เรื่อง ย้อนเวลาไปกอบกู้ประเทศ

ที่เ๬๸โพรซ

เลวี่มองเด็กสาววิ่งจากไปด้วยสีหน้าที่เปล่าเปลี่ยว หลังจากที่ได้ฟังคำพูดของพาเน่ เลวี่ก็ราวกับเพิ่งจะตระหนักได้ว่าตัวเองควรจะทำอะไร 

เป็นเพราะพาเน่ที่กดดันให้เธอรู้สึกตัวว่าผู้หญิงควรทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครองผู้ชายที่ตนเองรัก ทำให้เธอเพิ่งรู้ว่าตอนนี้เธอควรจะทำอะไรที่สุด 

ในวันนั้นเธอได้ถอนแหวนหมั้นและทิ้งเขาอย่างโหดร้ายไปแล้วครั้งหนึ่ง 

ภายในใจของอาโนอิทอสคงจะต้องโกรธแค้นเธอบ้างไม่มากก็น้อยถึงแม้ความทรงจำเขาจะหายไปก็ตาม 

อาโนอิทอสอาจจะแสดงอาการด้วยความเป็นมิตรเวลาอยู่ต่อหน้าเธอในวันนี้ แต่เธอมั่นใจว่าลึกๆในใจเขาคงจะไม่มีทางชอบผู้หญิงที่ผิดคำสัญญาแน่นอน 

เลวี่เพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองในตอนนี้ควรจะทำอะไร สิ่งที่เธอควรทำไม่ใช่ออกมาเที่ยวกับเขา แต่เธอควรจะขอทวงคืนคำพูดถอนหมั้นนั้นกลับมา ขอโทษเขาและบอกความรู้สึกตัวเองกับเขา 

เลวี่กัดหมัดแน่น เธอรู้แล้วว่าควรจะทำอะไร 

*******

หลังจากที่วิ่งหนีเลวี่มา ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปกี่ชั่วโมงหลังพระอาทิตย์ตกดิน พาเน่ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนก็กลับมาที่คฤหาสน์เธออยากจะขอโทษอาโนอิทอสเรื่องที่เธอทำให้เขาเกือบตายและอยากจะสารภาพความรู้สึกตัวเองออกไป 

เธอไม่รู้ว่าอาโนอิทอสจะตอบรับไหมแต่เธอไม่อยากเก็บมันไว้อีกต่อไปแล้ว 

พาเน่เข้าไปในคฤหาสน์แล้วตรงไปที่ห้องทำงานของอาโนอิทอส 

ตอนที่กำลังจะเปิดประตูเข้าไปนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังออกมาจากภายในห้องนั้น 

"หม่อมฉันเสียใจที่ผิดคำสัญญาและพูดจาโหดร้ายกับฝ่าบาทในคืนนั้น ถ้าหากย้อนเวลาได้ในคืนนั้นหม่อมฉันคงจะไม่ถอดแหวนวงนั้นออกไป..

'เสียงนั้นมัน!' หัวใจของพาเน่แผดเผาด้วยไฟแห่งความเกลียดชังอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงนั้น 

ด้านในนั้น เลวี่กำลังสารภาพความรู้สึกของตัวเองที่มีต่ออาโนอทอสไป เธอพูดอย่างจริงใจและตรงไปตรงมา "ตั้งแต่เด็กหม่อมฉันได้รับการสั่งสอนและการเลี้ยงดูจากท่านปู่ ท่านปู่ของหม่อมฉันฝักใฝ่ในการพัฒนาอาณาจักรนี้และต่อต้านขุนนางชั่ว ท่านมักจะสั่งสอนว่าอาณาจักรก็คือประชาชน หากไม่มีประชาชนก็ไม่มีอาณาจักร ท่านปู่สั่งสอนหม่อมฉันมากมายถึงความสวยงามของการมีประชาชนที่รักอยู่ในอาณาจักร หม่อมฉันได้รับการปลูกฝังความคิดนั้นมาและอยากจะเดินตามรอยท่านปู่ เพื่อพัฒนาชีวิตประชาชนและพัฒนาประเทศนี้ให้สวยงามตามความฝันของท่านปู่กับหม่อมฉัน"

เลวี่เงยหน้ามองอาโนอิทอสด้วยแววตาจริงจังและหลงใหล "แต่ในอาณาจักรเรามีผู้ปกครองที่ทุจริตและชั่วร้ายอยู่มากมาย ทำให้การจะขจัดคนผิดเหล่านั้นเป็นเรื่องยาก หม่อมฉันเองก็ยอมรับเรื่องงานหมั้นเพราะคิดว่าถ้ามีฝ่าบาทที่เป็นเชื้อพระวงศ์จะช่วยให้จัดการดยุคทุจริตได้ง่ายขึ้น ดังนั้นตอนที่รู้ว่าฝ่าบาทคิดจะหักหลังประชาชนหม่อมฉันจึงถอนหมั้นไป แต่ว่าหม่อมฉันรู้แล้วว่าตนเองคิดผิด ฝ่าบาทนอกจากจะสามารถขจัดคนผิดเหล่านั้นไป กลับมีอุดมการณ์เหมือนกับหม่อมฉัน ไม่สิ ยิ่งใหญ่กว่าหม่อมฉันด้วยซ้ำ" 

เวลาที่พูดถึงเรื่องนี้หัวใจของเลวี่ก็เต้นระรัว ราวกับต้องมนต์สะกดยามที่นึกถึงภาพน่าหลงใหลเวลาอาโนอิทอสยืนหยัดเพื่อประชาชนตนเอง 

"ทั้งยืนหยัดต่อสู้กับกองปฏิวัติจำนวนมากเพื่อปกป้องท่านฟีโรโซฟอส สู้เพื่อสหายตนเองเพื่อความถูกต้องถึงแม้จะต้องเป็นศัตรูกับบิดา คอยอยู่ร่วมหัวจมท้ายไปกับชาวเมืองแม้ 'สเกได' 1 แสนตัวบุกมา หลายสิ่งหลายอย่างที่ฝ่าบาททำมันทำให้ใจของหม่อมฉันรู้สึกนับถือต่อฝ่าบาท มันทำให้ใจของหม่อมฉันรู้สึกหลงใหลต่อฝ่าบาท"

ที่ด้านนอก พาเน่ที่แอบฟังอยู่กัดฟันเข้าหากัน น้ำตาของเธอคลอออกมา เล็บของเธอขูดกับประตูด้วยความโกรธ

'ทั้งๆที่ตอนนั้นทิ้งเขาไปแล้วแท้ๆ แต่พอรู้สึกว่าตัวเองชอบก็กลับมาอย่างหน้าไม่อาย ทั้งๆที่คืนนั้นพูดจาโหดร้ายขนาดนั้นไปแล้วแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับถอนคำพูดเหมือนไม่มีอะไร'

ไร้ยางอาย ไร้ยางอาย ไร้ยางอาย! 

ใจของพาเน่แผดเผาด้วยความโกรธ เธอแอบฟังอยู่แบบนั้นจนกระทั้งเลวี่สารภาพความรู้สึกตัวเองออกไป

ตอนที่พาเน่และเลวี่เฝ้ารอคำตอบของอาโนอิทอส พวกเธอก็จ้องมองอาโนอิทอสอย่างจริงจัง 

อาโนอิทอสจะตอบว่าอย่างไร

อาโนอิทอสมองเลวี่อย่างจริงจัง จากนั้นบอกอย่างจริงใจ "ข้าพเจ้าขอโทษด้วยนะแม่นางอิสคีโรส แต่ข้าพเจ้าแต่งงานกับท่านไม่ได้หรอก" 

เมื่อคำตอบนั้นลั่นออกมา สีหน้าของเลวี่ก็เปลี่ยนไปแทบทันที 

 "ทำไมล่ะเพคะ!" 

ใบหน้าของเลวี่เต็มไปด้วยความอึ้ง จากนั้นหัวใจเธอก็เต็มไปด้วยความผิดหวัง

ส่วนทางด้านพาเน่นั้นก็รู้สึกช๊อคกับคำตอบของอาโนอิทอส ไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่าเลวี่จะถูกปฏิเสธ แต่ว่าพอรู้ว่าอาโนอิทอสตอบเช่นนั้นลึกๆในใจของพาเน่ที่คิดว่าตัวเองไม่มีหวังมันก็ค่อยๆเกิดประกายไฟขึ้นมา จากนั้นรอยยิ้มที่มีความสุขค่อยๆกลับมาผุดขึ้นที่ปากเธอ

ถ้าหากไม่มีเลวี่ขวางทาง เธอก็มั่นใจว่ามีโอกาสบ้าง พาเน่ไม่รู้ว่าทำไมอาโนอิทอสถึงไม่เลือกเลวี่ บางส่วนในใจพาเน่แอบคิดเล็กๆว่าเหตุผลนั้นเป็นเพราะอาโนอิทอสชอบเธอ 

แต่ว่าต่อมาเธอก็ได้รู้ว่าไม่ใช่

อาโนอิทอสบอก "ข้าพเจ้ามีหลายเหตุผลที่อยู่กับท่านไม่ได้ แต่เหตุผลหลักๆมาจากสองอย่าง อย่างแรกข้าพเจ้าไม่ใช่เจ้าชายอาโนอิทอส แต่เป็นคนอื่นที่ท่านไม่รู้จัก" 

"เรื่องนั้นหม่อมฉันรู้ดี! หม่อมฉันรู้ว่าเจ้าชายอาโนอิทอสที่หม่อมฉันรู้จักไม่มีวันใช่คนที่ใจดีแบบฝ่าบาทได้หรอก เพราะแบบนั้นหม่อมฉันจึงได้--!" เลวี่กำลังจะย้ำความรู้สึกตัวเองไปอีกครั้งให้อีกฝ่ายเปลี่ยนใจ แต่อาโนอิทอสก็พูดแทรกขึ้นมา 

"ข้าพเจ้าไม่ใช่อาโนอิทอสที่ท่านรู้จัก แต่สำคัญยิ่งกว่านั้น ข้าพเจ้าไม่ใช่มนุษย์แต่มาจากเผ่าพันธุ์อื่น เผ่าของข้าพเจ้ามีชื่อว่าเอกซ์โซชอสเป็นเผ่าทรงภูมิปัญญาที่มาจากอนาคตหลายพันปีจากนี้และเผ่าของข้าพเจ้าไม่สามารถมีความรู้สึกรักใคร่เหมือนมนุษย์ได้" 

"อะไร..นะ" เลวี่อึ้ง 

พาเน่ที่ฟังข้างนอกอยู่ก็อึ้งเช่นเดียวกัน จากตอนแรกที่กำลังมีความสุขที่ตัวเองได้รู้ว่าเริ่มมีหวังบ้าง แต่ตอนนี้ความหวังนั้นมันกลับถูกทำลายจนย่อยยับ 

เหนือกว่าความเจ็บปวดที่รู้ว่าคนที่ตัวเองชอบถูกแย่งโดยคนอื่น ก็คือการที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่สามารถมีความรักได้และทำให้ตัวเธอได้รู้ว่าไม่มีโอกาสแต่แรกแม้จะรอเวลาให้เขาหันมามองแค่ไหนก็ตาม 

จะว่าไปวันนั้นชายชราคนนั้นก็เหมือนกับบอกเรื่องนี้กับพาเน่แล้ว แต่ตอนนั้นเธอคิดว่าชายชราหมายถึงอาโนอิทอสแค่ไม่สนใจเรื่องความรักเฉยๆ ไม่ได้คิดว่าเขาถึงขนาดไม่สามารถรักใครได้

เอกซ์โซชอสไม่สามารถรักใครได้นี่เป็นคำพูดที่ทำให้พวกเธอจุกมาก 

พวกเธอนึกว่าเพียงแค่นี้จะเป็นความจริงที่เจ็บปวดมากพอแล้ว แต่ว่านั่นก็ยังไม่ใช่สิ่งที่เจ็บปวดที่สุด สิ่งที่ทำให้พวกเธอเจ็บปวดและสิ้นหวังมากที่สุดก็คือสิ่งที่ออกจากปากอาโนอิทอสในเวลาต่อมา

"สิ่งที่ข้าพเจ้าบอกไปเป็นเหตุผลข้อแรก และนี่เป็นเหตุผลข้อสอง เดิมทีนั้นข้าพเจ้าถูกส่งมาโดยสหายให้มาทำภารกิจเพื่อช่วยเหลือพวกท่านจากเผ่าพันธุ์ใต้พิภพ เพื่อที่เราจะได้ทำข้อตกลงกับพวกท่านในการช่วยกันรับมือกับปัญหาที่กำลังคลืบคลานมาในอนาคตอันใกล้นี้ ตามแผนของพวกเขา เมื่อข้าพเจ้าทำภารกิจที่นี่จบลงเมื่อไหร่ ข้าพเจ้าก็จะถูกส่งตัวกลับไป" 

เมื่อคำพูดนั้นจบประโยค หัวใจของสองสาวก็เต็มไปด้วยความช๊อค และต่อมามันก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง 

'ฝ่าบาทกำลังจะจากไป?'

'ฝ่าบาทกำลังจะจากไป?'