การเกิดใหม่ของจักรพรรดิ

“ ณ ดินแดนสวรรค์ ”

  ชายหนุ่มรูปงามนามว่า"เฉินฮ่าว"ที่กำลังยืนอยู่บนจุดสูงสุดของเทพทั้งปวง แววตาของเขาจ้องมองลงมาที่เทพทุกตนและประกาศว่า “วันนี้พวกเราได้กำจัดเหล่ามารได้จนสิ้นแล้วถึงเวลาที่โลกจะสงบสุขเสียที” แต่ในขณะนั้น

“อึก…พวกเจ้า!”

   เสียงของเขาได้ดังขึ้นหันไปข้างหลังพบศิษย์ของเขาที่กำลังใช้ดาบที่แหละคมแทงเข้าที่หัวใจของอาจารย์ของเขา แววตาเต็มไปด้วยความตกใจและความโกรธที่ถูกหักหลังจากศิษย์ที่ตนคอยเลี้ยงดูฝึกฝนตั้งแต่เด็ก

ทำไม..เพราะอะไรกัน!

  เขาถามด้วยเสียงที่แข็งกร้าวและโกรธเป็นอย่างมาก “ท่านอาจารย์ท่านก็อยู่มากมากเกินพอแล้วอีกทั้งพลังของท่านช่างมากมายยิ่งนักหากข้าได้ดูดซับวิญญาณของท่านข้าก็จะแข็งแกร่งที่สุด ฮ่าๆ”

  “ฮึๆ!” เสียงของเฉินฮ่าวดังฮึในคอพร้อมกับยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “ข้าช่างโง่เขลายิ่งนักที่เก็บสุนัขอย่างเจ้ามาเลี้ยง แต่หากอยากดูดซับวิญญาณของข้าเจ้าจงอย่าแม้แต่จะคิดจงตายไปพร้อมกับข้าซะ”

“ตุ้ม!”

  เสียงระเบิดดังขึ้นทั่วทั้งดินแดนสั่นสะเทือนด้วยแรงของการระเบิดทุกคนคิกว่าจักรพรรดิของเขาเขาได้ตายลงไปแล้วและสิ้นหวังเป็นอย่างมาก

  แหะๆ…เฉินฮ่าวเจ้าช่างบ้าบิ่นยิ่งนักแต่ยังดีที่ข้าป้องกันและออกมาทันเวลาเฉินฮ่าวได้ตายแล้วต่อจากนี้พวกเจ้าต้องเชื่อฟังข้า

  ลูกศิษย์ของเฉินฮ่าวได้ประกาศไปทั่วดินแดนสวรรค์ให้รับรู้ว่าเขาได้ตายลงไปแล้วและทั้งดินแดนจะต้องอยู่ในอำนาจของเขา

  แต่พวกเขาหารู้ไม่ว่าเฉินฮ่าวได้แยกจิตวิญญาณของเขาออกมาเพื่อรอการกลับมาแก้แค้นลูกศิษย์ตัวดีของเขา

      "นายน้อย!"

  เสียงของหญิงสาวที่เรียกนายน้อยของนางให้ตื่นขึ้นใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและน้ำตาเพราะนายน้อยของนางได้รับบาดเจ็บที่จุดตันเถียนเสียหายอย่างหนัก

  "นายน้อยท่านฟื้นขึ้นมาสิ หลิงเอ๋อจะคอยรับใช้ท่าน ลูกพ่อเจ้าฟื้นขึ้นมาหาพ่อสิ"

  ทันได้นั้นชายหนุ่มได้ตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง สงสัยว่าตนเองอยู่ที่ไหน "นี่ข้าอยู่ที่ไหนข้าจำได้ว่าข้าระเบิดตัวเองตายไปแล้วนิแล้วทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้"

      "นายน้อย"

      "ลูกพ่อเจ้าฟื้นแล้ว" 

  ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาคือเฉินฮ่าวที่เกิดใหม่ในร่างของเด็กหนุ่มคนนี้ที่มีชื่อเดียวกับเขา ความทรงจำของเจ้าของร่างเริ่มพุดขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว

  "นี่ข้ามาจุติในร่างเด็กคนนี้ เขาถูกทำลายจุดตันเถียนทำให้เป็นคนพิการและนี่คือสาวรับใช้และพ่อของข้า หลิบเอ๋อและเฉินไห่พวกเขาเป็นคนที่เจ้าของร่างเชื่อใจมากที่สุด"

      "ฮึ!"

  เสียงของเฉินฮ่าวคิดในใจ แค่จุดตันเถียนเสียหายคิดหรือจะทำอะไรจักรพรรดิคนนี้ได้

  "ลูกพ่อในเมื่อเจ้าตื่นแล้วจงพักผ่อนเสียเถิดพวกข้าจะไม่รบกวนเจ้า ข้าจะให้หลิงเอ๋ออยู่กับเจ้าที่นี่คอยดูแลเจ้างั้นข้าขอตัวหละ"

  "หลิงเอ๋อคือคนที่คอยดูแลข้าและเป็นห่วงข้าเสมอ ก่อนหน้านี้เจ้าเด็กคนนี้ไม่ค่อยสนใจนางแม้นางจะคอยดูแลเขาแต่จากในนี้ข้าจะปกป้องนางและตระกูลของข้าเอง"

      "นายน้อยท่านไม่เป็นอะไรนะเจ้าคะ"

  ข้าไม่เป็นไร เจ้าไปพักผ่อนเถอะข้าอยากพักผ่อนหนะ เมื่อหลิงเอ๋อออกไปเฉินฮ่าวได้ทำการสร้างจุดตันเถียนขึ้นมาใหม่ โดยต้องทำลายจุดตันเถียนที่เสียหายก่อนแล้วจึงสร้างจุดตันเถียนขึ้นมาใหม่

      "เฮือก!"

  เสียงของเฉินฮ่าวร้องด้วยความเจ็บปวดในการทำลายจุดตันเถียนและเริ่มสร้างจุดตันเถียนใหม่ขึ้นโดยรวบรวมพลังไว้ที่จุดเดียวกันจากนั้นจึงบีบอัดพลังเข้าด้วยกัน

      "สำเร็จ!…แหะๆ"

  เฉินฮ่าวได้สร้างจุดตันเถียนสำเร็จแต่ด้วยความเหนื่อยล้าทำให้เขาหมดสติและนอนลงไป

      "ฮี่ๆ…กร๊อบๆ"

  เสียงม้าหลายตัวมุ่งหน้าไปทางจวณของหัวหน้าตระกูล ทำให้เฉินฮ่าวตื่นขึ้นจากเสียงฝีเท้าของม้าและออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

      ปั้ง! เจ้าว่าอะไรนะ

  เสียงทุบโต๊ะดังขึ้นด้วยความรุนแรง "พวกเจ้าคิดจะถอนหมั่นกับลูกชายของข้าเมื่อรู้ข่าวว่าเขาถูกทำลายจุดตันเถียนและกลายเป็นคนพิการ"

  เฉินไห่ตอนนี้เขาได้โกรธเป็นอย่างมากเมื่อได้ยินว่าลูกชายของเขาถูกถอนหมั่นในมือกำหมัดแน่นพร้อมที่จะระเบิดออกมาได้ทุกเวลา แต่เขาก็ระงับอารมณ์และนั่งลง

  "เจ้าก็รู้ว่า เย่ชิง นางมีพรสวรรค์เป็นอย่างมากตอนนี้นางได้เป็นศิษย์สายตรงของผู้อาวุโสนิกาย ฉ่างหลาน ซึ่งตอนนี้ลูกของเจ้าก็กลายเป็นคนพิการไม่คู่ควรกับนางอีกต่อไป"

  พ่อของเย่ชิง เย่ไป่ หัวหน้าตระกูลเย่ได้กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูถูกตระกูลเฉินเป็นอย่างมากเพราะเย่ชิงนางเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสนิกายอ่างหลานทำให้ตระกูลเย่รุ่งโรจน์ขึ้นเป็นอย่างมากด้วยอำนาจของนิกายฉ่างหลาน

  เฉินไห่ตอนนี้รู้สึกโกรธแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะตอนนี้ตระกูลเฉินมีปัญหามากมายหากสร้างปัญหาอาจทำให้ตระกูลถึงจุดจบทันใดนั้น ประตูของจวณก็เปิดออกตรงหน้าคือหนุ่มรูปงาม กำลังเดินเข้ามา

      "เฉินฮ่าว!"

  ทุกคนต่างตกใจที่เฉินฮ่าวเปลี่ยนไปเป็นคนละคนจากที่เคยซูบผอมหน้าตาหม่นหมองกับกลายเป็นหนุ่มรูปงามตรงหน้าพวกเขา เฉินฮ่าวได้เดินตรงไปที่พ่อของเขา

  "เจ้าคือ ลุงเย่และเย่ชิงสินะ วันนี้ข้าขอประกาศยกเลิกสัญญาหมั่นระหว่างข้าและเย่ชิงและอีก 1 ปีข้างหน้าข้าจะไปหาเจ้าที่นิกายฉ่างหลานและคืนความอัปยศในวันนี้ที่เจ้ามอบให้แก่ตระกูลและพ่อของข้าในวันนี้เป็นสิบเท่า!"

  ทุกคนต่างตกใจกับสิ่งที่เฉินฮ่าวได้กล่าวออกไป เพราะเฉินฮ่าวเจ้าของร่างเคยชอบเย่ชิงเป็นอย่างมากจึงขอให้พ่อของเขาหมั่นกับเย่ชิงให้ แต่วันนี้เขาได้กล่าวออกไปจึงทำให้ทุกคนตกใจ

   "ท่านพ่อลูกคนนี้อกตัญญูที่ทำให้ท่านพ่อได้รับความอัปยศเช่นนี้แต่จากนนี้ไปข้าเฉินฮ่าวขอสัญญาว่าจะไม่ให้ใครมาดูหมิ่นตระกูลเราอีก ข้าอยากจึงคิดที่จะออกท่องยุทธภพเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของข้า หากข้าไม่อาจที่จะชนะในอีกหนึ่งปีข้างหน้าได้ข้าจะไม่ขอมาเหยียบที่ตระกูลอีก"

  เฉินฮ่าวได้กล่าวต่อพ่อของเขาด้วยสีหน้าที่มุ่งหมั่นหนักแน่นเป็นอย่างมาก แววตาของเขาเต็มไปด้วยเปลวไฟที่ร้อนละอุในมือกำหมัดไว้แน่น เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้นจึงตกใจเพราะยังไม่รู้ว่าเฉินฮ่าวได้สร้างจุดตันเถียนขึ้นมาใหม่

  "นี่เจ้า จุดตันเถียนของเจ้าหายเเล้วอย่างงั้นรึ สวรรค์ช่างเมตตาตระกูลข้าเสียจริง ดี!ข้าอนุญาตให้เจ้าออกท่องยุทธภพและกลับมาคืนความอัปยศในวันนี้ซะ!"

  พ่อของเฉินฮ่าวได้พูดออกมาด้วยเสียงที่หนักแน่น ใบหน้าของเขายิ้มภูมิใจในตัวลูกของเขา พลันหันไปมองสองพ่อลูกตระกูลเย่ด้วยสีหน้าที่ไม่ต้อนรับอีกต่อไป

  เฉินฮ่าวได้เดินออกไปและมองมาที่เย่ชิงด้วยสีหน้าที่แค้นเป็นอย่างมาก เฉินฮ่าวได้เดินไปที่พักของเขาและกล่าวบอกแก่หลิงเอ๋อว่าในอีกสามวันเขาจะออกจากตระกูลและออกไปท่องยุทธภพเป็นเวลาหนึ่งปี เขาให้สัญญาว่าหากเขากลับมาในอีกหนึ่งปีข้างหน้าจะกลับมาแต่งานกับนาง

  เฉินฮ่าวได้เริ่มบ่มเพาะพลังเพื่อเตรียมตัวก่อนออกเดินทาง เขาได้เรียนรู้วิชาความรู้ที่มีมาจากชีวิตก่อนในการบ่มเพาะ "วิชากายาสวรรค์" เป็นวิชาที่เหมาะสำหรับเขาตอนนี้มันสามารถป้องกันการโจมตีของขั้นปฐพีได้

  ระดับแบ่งเป็น (สร้างรากฐาน,หลอมกายา,ปฐพี,สวรรค์,เทพยุทธ์,เซียน)

  ขั้นย่อย(1-9 )

      "กร๊อก…แกรก!"

  เสียงของกระดูกที่เกิดมาจากวิชา"กายาสวรรค์" ทำให้กระดูกและส่วนต่างๆแข็งแรงขึ้น เฉินฮ่าวได้บ่มเพาะร่างกายของเขาให้แข็งแกร่งขึ้นและยังเรียนรู้วิชา"กลืนกินสรรพสิ่ง" สามารถดูดกลืนพลังจากสิ่งมีชีวิตสัตว์อสูรเท่านั้นเพื่อเพิ่มความเร็วในการบ่มเพาะ

  "ตอนนี้ข้าต้องไปหาที่ทดสอบพลังของข้าเสียก่อน"

  เฉินฮ่าวได้ไปที่ป่าสัตว์อสูรและลองทักษะเคล็ดวิชาของตนเองในการล่าสัตว์อสูรเพื่อเตรียมความพร้อม เฉินฮ่าวได้จัดการสัตว์อสูรที่อยู่บริเวณนั้นไปมากมายและดูดซับพลังจากสัตว์อสูรทำให้พลังของเขาเลื่อนระดับเป็น "หลอมกายาขั้นที่5"

     "นายน้อย ท่านที่ใดมาหรือเจ้าค่ะ"

  เสียงของหลินเอ๋อที่เป็นห่วงนายน้อยของเขาแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง เฉินฮ่าวได้จ้องมองใบหน้าอันงดงามของนาง ร่างกายที่สมบูรณ์แบบ นิ้วมือเรียวสวยงาม เขาครุ่นคิดว่า "ข้าจะไม่ให้ผู้ใดทำร้ายเจ้าและแตะต้องเข้าอีก"

      นายน้อย.. ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ

  ข้าไม่เป็นอะไรพวกเราเข้าไปในจวณกันเถอะ

  เฉินฮ่าวได้เข้าไปในจวณของเขา แววตาจ้องมองที่แผ่นหลังของนาง "ช่างงดงามยิ่งนัก" เฉินฮ่าวได้พักผ่อนจากการที่เขาได้ต่อสู้กับสัตว์อสูรมากมายทำให้เหนื่อยล้า หลิงเอ๋อจึงจะออกไปเพื่อให้นายน้อยของนางได้พักผ่อน

      "หลิงเอ๋อ! เจ้ามานอนข้างข้าได้หรือไม่"

  หญิงสาวผู้ไร้เดียงสาได้ยินแบบนั้นก็ตกใจลุกลี้ลุกลนแล้วค่อยๆหันไปหาเฉินฮ่าว ใบหน้าของนางแดงด้วยความเขิน

      "เจ้ารังเกียจข้าหรือ"

      "ไม่ข้าไม่ได้รังเกียจท่าน"

  หลิงเอ๋อได้ค่อยๆเดินเข้าไปหาเฉินฮ่าวทีละนิด ทันใดนั้นเฉินฮ่าวได้ดึงนางไปนอนที่เตียงของเขาทั้งคู่จ้องตากันชายและหญิงอยู่ด้วยกันบนเตียงทั้งคู่จึงได้.…กัน

  สามวันผ่านไปเฉินฮ่าได้บอกลาพ่อของเขาและว่าที่ภรรยาของเขาหลองเอ๋อ

      "นี่!...ลูกพ่อเจ้าต้องกลับมาพร้อมกับชัยชนะให้จงได้"

      "นายน้อยท่านต้องกลับมาหาข้านะ"

  พ่อของเขาและหลิงเอ๋อได้ให้กำลังใจเฉินฮ่าวก่อนออกเดินทางไปท่องยุทธภพด้วยสีหน้าที่มีรอยยิ้มและความรักของพวกเขา

  เฉินฮ่าวได้ออกเดินทางมุ่งหน้าไปป่าหิมพานต์ที่มีแต่เหล่าสัตว์อสูรจำนวนมากเพื่อเพิ่มการบ่มเพาะของเขา

จบแบบ!ติดตามตอนต่อไปหน่อยค้าบ ผิดพลาดตรงไหนคอมเม้นไว้เลยผมรับฟังทึกความคิดเห็นและพร้อมปรับปรุงและจะพยายามลงตอนใหม่ทุกๆวัน