มังกรคู่(รัก)

         “อื้อ เรย์ปล่อยค่ะเดี๋ยวใครมาเห็น”

         “อืมมม งั้น ไปห้องเรย์น่ะ”

         “อืมม ปล่อยก่อนสิค่ะ ชมจะตอบได้ไงล่ะ เล่นจูบซะ หายใจไม่ทัน”

         “ก็คิดถึง ไม่เจอกันหลายวัน เรย์รอชมตลอดเลยน่ะ จะบ้าตายอยู่แล้วเนี่ย”

         “อุ๊ย!!! เรย์ค่ะ มีคนมาค่ะ”

 ภาพชายหญิงคู่หนึ่ง ที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างเมามัน ผู้ชายจับขาเรียวยาวของผู้หญิงข้างนึง ยกมันขึ้นโอบเกี่ยวเอวเขาเอาไว้ มือที่เหมือนหนวดปลาหมึก ก็ลูบไล้เรียวขาขาวไปมา ทำให้”ฟาโรห์” ชะงักฝีเท้าทันทีที่เห็น บริเวณหลังร้านผับแห่งนี้ ค่อนข้างมืดและมิดชิด น้อยคนนักที่จะมาบริเวณนี้ ส่วนมากก็พวก……… เช่นคู่ตรงหน้าเขานี่ไง ต่างกับฟาโรห์ เพราะเขาเป็นลูกเจ้าของร้าน เลยจอดรถด้านหลังได้ เขาจึงมักใช้ทางหลังร้าน เป็นทางเข้า ออก อยู่เสมอ

         “เอ่อ ขอโทษครับ ไม่คิดว่า……”

         “งั้นก็เชิญครับ ผมกับแฟน จะได้ทำกิจกรรมกันต่อ”

 ฟาโรห์ พยายามเพ่งมองผู้ชายตรงหน้า นี่ขนาดเขาเดินผ่านมาเห็นขนาดนี้แล้ว ไอ้หนุ่มนี่ยังจะทำต่ออีกเหรอ มันไม่มีความละอายบ้างเลยเหรอ

         “ผมว่า คุณพาแฟนคุณไปต่อในที่ๆสมควร ดีกว่าน่ะครับ”

         “อ้าว แล้วตรงนี้มันไม่ดีตรงไหนเหรอ ผมไม่ติดเรื่องสถานที่หรอกน่ะ”

 ฟาโรห์ถอนหายใจแรง ขนาดมองหน้าไอ้หมอนี่ไม่ชัด เขายังรู้สึกไม่ถูกชะตาอย่างแรง หน้าตาคงแย่พอๆกับนิสัย ฟาโรห์ ยกมือและไหล่ขึ้น อย่างไม่แยแส

         “งั้นก็ตามใจ จะทำอะไรตรงไหนใครก็ได้ เพราะปกติ คุณก็ทำตรงนี้ตลอดนี่นา เอ…….

 ฟาโรห์ ทำท่าครุ่นคิด พลางยกนิ้วมือเรียวยาวขึ้นมานับ

         “อาทิตย์นี้ เป็นครั้งที่เท่าไหร่น่ะ ที่คนในร้านเจอคุณตรงนี้ 5 รึ 6 รึ 7 แล้วน่ะ”

         “เรย์!! คุณนี่มันเลวจริงๆ ไหนบอกรอแค่ชมคนเดียว ไอ้เลว!”

 หญิงสาวยกมือ ตบหน้าผู้ชายตรงหน้าอย่างแรง ก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อย แล้วเดินเชิดหน้าออกไป

         “ชมๆ ฟังผมก่อนสิ ชม”

  ชายหนุ่มที่ยืนลูบหน้าตัวเอง หันหน้ามาหาฟาโรห์ทันที เขาค่อยๆเดินออกมาจากเงามืด ทำให้ฟาโรห์ได้เห็นหน้าผู้ชายคนนั้นทันที

  พระเจ้า ทฤษฎีโลกกลมนี่มันมีจริงใช่มั้ย 

         “นี่มึงทำเหี้ยอะไรของมึงว่ะ อยากลองดีรึงัย”

 “เรย์” ขยุ้มคอเสื้อฟาโรห์ไว้แน่น เขาก้มสบตาผู้ชายที่ทำให้เขาโดนตบหน้า แถมยังอดสนุกกับหญิงสาวอีกด้วย เรย์สบตาดวงตาสีฟ้าคราม ใช่รึเปล่าน่ะ? รึจะเพราะความมืด ทำให้เขาเดาสีของดวงตาคู่นั้นไม่ชัด เขาค่อยๆลดสายตามายังจมูกโด่งเรียว ลงมาเรื่อยๆจนถึงริมฝีปากบนที่บางแต่เป็นกระจับสวย รับกับริมฝีปากล่างที่อวบกำลังพอดี สีออกแดงอ่อนๆ นี่มันคงทาลิปสติกมาแน่ๆ ใบหน้าเรียวรับกับดวงตาเรียว ผมสีเข้มที่ตัดมาพอดีกับกรอบหน้า เช๊อะ!อย่าบอกน่ะว่า ไอ้หมอนี่ไปทำศัลยกรรมมาทั้งหน้า ก็หน้ามัน เหมือนพวกรูปที่โฆษณาชวนทำศัลยกรรมซะขนาดนั้น

        “ขอโทษที กูไม่คิดว่าผู้หญิงคนนั้น จะโง่จนเชื่อน่ะ กูคิดว่า…. เค้าคงรักมึงจนไม่ยอมเชื่อกู”

        “ขอโทษเหรอ มันจะง่ายเกินไปมั๊ย กูโดนตบน่ะโว๊ย”

 ฟาโรห์ดึงมือผู้ชายตรงหน้าออกจากคอเสื้อเขา เพราะเรย์มายืนไกล้ขนาดนี้ ทำให้เขารู้สึกหายใจติดขัด หัวใจเต้นแรง สติเริ่มไม่อยู่กับตัว ผู้ชายตรงหน้า น่าจะสูงถึง 190 เขาว่าเขาสูง 180 นี่ก็สูงมากแล้ว มาเจอเรย์เข้า ฟาโรห์ดูเตี้ยไปเลย ทรงผม man bun สีอ่อนของเขาดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย คงเพราะฝีมือผู้หญิงเมื่อกี๊นี้แน่ๆเลย กลิ่นหอมอ่อนๆจากน้ำหอมแบรนด์เนม ทำให้ฟาโรห์อ่อนระทวย คิ้วเข้ม ขนตายาวงอน จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากได้รูป พอได้เห็นแบบไกล้ๆขนาดนี้ ยังดูดีกว่า ภาพในเพจของมหาวิทยาลัยอีกร้อยเท่าพันเท่า แน่ละ คนอย่างเรย์ พัทรานนท์ วิศวะ ปี 3 ดนตรีได้ กีฬาเก่ง อดีตเดือนมหาวิทยาลัย แถมยังเรียนดีอีก ใครจะไม่รู้จักล่ะ ตัวฟาโรห์เอง ก็เคยได้ยินกิตติศัพท์เขาบ่อยๆ แต่เพราะเรียนคนละคณะ และเป็นรุ่นน้อง นานๆถึงได้เดินสวนกันที ไม่สงสัยเลย ทำไมสาวแท้สาวเทียมถึงได้คลั่งไคล้นายเรย์ขนาดนี้ ขนาดเขาเป็นผู้ชายด้วยกัน ยังแทบทรุด แต่ผู้ชายตรงหน้า คงไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเขาเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน

         “ปล่อยกู ก็กูขอโทษแล้วไง จะเอาไรอีก”

         “ก็ความรับผิดชอบไง หน้าตามึงก็ดูมีการศึกษานี่หว่า แค่นี้มึงคิดไม่ได้เหรอ”

         “รับผิดชอบ? รับผิดชอบอะไร รึมึงจะตบกูกลับ”

         “เออ ก็ใช่ไง มึงทำให้กูโดนตบ มึงก็สมควรโดนกูตบคืน แล้วอีกอย่าง ที่มึงต้องรับผิดชอบ”

 เรย์ดึงมือฟาโรห์ไปจับตรงเป้ากางเกง ที่ตอนนี้มันกำลังคับแน่น จนแทบจะกระโจนออกมาจากกางเกงที่ห่อหุ้มมันไว้ ฟาโรห์ตกใจ รีบชักมือออกมาทันที

         “เหี้ย  มึงทำส้น-ีนอะไรว่ะ ขยะแขยงว่ะ ถ้ามึงอยากให้กูรับผิดชอบข้อนี้ ได้ เดี๋ยวกูหาผู้หญิงให้มึงสักคน หน้าตามึงก็พอดูได้อยู่ คงมีใครสักคนพอรับได้เหละ”

         “มึงนี้ เหี้ยว่ะ ทำเอง แต่ให้คนอื่นมารับผิดแทน มึงมีกระโปรงรึยังว่ะ”

         “ไอ้-่า กูผู้ชายน่ะโว๊ย มึงแหกตาดู กูมีทุกอย่างที่มึงมี ก็แค่ บางอย่าง กูอาจจะหย่ายยย กว่ามึง”

 เรย์จับหน้าฟาโรห์ให้หันมาสบตาเขา

          “กูไม่ติดน่ะ กูได้ ทั้งชาย ทั้งหญิง ส่วนเรื่องขนาด ถ้าไม่เห็นกับตา กูไม่เชื่อหรอก”

 ฟาโรห์อ้าปากค้าง เรย์จะได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้นมั๊ยน่ะ แต่ตอนนี้ในสมองเขา มันไม่รับรู้อะไรอีกเลย นอกจากใบหน้าหล่อๆของคนตรงหน้า และเสียงเต้นของหัวใจตัวเองเท่านั้น

 เรย์มองปากที่กำลังเผยอออกน้อยๆของคนตรงหน้า ปกติเขาไม่เคยเกี่ยงเรื่องเพศอยู่แล้ว นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว แค่มีความต้องการ เขาก็พร้อมสำหรับทุกคน แต่กับหนุ่มน้อยตรงหน้า ทำไมเขาถึงตื่นเต้นนักน่ะ เขาใช้นิ้วโป้งค่อยๆสัมผัสริมฝีปากคู่นั้น อาาา มันช่างรู้สึกดีเหลือเกิน เขาค่อยๆก้มหน้า เพื่อลิ้ม ชิมรสชาติ จากปากคนตรงหน้าทันทีอย่างหิวโหย

 ฟาโรห์ช๊อค ยืนนิ่ง เขาแทบจะผลักอกคนตัวโตออกไป แต่วินาทีต่อมา แขนขาเขากลับหมดแรง ใช่ว่าเขาจะไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายมาก่อนน่ะ เพียงแต่กับคนนี้ ครั้งนี้ มันต่างออกไป บางอย่างในกายเขาขยับขยายใหญ่โตขึ้นมาทันที มือที่ทำท่าว่าจะผลักคนตรงหน้าออก กลายเป็นกำเสื้อเขาไว้แน่น เหมือนกลัวว่าเขาจะผละหนีไป สติ สติสิฟาโรห์ นี่เขากำลังเอาคืนมึงน่ะ มึงต้องมีศักดิ์ศรีมั่งสิว่ะ ฟาโรห์

 เรย์รู้สึกคลุ้มคลั่ง เร่าร้อน เขาอยากจับคนตรงหน้านอนคว่ำ แล้วยัดเยียดมังกรที่กำลังผงาดด้วยความหิวกระหาย เข้าไปในร่างนุ่มนิ่มนี้เหลือเกิน เขาค่อยๆดันร่างตรงหน้า จนเข้ามาในห้องเล็กแคบๆ เรย์ใช้เท้าเตะปิดประตู เขาละจากปากหอมหวานลงมาที่ซอกคอหอมกรุ่น อืมม นอกจากปากจะหวานแล้ว กลิ่นตัวเจ้าหนุ่มนี่ยังหอม จนเขาแทบบ้าเลยทีเดียว

 ทันทีที่ปากเรย์สัมผัสกับหน้าอก สติสัมปชัญญะทุกอย่างก็กลับคืนมา ฟาโรห์สะดุ้ง นี่เขาเป็นบ้าอะไรกันเนี่ย เขากำลังทำอะไรอยู่ ฟาโรห์รวบรวมสติที่ยังมีอยู่น้อยนิด ผลักเรย์ออกไป แล้วรีบใส่กระดุมเสื้อ ที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าใครถอดมันตอนไหน

           “เหี้ย มึงจะทำ-่าอะไรว่ะ หลีกไป กูจะกลับ”

           “อ้าว เดี๋ยวสิ สัตว์เอ๊ยยย มึงทำกูอารมณ์ค้างเป็นครั้งที่ 2 แล้วน่ะ”

 เรย์รีบวิ่งออกมา แต่ก็ไม่ทันล่ะ เขาหันซ้ายหันขวา แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของชายหนุ่มคนนั้น

           “ฝากไว้ก่อนละกัน รับรองครั้งหน้าที่เจอกัน มึงได้ชดใช้ให้กูแน่”