ข้ามกาลสารวสันต์

หยางรุ่ยจือหรือรั่วรั่ว บุตรีแม่ทัพใหญ่สกุลหยาง ปกครองทหารคุ้มกันชายแดนตะวันออกเฉียงเหนือ เติบโตมาท่ามกลางความไม่สงบ วุ่นวาย ทั้งภายในกำแพงจวนและนอกกำแพงเมือง ชีวิตอาภัพพ่อไม่แลแม่ไม่รัก ทำให้ต้องระเห็จระเหินและเติบโตอยู่ที่ชายแดน จนเมื่อถึงคราวที่นางอายุครบ 15 ปี ถึงยามที่สตรีทุกคนจะต้องเข้าพิธีปักปิ่น นางต้องกลับไปที่เมืองหลวง เพื่อเข้าพิธี แต่แล้วหลังจากเสร็จสิ้นพิธี เกิดเหตุการณ์ที่นางไม่คาดฝันขึ้นราวกับฝันร้ายตื่นหนึ่ง

ท่ามกลางบรรยากาศแห่งการฆ่าฟันและความเกรี้ยวกราดที่ไม่ทราบที่มาที่ไป นี่! มันเกิดอะไรขึ้น องค์ชายรอง!!!

“สตรีหน้าตาย เจ้ากล้าเพียงนี้เชียว!!!”

“เอาตัวสกปรกนี้ออกไป ผู้ใดวางแผนให้นาง ไปหาตัวมา เปิ่นหวางจะสับมันเป็นชิ้นๆ!”

“น่ารังเกียจ!เอานางออกไปให้พ้นหน้าเปิ่นหวาง”

นี้มันอะไรกัน! เหตุใดอยู่ดีๆ กลายเป็นได้ร่วมหอกับคนผู้นี้ไปเสียแล้ว สวรรค์ เทพเซียนองค์ใดกลั่นแกล้งข้ากัน น่าตายนัก! อย่าให้เจอเชียวข้าจะตัดเครากล้อนผมให้หัวโล้นไม่เหลือสักเส้นไปเลย!!!!

“เหอะ!!! บังอาจจจ เจ้าเด็กปากร้าย เจ้าจะกล้อนผมปู่ของเจ้าหรือ ตายแล้วเกิดใหม่อีกแสนล้านภพแสนล้านชาติ ตกนรกอเวจีปอยเปตไปเสียก่อนเถอะค่อยมาพูดกัน”

“มัวมองไปทางไหน ปากไม่ดีแล้วยังสายตาไม่ดีอีก จิ๊ๆ ใช่ไม่ได้จริงๆ น่าจับไปโยนลงหุบเหวสวรรค์ให้รู้แล้วรู้รอด”

“เจ้า!!!! อะไรสายตาแบบนี้หมายความว่าอย่างไร เจ้าเอาแต่ถามหาแต่เทพเซียนมิใช่หรือ เอาแต่ตะโกนค่อนขอด ด่าข้าในใจตลอดมิใช่หรือ เจ้าเด็กปากร้าย” หน้าตาข้าออกจะหล่อเหลา เป็นถึงเทพเซียนชั้นสูงรูปงามแห่งแดนสวรรค์เชียวนะ! เหตุใดจึงมองข้าราวเห็นขี้หมูขี้หมาเช่นนี้ บังอาจจจ บังอาจจนัก!!!

สวัสดีคุณนักอ่านทุกท่านค่ะ ก่อนอื่นต้องขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่เข้ามาแวะเวียนเยี่ยมชมนิยายของไรท์นะคะ อยากบอกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ไรท์เขียนแนวนี้ เป็นแนวจีนโบราณ แนวชีวิตประจำวัน มีแฟนตาซีนิดๆ ต่อสู้หน่อยๆ เน้นคลายเครียด ปลูกผักปลูกพืช ทำอาหารค่ะ ให้ผู้อ่านได้ติดตามเรื่อยๆ ไม่เครียดไม่ค่อยดราม่าเท่าไหร่ ตัวร้ายไม่ได้ร้ายกาจมากมายค่ะ อาจจะออกแนวน่าหมั่นไส้(อนุญาตให้ช่วยกันหยุมได้ค่ะ555) นางเอกออกแนวอ๊องๆ ชอบพูดคนเดียว ยังไงไรท์ก็ฝากติดตามกันเรื่อยๆนะคะ

เรื่องไม่อิงประวัติศาสตร์ใดๆทั้งสิ้นค่ะ ชื่อตัวละคร สถานที่ วัฒนธรรมอาจมีความคล้ายคลึงหรือใกล้เคียง เนื่องจากผู้แต่งนำมาดัดแปลงเสริมแต่งเพื่ออรรถรสเท่านั้นนะคะ หากมีการใช้ภาษาหรือสรรพนามที่แปลกๆหรือไม่ถูกต้องประการใด ผู้เขียนขออภัยคุณนักอ่านทุกท่านไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

นักอ่านทุกท่านอ่านแล้วคิดเห็นอย่างไร สามารถติชม คอมเมนท์และพูดคุยกันด้วยความสุภาพได้เลยค่ะ ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเวียนมาอ่านกันด้วยนะคะ