กรุ่นไอดินกลิ่นผลไม้ปราณวิญญาณห๊อมหอม 清新芳香

​

​

​สวัสดีค่ะนิยายเรื่องที่ 10 นะคะ

เป็นนิยายในเครือเจ้าก้อนพระจันทร์บุ๊คส์ของไรต์ เรื่องนี้ใช้นามปากกาเป็น'เจ้าก้อนตำลึงทอง'

แจ้งค่ะ นิยายมีการติดเหรียญนะคะ

กรุ่นไอดินกลิ่นผลไม้ปราณวิญญาณห๊อมหอม清新芳香

โปรย

เกิดมาปลูกผักผลไม้อันใดก็อร่อยไปหมดทู๊กกกอย่าง ฟืดดด! กลิ่นไอดินนี้ช่างสดชื่น ฟืดดด! กลิ่นผลไม้ปราณวิญญาณที่ปลูกก็ช่างห๊อมหอม ฮ่าๆ ไปหาเงินเยอะๆ กันเถอะท่านปู่จะได้ออกไปเที่ยวทั่วหล้าและตามหาคนตระกูลไป๋ของเรากัน....

นางคือจิ่วจิวน้อยเป็นหลานคนที่14 ของตระกูล...

“เจ้าสิบสี่มาหาปู่สิ”

“เจ้าค่าท่านปู่วว ฉิบฉี่มาล้าวววว ฮิ ฮิ”

“เอ้านี่ รับไปสิเจ้าสิบสี่ ปู่ให้สิ่งนี้เอาไว้ปลูกของที่อยากกินนะ”

“หื้มม ของที่อยากจินหรือเจ้าคะ ขอบคุณท่านปู่เจ้าค่า คึ คึ คึ”

จากนั้นไม่ว่าเจ้าสิบสี่ตัวน้อยจะเดินทางไปในพื้นที่แห่งหนตำบลใด ผู้คนก็มักจะได้รับการแจกจ่ายผลไม้ปราณวิญญาณที่ทั้งหอมทั้งหวานรสชาติอร่อยที่แสนล้ำค่าอยู่เสมอ

-----------------------------------------

บทสนทนากับท่านอาคนหนึ่งที่จิ่วจิวเห็นว่าเป็นคนแปลกๆ

“ข้ายังเดินเตาะแตะอยู่เลย หนังก็เหนียวเสือยังแทะไม่เข้า จินไม่อร่อยหร๊อกกก ท่านอา คนแบบ...คนแบบฉิบฉี่ไม่ดีหรอกเจ้าค่าา”

“หึ หึ หึ เจ้าเป็นเช่นนั้นยิ่งดีมากนัก เดินเตาะแตะสิดีเจ้าจะได้วิ่งหนีข้าไม่พ้น...หนังเหนียวก็ยิ่งดี ดีมากด้วย เพราะข้าจะได้เก็บเจ้าไว้กินได้นานๆ”

“ฮึก นะ น่ากลัว” สองมือเล็กป้อมยกขึ้นกอดพุงกลมนุ่มนิ่มของตนเองไว้อย่างแน่นหนา พร้อมเหลือบตามองหน้าอีกฝ่ายอย่างหวาดระแวงถึงขั้นสุด

“หึ หึ หึ” เจ้าเด็กตัวกลมนี่ตลกจริงๆ แค่นี้ก็เชื่อด้วย แบบนี้ค่อยทำให้ข้าหายเบื่อได้หน่อย เอานางไปเลี้ยงไว้ที่ตำหนักดินแดนข้างบนก่อนดีหรือไม่นะ....

​​​

คึ คึ คึ ^_^ ฝากเอ็นดูเจ้าเด็กหนังเหนียวเสือแทะไม่เข้าอย่างน้องฉิบฉี่ เอ้ยย! สิบสี่กันด้วยนะเจ้าคะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

©สงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์พุทธศักราช 2537 (ฉบับเพิ่มเติมพุทธศักราช 2558)

ไม่อนุญาตให้แสกนหนังสือ ดัดแปลง ปลอมแปลงหรือคัดลอก ภาพและเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งเพื่อสร้างฐานข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์หรือทางอื่นทางใดก็ตามไม่ว่ากรณีใดๆ ทั้งสิ้น เว้นแต่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์แล้วเท่านั้น