white lie เด็กหญิงในแดนเนรมิต

ฉันชื่อว่าลูซี่ ที่แปลว่าแสงสว่าง เพราะคุณยายที่พึ่งเสียไปของฉันนั้นตั้งให้เพราะอยากให้ฉันนั้นมีอนาคตที่เต็มเปลี่ยมไปด้วยความหวังของพวกเขา ตั้งแต่ที่คุณยายฉันเสียไป ชีวิตฉันก็โดดเดี่ยวตั้งแต่นั้นมา เป็นผู้หญิงแท้ๆ แต่อาศัยอยู่ในห้องเช่าเพียงลำพัง ชีวิตอยู่กับแสงสว่างบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ฉันใช้เวลาช่วงกลางดึกกับการเล่นเกมส์ดูซีรีย์เรื่องโปรดซะมากกว่า ซึ่งการ์ตูนเรื่องโปรดของฉันก็คือ เรื่อง Over the Garden Wall ฉันดูซ้ำไปซ้ำมาโดยไม่มีวันเบื่อเลย เพราะตัวละครสองพี่น้องสองคนนั้น่ารักมาก ชีวิตฉันก็วนลูปอยู่แบบนี้แทบจะทุกวัน จนวันนีฉันกำลังรู้สึกอึดอัดกับเสียงคนพูดไปมาและเสียงเด็กร้องให้ในโรงพยาบาล ฉันก็ต้องทนรอเพื่อที่จะได้รับยา เพราะฉันปวดหัวคล้ายจะไม่สบายมาหลายวันแล้ว แต่ก็ตรวจไม่พบโรคอะไรเลย หรือเป็นเพียงเพราะชีวิตประจำวันของฉันนั้นมันเริ่มที่จะทำลายร่างกายฉันทุกวัน "เฮ้ ลูซี่ เธอมาทำอะไรที่นี่ ช่วงนี้เป็นไงบ้างหรอ"เสียงของนาเดีย เพื่อนเพียงคนเดียวของฉันที่ฉันติดต่อด้วยทักถาม ฉันได้เพียงตอบไปว่าไม่สบายนิดหน่อย เดี๋ยวก็กลับห้องแล้วหละ

"ช่วงนี้เธอดูแปลกไปนะ หรือเพราะเรื่องนั้นรึปล่าว ถึงทำให้เธอไม่ค่อยออกมาพบใครเลย"

ฉันเงียบและเดินกลับห้องไป เล่นกับลูกแมวตัวสีดำระหว่างทาง และคอยพูดคุยกับมันก่อนที่จะเข้าร้านสะดวกซื้อและกลับไปโยนถุงอาหารเกลื่อนไว้ในห้อง และใช้ชีวิตวนลูป สภาพห้องไม่ต่างจากห้องนอนผู้ชายโอตาคุเลย ทั้งรกและเหม็น ขยะก็เกือบจะทั่วทั้งห้อง วันนี้ฉันเลือกที่จะนั่งเล่นเกมส์ไล่ยิงคนในจอคอมพิวเตอร์จนเก็บแต้มได้เยอะ ก่อนที่จะดีใจและร้อง ไซโย่ ออกมา และล้มลงบนที่นอน จนเผลอหลับไปจนเช้า ฉันรู้สึกเวียนหัวจนเห็นทั้งโลกหมุนวนไปหมด จนภาพเริ่มกลับมาปกติ ซึ่งมันน่าประหลาดใจมาก ที่เห็นทั้งห้องของฉันนั้นกลายเป็นห้องโล่งๆ แทบจะไม่มีอะไรเลย มองไปนอกหน้าต่าง ก็ว่างเปล่า ไม่พบกับผู้คนใดใด ไร้ร่องรอยสิ่งมีชีวิตทั้งหมด ฉันเลยวิ่งออกไปข้างนอกและมองไปรอบๆ ซึ่งมันไม่มีใครเลยจริงๆ ฉันเดินไปสำรวจบริเวณรถที่จอดอยู่ และ สถานที่ที่คิดว่าจะมีคนเยอะๆ แต่มันกลับไม่มีใครเลย ฉันรู้สึกโลกหมุนอีกครั้งและหน้ามืดล้มลงไปอีกครั้ง และตื่นมาก็พบว่า มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ใส่ชุดโลลิต้าสีขาวทั้งตัว เส้นผมและขนตาเธอนั้นเป็นสีขาว ผมเธอเป็นทรงทวินเทล นัยตาสีฟ้าอ่อน ผิวขาวเนียน ประหนึ่งหลุดออกมาจากเทพนิยาย สีผิวเธอนั้นขาวผ่องขจี มีแก้มสีชมพู ปากกระจับไล่สีชมพูอ่อนๆ ยืนมองดูฉันที่นอนอยู่ ฉันพยามจะลุกขึ้นมา และ เธอนั้นก็ยื่นมามา "เดี๋ยวหนูช่วยนะคะ" เด็กหญิงสาวคนนั้นพูดขึ้นมา และดึงมือของฉันให้ลุกขึ้นมา "ที่นี่คือที่ไหน และเธอเป็นใครกัน" ฉันถามไป ขณะที่เธอจูงมือฉันไปยังที่แห่งหนึ่งอยู่ เธอปล่อยมือ และหันหน้ามายิ้มให้พร้อมหัวเราะคิกคัก "หนูชื่อแอปเปิ้ลค่ะ แอปเปิ้ลที่เป็นผลไม้ชนิดหนึ่ง ซึ่งต่างจากคุณที่แปลว่าแสงสว่างนะคะ คุณลูซี่"

"แต่เดี๋ยวก่อน เธอรู้ซื่อฉันได้ไง แล้วจะพาฉันไปไหน"

"ผู้คนที่นี่ เค้ารู้จักคุณดีค่ะว่าคุณเป็นใคร และฉันกำลังจะพาคุณไปหาพวกเค้า"

"ไปไหนนะ ไปทำไม"

"พวกเขาต้องดีใจมากแน่เลยที่เจอคุณค่ะ คุณลูซี่" และฉันก็โดนจูงมือมายังที่แห้งหนึ่ง ที่มีประตูบานใหญ่อยู่ตรงหน้าฉัน ประตูใบนั้นเปิดขึ้นมาพร้อมแสงสว่าง จนทำให้ฉันนั้นต้องเอาแขนบังไว้ และมองตรงไปด้านหน้า สิ่งที่ฉันเห็นอยู่ตรงหน้าคือผู้คนมากมาย ที่หันมามองฉัน และพุ่งเข้ามากอดฉันด้วยท่าทางดีใจกันทุกคน "พระเจ้ามาโปรด เธอมาแล้ว พระเจ้ามาโปรด เธอคือผู้กอบกู้ของพวกเราใช่ไหม"

ผู้คนต่างพูดขึ้นมา ฉันกำลังจะตอบว่าไม่ แต่แอปเปิ้ลดันพูดขึ้นมาทันทีว่า "ใช่ค่ะ มีเพียงท่านลูซี่คนเดียวเท่านั้น ที่จะช่วยปลดปล่อยวิญญาณของพวกคุณ" ผู้คนมองฉันด้วยสายตาที่มีความหวัง จนฉันพูดอะไรไม่ออกเลย ได้แต่เดินไปข้างหน้า ซึ่งผู้คนก็ถอยให้ฉันมีทางเดินเข้าไปหา มีผู้คนทั้งสี่คน ใส่ชุดคล้ายนักรบ ยืนเกาะอกและทุกสายตาจ้องมองฉัน

"เอาหละ ฉันจะพาคุณลูซี่มารู้จักกับสี่คนนี้ ที่คุณลูซี่ต้องไปกับพวกเขานะคะ"

คนที่ถือธนูใส่ชุดสีม่วงคล้ายกิโมโนมัดผมหางม้าที่ดูยุ่งๆยาวๆ มีปอยผมแสกกลางทั้งสองข้าง ประดับด้วยกิ๊ปผีเสื้อ นำกำบั้นข้างขวามาวางไว้ที่อกข้างซ้ายของตัวเอง ได้เอ่ยขึ้นว่า "ข้ามีนามว่าโรบิน ฮู้ด สตรีนักธนูที่มีผู้คนเล่าขานกันมามากมาย และเชื่อว่าในโลกของท่านนั้นคงเล่าเรื่องของข้าผิดเพี้ยนไปจากตัวตนของข้ามาก และข้าก็รับรู้มาตลอดว่าที่ข้าเป็นโจรป่านั้นไม่ใช่ความจริง ข้าเป็นแค่นักธนูหญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่มีเป้าหมายจะล้มล้างมาร"

"มารหรอ ใครคือมาร" ฉันเอ่ยถาม "เขาคือคนที่ขังพวกเราไว้ยังโลกแห่งนี้" หญิงสาวที่ถือดาบสองอันเอ่ยขึ้นมา ช่างเป็นผู้หญิงที่สวยจริงๆ "ข้ามีนามว่า มิยาโมโตะ มุซาชิ ข้าเป็นนักรำดาบ ที่พยามจะตัดหัวพยามารนั่นออกมาซะ ข้าก็อยากจะกลับโลกของข้า พลเมืองของข้ารอข้าอยู่" ผู้หญิงถือดาบคนนั้น แต่งกายคล้ายชุดนาฎศิลป์ไทย แต่มีชื่อที่เป็นคนญี่ปุ่นมาก ซึ่งทำแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่มันคือเรื่องจริง

"ส่วนฉันนั้นชื่อเอลลี่ เป็นสาวงามต่ำต้อยในอนาจักรแห่งหนึ่ง ข้าไม่อาจทิ้งพลเมืองของข้าได้ ข้าต้องกลับไป" หญิงสาวผมสีแดงในชุดฝรั่งเศษสีแดงอันฟูฟ่อง พร้อมไม้คฑาอัญมณีสีขาวใส แวววับ นัยตาของเธอเป็นสีทับทิม เหลือคนสุดท้าย ที่ยืนไม่ค่อยพูดอะไรเท่าไหร่นัก นอกจากบอกว่า ตัวเองนั้นชื่อ ไอรีน ก็ยืนกอดอกมองมาที่ฉันอย่างเดียว เธอเป็นผู้หญิงผมสีเหลืองอ่อนใส่ชุดจอมยุทธจีนสีฟ้าอ่อน นัยตาสีเทา

มิยาโมโตะ ยื่นดาบมาทางฉัน และพูดอย่างหนักแน่น "จอมมารคือผู้ที่ขังพวกเราไว้ที่นี่ พวกเราต้องตามหาเขา และกลับไปยังโลกที่พวกเราจากมา และโลกที่เธอจากมาด้วยเช่นกัน เธอคือกุญแจ"

"กุญแจอะไรกัน ฉันงงไปหมดแล้ว"

"เพียงแค่ตอนนี้เธอยังไม่รู้ว่าตอนนี้เธอเป็นอะไร แต่เดี๋ยวเธอก็คงได้ค้นพบพลังของเธอ เพราะเธอก็คือผู้ปลดปล่อย"

"ปลดปล่อยอะไรกัน ฉันยังไม่รู้ว่ามาที่นี่ได้ยังไงกัน"

"เธอมาที่นี่เอง และฉันเชื่อว่าเธอมีเหตุผล"

"เหตุผลอะไร ฉันแค่นอนหลับและตื่นขึ้นมาในที่แห่งนี้"

แอปเปิ้ลเดินเอามือมาตบไหล่ฉัน และพาฉันเดินออกไปจากตรงนี้ทันที "พวกนั้นค่อนข้างจะเพี้ยน อย่าไปฟังพวกเขามากนักเลย พวกเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจอมมารมีจริงรึปล่าว และเขามีหน้าตาเป็นยังไง"

"ฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงพูดกับฉันแบบนี้ และตอนนี้ฉันกำลังสับสนว่าฉันมาที่นี่ได้ยังไง"

"ขอโทษด้วยนะ เรื่องมาที่นี่เป็นเพราะฉันเอง เพราะฉันเป็นคนแรกที่เธอเจอในโลกใบนี้นี่"

"แล้วพาฉันมาทำไม"

"ฉันแค่อยากเป็นเพื่อนกับเธอหนะ ฉันรู้ว่าเธอต้องเจออะไรบ้างในโลกของเธอ ฉันเข้สใจเธอนะ"

"แต่ฉันก็ยังรู้สึกไม่เข้าใจอยู่ดี"

เดินคุยกันไปไม่นาน ฉันก็มาถึงห้องพักของตัวเองโดยไม่รู้ตัว พอเปิดประตูเข้าไป ก็พบว่าสิ่งของข้างไหนกลับมาเป็นเหมือนเดิมแต่ที่เจ๋งกว่านั้นคือห้องถูกจัดระเบียบเรียบร้อย จนฉันนั้นตกตะลึงเอามากๆ

"เอาหละ ฉันมาส่งเธอแค่นี้แหละ บาย"

แอปเปิ้ลโบกมือให้และปิดประตูเดินจากไป ฉันได้แต่นั่งบนที่นอนและหยิบภาพถ่ายมาดู ซึ่งเป็นภาพของฉันและคุณยายของฉัน ถ้าคุณยายยังอยู่ คุณยายจะบอกฉันว่ายังไงกัน ตอนนี้ฉันนึกถึงนาเดีย เพื่อนเพียงคนเดียวของฉัน ฉันพยามจะติดต่อ แต่สัญญาณที่นี่ใช้การไม่ได้ แถมข้อมูลในมือถือก็ถูกลบหายไปหมด เหลือแต่เพียงหน้าจอปล่าวๆ กับแผนที่บอกตำแหน่ง หน้าจอคอมก็ไม่ต่างกัน หลังจากนั้น โลกก็สั่นเหมือนแผ่นดินไหวชั่วขญะ และมีข้อความจากนาเดีย ส่งมาหาฉัน แต่เป็นข้อความตัวสีแดง ขึ้นมารัวๆ ว่าเป็นไงบ้าง ฉันติดต่อเธอลำบากมาก ถ้าได้อ่านข้อความแล้ว ฉันกำลังจะบอกเธอว่า..... และสัญญาณก็ขาดหายไป พร้อมกับหน้าจอที่ไม่ต่างจากมือถือรวน นาเดียอยากจะเจอฉันหรอ ฉันก็อยากไปหาเธอเหมือนกัน ฉันต้องรีบไปแล้ว ฉันวิ่งไปยังบ้านของนาเดียทันที แต่ก็ไม่พบอะไรเลย บ้านของนาเดียที่เคยอยู่ตรงนี้มันหายไป กลายเป็นแค่เพียงที่ดินร้าง เกิดอะไรขึ้นกับนาเดียกันแน่ พื้นดินเริ่มสั่นอีกครั้ง และดูเหมือนจะมีตัวบางอย่างที่อยู่ใต้ดินว่างเปล่า กำลังพุ่งเค้ามาหาฉัน ฉันพยามจะวิ่งหนี แต่ก็มีบางสิ่งพุ่งมาจากพื้น จนเศษดินและร่างของฉันนั้นกระเด็นขึ้นไปบนฟ้า และทั้งโลก ก็เหมือนกับไฮโลแกรมที่กำลังรวนไปมา ฉันลอยอยู่บนอากาศ และมองเจ้าสิ่งนั้น มันคือ แมงป่องยักษ์ สีน้ำตาลอมแดง กระโจนพุ่งมาทางฉัน และทำกลังจะใช้หางนั้นฟาดฉัน "ซุ่มมมมมมม!!" เสียงดาบกระแทกกับหางของแมงป่องยักษ์นั่น มิยาโมโตะ มุซาชิ ได้ใช้ดาบสองอันประกบกันเป็นกากบาทกันไว้ พร้อมพุ่งตัวออกมาผลักฉัน จนฉันกระเด็นไปกลิ้งลงกับพื้นและล้มลง ฉันเงยหน้ามองภาพตรงหน้า ซึ่งเป็นฉากการต่อสู้ของแมงป่องยักษ์กับมุซาชิ เจ้าแมงป่องนั้นพยามใช้หางและกล้ามโจมตีเขา แต่เขาก็ใช้ดาบป้องกันไว้จนตัวเขาเองนั้น ถอยไปข้างหลังเรื่อยๆ ฉันรู้สึกเจ็บมากและพยามลุกขึ้นมา วิ่งไปหาเจ้าแมงป่องนั่นและปาก้อนหินใส่มัน และตะโกนว่า "มาทางนี้สิเจ้าแมลงน่าเกลียด" แมงป่องหยุดโจมตีและพุ่งมาทางฉันอย่างรวดเร็ว ฉันกรี๊ดและเอามือกำบังไว้ "ฟรึ๊บบบ" ลูกธนูติดระเบิดพุ่งมาปักกลางตัวบนของแมงป่อง จนเสียงระเบิดดังตุ้มมม และธนูนั่นก็มาเรื่อยๆ จนแมงป่องนั้นเริ่มถอย และพยามเอาก้ามมากำบังระเบิด โรบินฮู้ดด ได้มองลงมาจากหลังคาตึกสูง และกระโดดลงมาพร้อมเครื่องร่อนสีม่วงเข้ม ลงมายืนข้างมุซาชิ แมงป่องตัวนั้นถอยหลังพยามจะหนี แต่ก็มีพายุลูกใหญ่ พัดเจ้าแมงป่องนั่นลอยบนฟ้า และมีบาเรียอ้อมเจ้าแมงป่องนั่นไว้ และสลายร่างของมันทันที เอลลี่และไอรีน เดินมาคู่กัน บาเรียนั่นไม่ผิดแน่ เป็นพลังของไอรีน เพราะเขาทำท่าเหมือนจะร่ายมนท์อะไรซักอย่าง และเอลลี่นั้นคฑาส่องสว่าง และค่อยดับไปพร้อมกับพายุอันรุนแรง "ฉันว่าเธอควรมากับเรานะ ไม่งั้นเธอไม่ปลอดภัยแน่" มุซาชิพูดขึ้นมา และทั้งสี่คนก็ยืนเรียงกันประหนึ่งสี่ผู้กล้า "ก็ได้ฉันจะอยู่กับพวกเธอ" ฉันลุกขึ้น และเดินไปหาพวกเขา ซึ่งไม่รู้ว่าข้างหน้าจะต้องเจอกับอะไร แต่ฉันกลับรู้สึกว่ามีบางสิ่งกำลังตามล่าฉันอยู่

"ให้ฉันได้ติดตามเธอไปด้วย ฉันจะปกป้องเธอไปด้วยอีกคนนะ" แอปเปิ้ลเดินมาจับมือกัน และพวกเราก็กำลังมุ่งเดินไปข้างหน้าและพร้อมยอมรับกับสิ่งที่จะเจอในอีกข้างหน้าไม่ว่าจะเจออะไร ฉันต้องหาคำตอบเกี่ยวกับโลกใบนี้ให้ได้