เรื่อง magic and love ชิงหัวใจนายจอมเวทย์

.. แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาผ่านม่านสีชมพูสดใส บนเตียงมีสาวน้อยร่างบางนอนหลับไหล ด้วยใบหน้าซีดเผือดเหงื่อที่แตกออกมาเป็นเม็ดราวกับกำลังกลัวบบางสิ่งทั่งที่ร่างยังหลับไหล….

 “จูเน่!!!! แกจะนอนจนขนงอกออกมาจากตัวเลยรึไง ลืมไปแล้วหรอว่าวันนี้ต้องไปไหน จูเน่!!! “ เสียงของหญิงชราที่ซึ่งถึงจะแก่ แต่ก็สามารถแผดเสียงขึ้นมาถึงชั้น2ได้

“ได้ยินแล้วแม่ หนูได้ยินแล้ว ไม่ตะโกนได้ไหม ฮู่!!”

สาวน้อยตอบเสียงดังฟังชัด 

“ได้ยินก็อาบน้ำเก็บของ ฉันเตรียมของให้หมดแล้ว”

เสียงที่ทุกคนได้ยิน แท้จริงแล้วไม่ใช่แม่ของฉันจริงๆหลอก รู้เพียงเค้าเก็บฉันมาเลี้ยง เหตุผลหรอ ฉันไม่รู้เหมือนกันมันยังเป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยรู้เลยตลอดสิบเก้าปี มีเพียงฝันร้ายๆที่ฉันฝันซ้ำๆซากๆ ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำเป็นฝันจริงๆหรอฉันมโนมันขึ้นมา นี่ฉันพร่ามยาวไปละ เฮ้อออ….. วันนี้แล้วซินะ

ชั้นล่างของบ้าน

“ฝันอีกแล้วหรอ ฮึ” เสียงแข็งกราวแต่แฝงความเป็นห่วง

“อือออ แม่มีอะไรจะบอกหนูบ้างไหม’” ฉันถามกลับ

“แกจำไว้แค่แกมีสิ่งที่แกต้องทำ แกมีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบแล้วถึงเวลาแกจะรู้ได้เอง ไม่ต้องพยายามค้นหาเพราะแกจะไม่เจออะไรแม้แต่ความว่างเปล่า” แม่พูดจบพร้อมเดินไปหยิบอะไรบางอย่าง “อะ แผนที่นี่คือจุดเริ่มต้นทุกอย่างของแกอย่าทำให้ฉันผิดหวังที่เลือกเลี้ยงแก…..” นี่เป็นคำพูดที่ฉันได้ยินมาตั้งแต่เด็ก แม่ชอบพูดเหมือนเลือกเลี้ยงหมา แต่ฉันชินละ….

“ หนูต้องไปนานเท่าไหร่ ให้หนูรู้อะไรบ้างได้ไหม” อืมมม เสียงฉันเหมือนสิ้นหวังใช่ไหม แต่นั้นละฉันไม่เคยรู้อะไรเลยนอกจากฉันเกิดมาพร้อมหน้าที่ ฝึกทุกอย่างตั้งแต่จำความได้ ฝึกฉันเหมือนวันนึงฉันต้องไปทำสงคราม ฝึกทั้งๆที่ไม่รู้อะไรเลย…

“ สิ่งที่แกควรรู้แกรู้ไปหมดแล้วจูเน่ จำคำแม่ไว้นะ สิ่งที่อยู่ในตัวแก สิ่งที่แกมีสิ่งที่แม่สอนมันจะพาแกผ่านทุกอย่างไปได้  ไปได้แล้วเดี๋ยวจะไม่ทัน” เสียงแม่อบอุ่นที่สุดตั้งแต่เคยได้ยินมาเลย ฉันถึงกับน้ำตาคลอ 

“หนูไปแล้วนะ แล้วเจอกัน ไม่ว่าจะเจออะไรสัณญาจะเข้มแข็ง เพราะหนูลูกแม่นิเนอะ” ฉันพูดพร้อมเดินออกจากบ้านมาเลย กลัวน้ำตาจะไหล พราะแม่บอกเสมอ อย่าร้องไห้ อยาให้ใครเห็นน้ำตา

ใครๆอาจจะงงว่าที่ฉันคุยกับแม่คืออะไรก็อย่างที่ทุกคนเห็น ฉันมีพลังบางอย่างอยู่ในตัวฉันยังคุมมันไม่ได้ ฉันแปลกแยกจากคนทั่วไป ฉันไม่ได้เรียนหนังสือที่โรงเรียน ออกข้างนอกฉันต้องใส่คอนแทคเลน เพราะตาฉันสีฟ้าอมเขียวชีวิตฉันเจอโลกภายนอกน้อยมาก แต่แม่บอกที่ที่ฉันกำลังจะไปฉันจะไม่แปลกแยกจากใคร แล้วฉันจะได้คำตอบกับสิ่งที่อยู่ในตัวฉันมาออกเดินทางไปพร้อมกับฉันกันนะ ทุกคน……