเลือดแะความเชื่อใจทำให้เธอไ่คิดว่าเาจะขโมยทองเธอ เธอยังบริสุทธิ์เกินไปในโลกใบนี้
พาเ่นั่งรออิกโคโนมอสพร้อมรถม้ามารับเธอกับแม่ เธอรอแบบนั้นอยู่นานจนอาการแม่มีแต่ทรุดลงกับทรุดลง จนแล้วจนเล่า ไ่ว่าจะรอนานเท่าใด อิกโคโนมอสก็ไ่โผล่มา
*****
ณ ที่ราบโซวาโรส
ที่นี่เป็นสวนส่วนตัวภายใต้กรรมสิทธิ์วาซิลาส มันมีขนาดกว้างใหญ่ราว 1000 ไร่ อาโนอิทอสมาที่นี่แล้วตรวจความเหมาะสมพื้นที่ เมื่อมั่นใจว่าใช้ได้แล้วเาจึงหยิบอุปกรณ์โลหะชิ้นหนึ่งที่มีรูปร่างคล้ายลูกบอลขึ้นมา มันมีแสงสีฟ้าส่องออกมาตรงกลาง เมื่ออาโนอิทอสแตะแสงนั้น มันก็อินเตอร์เฟสข้อมูลในลูกบอลออกมาเป็นภาพโฮโลแกรมตรงหน้าอาโนอิทอส
บนภาพโฮโลแกรมนั้นแสดงรายละเอียดอาวุธในคลังแสงทั้งหมดเผ่าเอกซ์โซชอส
อาวุธเอกซ์โซชอสมีตั้งแต่ยุคหินตอนต้นไปจนถึงยุคโมเดิร์น 5000 ปีหลังศตวรรษที่ 20 ซึ่งมีอานุภาพทำลายล้างอย่างต่ำตั้งแต่ระดับอะตอมจนถึงเอกภพ
หลังจากได้รู้ขีดจำกัดแะความสามารถเผ่าพันธุ์ใต้พิภพจากพาเ่ระดับหนึ่ง ก็ทำให้อาโนอิทอสสามารถประเมินอาวุธที่จำเป็นคร่าวๆที่จะใช้กำจัดเผ่าพันธุ์ใต้พิภพได้โดยส่งผลกระทบต่อ E3 น้อยที่สุด
ภารกิจอาโนอิทอสก็คือช่วยเผ่าพันธุ์มนุษย์พัฒนาอารยธรรมแะช่วำจัดเผ่าพันธุ์ใต้พิภพ โดยให้มีการส่งผลเสียต่อธรรมชาติน้อยที่สุดเพราะทรัพยากรที่นี่มีความสำคัญสูง
หลังจากคุับพาเ่ทำให้อาโนอิทอสคิดว่าอาวุธที่สามารถใช้กำจัดเผ่าพันธุ์ใต้พิภพได้ นั้นเพียงแค่ใช้นวัตกรรมสมัยศตวรรษ 20 ก็เพียงพอจะฆ่าล้างเผ่าพันธุ์พวกมันได้แล้ว ในเมื่อแพ้ไฟ อาวุธชนิดปืนกลหรือแก๊ตลิ่งอาจจะไ่ได้ผล แต่ถ้าเป็นอาวุธชนิดระเบิดอย่างปืนระเบิดหรือไดนาไมต์ก็สามารถฆ่าพวกมันได้ง่ายๆ
ลูกบอลในมืออาโนอิทอสเป็นอุปกรณ์มิติในยุคโมเดิร์น มันสามารถสร้างสิ่งอะไรก็ได้ที่ผู้ถือรู้โครงสร้างมันแล้วเสกออกมาในโลกความจริง นอกจากนี้มันยังเก็บอาวุธทั้งหมดในคลังแสงเอกซ์โซชอสไว้ เอกซ์โซชอสทุกคนสามารถเรีใช้อาวุธเหล่านั้นได้ตามยศตนเอง
อาโนอิทอสหรืออดีตนายพลขาวมีอภิสิทธิ์ที่จะใช้อาวุธในคลังแสงได้ทุกชิ้น เามองไปที่ปืนกลหนักแะจิ้มที่ปุ่มปืนพ่นไฟ จากนั้นแสงสีฟ้าก็สว่างขึ้นมาแล้วแล้วลูกบอลข้ามมิติก็เริ่มทำการย้ายมวลสารปืนในคลังแสงจากยานมาตรงหน้าอาโนอิทอส
ใช้เวลาราวๆ สองชั่วยาม
ปืนพ่นไฟ 500 กระบอกถูกวางตรงหน้าอาโนอิทอส
อาโนอิทอสเมินปืนพ่นไฟแล้วย้ายสายตากลับไปมองที่พ๊อกเกตมิติ เาเปลี่ยนเมนูจากหมวดปืน ไปเป็นหมวดระเบิดจากนั้นเลือกฐานขีปนาวุธ
ขนาดมวลสารแะจำนวนส่งผลกระทบเรื่องเวลามาก ในการเรีฐานขีปนาวุธมาทำให้พ๊อกเกตมิติใช้เวลานานในการย้ายมวลสาร อาจจะหลายวันจนถึงอาทิตย์
อาโนอิทอสไ่อยากรอตรงนี้นานขนาดนั้น ดังนั้นเาจึงเก็บปืนพ่นไฟเข้าพ้อกเก็ตมิติแล้วปล่อยให้พ้อกเก็ตย้ายมวลสารฐานขีปนาวุธมาจากนั้นตัวเองก็เดินกลับคฤหาสน์ รอให้พ้อตเก็ตย้ายมวลสารเสร็จ
****
กลับมาที่สลัม
ตอนนี้ฝนได้ตกลงมาอย่างหนัก พาเ่ยังรออยู่ตรงนั้นท่ามกลางสายฝน ใ้าเธอว่างเปล่าโดยสนิท ดวงตานั้นขาวโพลนราวกับไ่หลงเหลือความหวังใดๆแล้ว
เด็กสาวย้อนสายตากลับไปมองยังแม่ตนเองในบ้าน ตั้งแต่สองชั่วยามก่อนที่แสดงสีหน้าทุกข์ทรมานมาตลอดตอนนี้แม่เธอไ่กระดุกกระดิกหรือมีปฏิกิริยาอะไรแสดงออกมาแล้ว ร่างเธอไ่ขยับแม้แต่น้อย ดวงตาเด็กสาวยิ่งว่างเปล่าเข้าไปอีกเมื่อเห็นสภาพแม่ตนเองเช่นนี้ จากนั้นเธอก็ค่อยๆนึกเสียใจว่าตัวเองโง่เขลาแค่ไหนที่เชื่อใจคนง่ายๆแบบนั้น จนถึงตอนนี้เธอรู้แล้วว่าโดนหลอกแะอิกโคโนมอสคงไ่กลับมา น้ำตาเด็กสาวไลงมา
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??