รักนี้พรหมลิขิต

เรื่องรักนี้พรหมลิขิต

ตอนที่1.

 ญาดา เป็นนักศึกษาฝึกงานในเครือ บวรภิรมย์ กรุ๊ป ซึ่งมีอิทธิพลมากในประเทศ ทั้งด้านอุตสาหกรรมนำเข้าและส่งออกอีกทั้งทางด้านการแพทย์ ญาดา ฝึกงานในเทอมสุดท้ายของการศึกษา ซึ่งอีกแค่ 2 เดือนเธอก็จะสำเร็จการศึกษา แต่แล้วโขคชะตาก็เล่นตลกกับเธอ เมื่อเธอได้ล่วงรู้ความลับบางอย่างเข้า

มีนา : ดา เย็นนี้ไปกินชาบูกันนะ เงินฝึกงานออกแล้ว

ญาดา : เย็นนี้ฉันไม่สะดวกอะแก ฉันต้องคัดลอกการประชุมของวันนี้แล้วส่งเลขาท่านประธาน ยังอีกเยอะเลย แกไปกินกับพวกยุ้ยก่อนล่ะกันนะ ฉันค่อยเลี้ยงแกวันหลังนะดา 

มีนา : อืม ก็ได้ แกนี่มันขยันตัวแม่เลยนะ 

 ช่วงเย็น 

มีนา – ฉันไปก่อนนะดา อย่าอยู่จนดึกล่ะ. มีนาบอกเพื่อน เมื่อเห็นว่าเพื่อนก้มหน้าก้มตาทำสรุปผลการประชุม โดยไม่สบตากับเธอเลย 

ญาดานั่งทำสรุปการประชุมจนถึง 1 ทุ่ม เธอรวบรวมเอกสารและนำไปวางไว้บนโต๊ะของเลขา ที่หน้าห้องประธาน ตอนเธอวางเอกสารลงบนโต๊ะ เธอก็ได้เห็นซองเอกสารที่จ่าหน้าซองว่าลับมาก ด้วยความอยากรู้อยากเห็นของญาดา เธอได้เปิดออก และเมื่อเธอได้อ่านเอกสารจึงทำให้เธอได้รู้ว่า เลขาท่านประธานได้ลักลอบซื้อขายโอนหุ้น 

 ทันใดนั้นเอง เลขาท่านประธานได้เดินเข้ามาแย่งเอกสารจากมือของญาดา 

อรอนง : เธอทำอะไรของเธอนะ สู่รู้นักนะ อรอนงได้โทรศัพท์ 

อรอนง – เข้ม นายอยู่ไหน ฉันมีงานให้นายทำ จัดการนังเด็กฝึกงานนี่ที

ญาดา ได้ฟังก็ตกใจ และรีบวิ่งหนี เข้มที่เดินขึ้นมายังตึก ก็ได้ไล่ตามเธอไป ญาดาวิ่งหอบ ไม่ทันจะพ้นบริษัท ในใจเธอคิดจะไปสถานีตำรวจ แต่ไม่ทัน เข้มหยุดรถและจับตัวเธอไป

 ญาดา เธอไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้เธออยู่ตรงไหน เพราะนายเข้มขับรถออกนอกเมือง ข้างทางมีแสงไฟส่องสว่างบ้างบางจุด ชะตากรรมชีวิตของเธอจะเป็นเช่นไร เธอสับสนกระวนกระวายเป็นอย่างมาก 

 เข้ม ได้ขับมายังฉะเชิงเทรา ที่แม่น้ำบางประกง ที่ห่างไกลจากบ้านคน มีแต่ป่าและต้นไม้เล็กๆ นายเข้มได้ลากญาดาลงมาจากรถ เธออ้อนวอน ขอร้องนายเข้ม แต่นายเข้มก็ไม่รับฟังใดๆ ทั้งสิ้น

ตอนที่2.

ญาดา – พี่ ปล่อยฉันไปเถอะนะ อย่าทำอะไรฉันเลย ฮือๆ ฮือๆ ญาดาปล่อยโฮ 

เข้ม – เดินไปข้างหน้า เดินไป เข้มสั่งญาดาให้เดินไปที่ริมแม่น้ำบางประกง เข้มพร้อมจะเหนี่ยวไกปืน 

ทันใดนั้นเอง ญาดา หันมาแล้วถีบเข้มจนล้มลง ญาดาวิ่งหนี แต่เข้มรีบลุกแล้วยิงออกไป 2 นัด ญาดาล้มลงหัวกระแทกกับก้อนหินแล้วตกลงไปในแม่น้ำ กระสุนโดนร่างของญาดา 1 นัด แม่น้ำ ได้พัดพาร่างของญาดาไป 

 ทางด้านของเข้มเมื่อเห็นดังนั้น ก็ได้หยิบโทรศัพท์โทรหาอรอนง 

เข้ม – นายครับ เรียบร้อยครับ ร่างของเธอได้ตกไปในแม่น้ำบางประกงเรียบร้อยแล้วครับ

อรอนง – ดีมาก เดี๋ยวฉันโอนเงินให้ แล้วนายก็กบดานที่อื่นสักพักล่ะกัน

เข้ม – ครับนาย 

 ตี 4 ของอีกวัน ร่างของญาดาได้ลอยไปติดอยู่กับรากไม้ หน้าบ้านของหมอดนัย ดนัยที่ต้องตื่นมาปล่อยหมาให้ออกไปนอกบ้าน เพราะมันเห่าร้องปลุกเขานั่นเอง ทันใดนั่น ดนัยได้เหลือบไป เห็นเสื้อขาวๆ ร่างบางๆ อยู่ที่รากไม้ จึงเดินไปยังริมน้ำ เขาตกใจกับสิ่งที่ได้เห็น หญิงสาววัย 20 ต้นๆ มีเลือดเต็มเสื้อ เขาได้ลงไปในน้ำ แล้วยกร่างบางๆ ขึ้นมา เขาภาวนาให้เธอมีชีวิตรอด 

ดนัย – คุณ คุณ ดนัยเขย่าร่าง เขาก้มลงฟังเสียงหายใจ แล้วรีบนำเธอเข้าบ้าน 

ดนัยรีบเปลี่ยนชุดให้หญิงสาว เขาก็เห็นรอยกระสุนถลอกที่หัวไหล่ แล้วเขาก็ทำแผลให้ 

ดนัย –โชคดีที่ กระสุนแค่ถลอกนะ เธอไปทำอะไร ถึงได้โดนยิงเอานะ แล้วใครที่ทำร้ายเธอนะ เขาได้แต่สงสัยและรอคำตอบจากหญิงสาวที่กำลังสลบ 

 10 โมงเช้า 

ญาดา ลื่มตาขึ้น และกำลังจะลุกขึ้น แต่เธอก็เจ็บหัวไหล่มาก โอ้ย...

ดนัย รีบเดินเข้ามายังเสียงร้อง 

ดนัย – คุณอย่าเพิ่งลุก คุณโดนยิงมา

ญาดา ตกใจและกลัว เธอได้พนมไหว้ และพูดว่า อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันกลัวแล้ว 

ดนัย – ผมไม่ทำร้ายคุณ ผมช่วยคุณขึ้นมาจากแม่น้ำ

ญาดา – ลืมตา แล้วมองหน้าดนัย *คุณไม่ทำร้ายฉันแน่นะ*

ดนัย – ผมไม่ทำร้ายคุณ ผมทำแผลให้คุณ คุณบอกผมได้ไหม ว่าเกิดอะไรขึ้น ? 

ญาดา – ฉันไม่รู้ ฉันจำไม่ได้เลย รู้แต่ว่าได้ยินเสียงปืน ฉันกลัว

ดนัย – คุณชื่ออะไร แล้วบ้านคุณอยู่ที่ไหน คุณจำได้ไหม ? 

ญาดา – เธอพยายามนึก แต่ก็เลือนราง ฉันจำไม่ได้ ฉันปวดหัว

ดนัย – เดี๋ยวผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล ผมเป็นหมอ

ตอนที่3. 

 ในรถหมอดนัย ญาดามีท่าทีกังวล และหวาดระแวงอยู่ตลอดเวลา จนดนัยต้องคอยปลอบ

ดนัย – คุณไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น อยู่กับหมอแล้ว ดนัยพูดแล้วสบตากับญาดา เขารู้สึกหวั่นไหวกับสายตาของญาดา

เมื่อถึงโรงพยาบาล ดนัยก็ได้พาญาดาไปห้อง ทีซีสแกน เขาพูดกับหมอนพ

ดนัย – หมอนพ เธอเป็นอย่างไรบ้างครับ

หมอนพ – หมอนพดูหน้าจอคอมแล้วเอ่ยขึ้น ผู้หญิงคนนี้คงอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้าย จนทำให้สมองเธอลบเรื่องราว ชั่วคราว เธอคงจำอะไร ไม่ได้สักระยะหนึ่ง 

ดนัย- ผมเข้าใจแล้ว 

หมอนพ – แล้วนายจะทำอย่างไรต่อไป

ดนัย – เดี๋ยวผมจะพาเธอไปแจ้งความ

หมอนพ – อืม แล้วนายจะให้เธอไปอยู่ที่ไหนล่ะ

ดนัย – ก็คงต้องอยู่กับผมก่อน แล้วค่อยหาทางกันอีก เพราะดูเธอยังหวาดระแวงตลอดเวลา

หมอนพ – อืม ถ้าอยากให้ช่วยอะไรก็บอกฉันได้นะ 

ดนัย – ขอบคุณ มากครับ

 ดนัยขับรถพาญาดาไปแจ้งความ แล้วพาเธอซื้อของใช้ และมือถือเครื่องใหม่ให้เธอ

ดนัย – คุณอยากได้อะไรอีกมั้ย

ญาดา – ไม่แล้วค่ะ ขอบคุณค่ะ

ดนัย – ถ้างั้น เรากลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวคุณจะได้พักผ่อนด้วย

ญาดา – คุณไม่ต้องทำงานหรือคะ 

ดนัย – วันนี้ วันหยุดผม ผมทำจันทร์ถึงศุกร์ แค่วันละ3 ชั่วโมงช่วงเช้า เสาร์ แค่ไปเซ็นต์เอกสาร ผมไม่ได้เป็นหมอประจำ

ผมเป็นหมอพาร์ทไทม์ แล้วคุณอยากกินอะไรล่ะ ผมจะทำให้ทาน

ญาดา – ฉัน ฉัน ฉัน 

ดนัย – เดี๋ยวผมทำให้ คุณไปก่อนล่ะกัน* ดนัยเอ็นดูในท่าทีของญาดา

ดนัยยกอาหารมานั่งทานนอกบ้านใต้ร่มไม้

ดนัย – วันนี้อากาศดี ไม่ร้อน เรานั่งทานอาหารกันนอกบ้านดีกว่านะ เผื่อคุณจะจำอะไรได้บ้าง 

ญาดา – ขอบคุณค่ะ

ดนัย – ผมตั้งชื่อให้คุณเอามั้ย คุณอยากชื่ออะไรหรอ

ญาดา – เหลือบไปมองต้นไม้ 

ดนัยเห็นสายตาของญาดามองไปยังดอกไม้ต่างๆ ที่เขาปลูก เขาก็เลยเรียกเธอ 

ดนัย – ชบา กล้วยไม้ ดอกเข็ม ดอกกุหลาบ หรือมะลิ ดีนะ ? คุณชอบชื่อไหน 

ญาดา – มะลิ ก็น่ารักดีค่ะ

ดนัย – มะลิ ? ครับ ตามคุณว่าเลยแล้วกัน 

ทั้งสองก็ยิ้มให้กัน ดนัยรับรู้ได้ถึงความไว้วางใจจากญาดา

ตอนที่4. 

 2 อาทิตย์ ผ่านไป ทางด้านมีนา

มีนา – ฉันติดต่อดาไม่ได้เลยอะ เธอไปอยู่ไหนนะ มีนาสงสัยว่าทำไมทางบริษัทฝึกงานต้องย้ายญาดาไปทำที่อื่นด้วย ซึ่งเธอก็ได้รับแต่ข้อความจากโทรศัพท์ญาดาเท่านั้น

 ย้อนไปวันเกิดเหตุ อรอนง ได้เก็บกระเป๋าและโทรศัพท์ของญาดา และได้สืบประวัติของญาดา จึงทำให้รู้ว่า ญาดามีแค่แม่ ที่อาศัยอยู่ที่เชียงใหม่เท่านั้น และเธอก็ไม่ได้มีญาติพี่น้องอะไรเลย เธอติดต่อแม่แค่บางครั้งเท่านั้น มันทำให้เรื่องนี้ง่ายกับ อรอนง เป็นอย่างมาก ที่จะบอกกับมีนา ว่าญาดา ถูกย้ายไปบริษัทอื่น ซึ่งอยู่ในเครือ ของ บวรภิรมย์ กรุ๊ป เช่นกัน

มีนา – คุณอรอนงคะ เมื่อไหร่ ญาดาจะกลับมาที่นี่คะ 

อรอนง – ก็จนจะจบฝึกงาน เธอมีอะไรรึเปล่า 

มีนา – เปล่าค่ะ แค่สงสัย 

อรอนง – เธอสงสัยอะไร ไปทำงานได้แล้ว อยากฝึกงานไม่ผ่านหรือไง ? 

มีนา – ขอโทษค่ะ 

 ทางด้านญาดา วันนี้เธอทำกับข้าวให้หมอดนัย 

ญาดา – หมอค่ะ อาหารเช้าเสร็จแล้วค่ะ

ดนัย – ครับ ผมกำลังลงไป

โต๊ะอาหาร

ดนัย – คุณทำอะไรครับ หอมจัง

ญาดา – ฉันทำข้าวต้มกระดูกโครงหมูค่ะ ฉันดูในรายการโทรทัศน์เมื่อวานค่ะ ก็เลยลองทำดู หมอลองทานดูค่ะ ว่ารสชาติอร่อยมั้ย 

ดนัยชิมข้าวต้มในถ้วยที่ญาดาตักให้ อืม....อร่อยมากเลยครับ ฝีมือคุณนี้ใช่ได้เลยนะ คุณเบื่อมั้ยอยู่บ้านคนเดียว

ญาดา – ไม่เบื่อเลยค่ะ หมอไปทำงานแค่ 3ชั่วโมงเอง เวลา 3ชั่วโมงนั้น ฉันนั่งเล่นกับนิ๊กกี้ (สุนัขของหมอ) ก็หมดแล้ว อีกอย่าง ฉันชอบรดน้ำดอกไม้ ต้นไม้ ของหมอด้วยค่ะ ฉันไม่เหงา ไม่เบื่อเลย แต่ที่สวนข้างหลังบ้านหมอว่างอยู่ ฉันขอปลูกผักสวนครัวได้ไหมคะ 

ดนัย – ครับ ถ้าคุณอยากทำ เดี๋ยววันนี้หลังผมเลิกงาน ช่วงบ่ายๆ เราไปซื้อเมล็ดผักกันครับ เดี๋ยวผมจะพาคุณไป เผื่อคุณได้ออกไปข้างนอกจะได้จำอะไรได้บ้าง 

ญาดา – ค่ะหมอ 

ดนัย – งั้นผมไปทำงานก่อนนะครับ เดี๋ยวผมซื้อก๋วยเตี๋ยวหน้าปากซอยที่คุณชอบมาตอนเที่ยงครับ พูดเสร็จดนัยก็เดินออกไปขึ้นรถ

ญาดาเห็นดนัยลืมบัตรโรงพยาบาลก็เลยเรียกดนัยให้รอก่อนและได้วิ่งเอาไปให้ เธออ่านชื่อหมอ นายดนัย บวรภิรมย์ 

ญาดา – บวรภิรมย์ ทำไมคุ้นจัง เธอเอ่ยชื่อขึ้น พร้อมเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในหัวเธอ แต่เธอก็นึกไม่ออก เธอปวดหัวมาก และได้หมดสติล้มลง ดนัยเมื่อเห็นเธอล้มก็รีบลงจากรถและอุ้มเธอขึ้นรถ แล้วพามายังโรงพยาบาล

 โรงพยาบาล 

หมอนพ – เขาแค่หมดสติไป น่าจะมีอะไรไปกระตุ้น ทำให้สมองเธอกระทบกระเทือนแล้วหมดสติไป ไม่มีอะไรให้น่ากังวล ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นรึหมอดนัย

ดนัย – ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ เธอวิ่งเอาบัตรโรงพยาบาลมาให้ผม หันไปอีกทีเธอก็ล้มลงแล้ว

หมอนพ – แล้วทางตำรวจว่ายังไงบ้าง

ดนัย – ยังไม่ติดต่อมาเลยครับ เดี๋ยวผมจะลองโทรหาผู้กองต้นดู

หมอนพ – อืม มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะ

ดนัย – ขอบคุณมากครับ

ดนัยต่อสายหาผู้กองต้น

ผู้กองต้น – ฮัลโหล ว่าไงไอ้หมอ มีอะไรให้ช่วยครับ

ดนัย – เรื่องนั้น ไปถึงไหนแล้ว ได้ข่าวคืบหน้าอะไรบ้างมั้ย

ผู้กองต้น – ฝั่งบางปะกง ไม่มีคนสูญหาย เดี๋ยวยังไงฉันจะลองสืบทางฝั่งกรุงเทพดู ว่าแต่ทำไมนายถึงต้องใส่ใจกับผู้หญิงคนนี้มากขนาดนี้ด้วยนะ ส่งเรื่องให้หน่วยงานอื่นดูแลก็หมดเรื่องแล้ว ไม่เห็นต้องมานั่งเครียด แถมยังให้เขาไปอยู่บ้านนายอีก นี่หมอคิดอะไรกับคนไข้ตัวเองใช่ไหม 5555 ปกตินายไม่ใช่คนแบบนี้

ดนัย – อะไร ไม่ใช่แบบที่นายคิดหรอก

ผู้กองต้น – อย่ามาปากแข็งไอ้หมอ ฉันรู้จักแกมากกว่าที่แกรู้จักตัวแกเองอีก

ดนัย – อย่ามาทำเป็นรู้มาก ว่าแต่เธอก็น่ารักนะ

ผู้กองต้น – ยังจะมาน่ารง น่ารักอีก รักก็บอกว่ารักไป เดี๋ยววันหลังฉันค่อยแวะไปทานข้าวบ้านนายนะหมอ 

ดนัย – ได้ โทรมาล่ะกัน

*******ทางด้านญาดา********

ญาดาลืมตาด้วยอาการปวดศรีษะอย่างรุนแรง หมอนพเข้ามาเล่ารายละเอียดของอาการให้ญาดาฟัง

หมอนพ – ช่วงนี้คุณก็อย่าเพิ่งคิดอะไรมากนะครับ พักผ่อนให้เยอะๆ 

ญาดา – ขอบคุณมากค่ะหมอ เอ่อ...หมอนพคะ หมอดนัยอยู่ไหนหรือคะ

หมอนพ – อ่อ เขาคุยโทรศัพท์อยู่ด้านนอกครับ นั่นไงพูดถึงก็เดินเข้ามาพอดี

ดนัยเดินเข้ามาที่เตียงของญาดา

ดนัย – คุณเป็นยังไงบ้างครับ ยังปวดหัวมั้ย

ญาดา – ค่ะ แต่ไม่เยอะแล้ว

หมอนพ – ยังไงก็ให้เธอได้พักผ่อนเยอะๆ นะ หมอนัย 

ดนัย – ครับหมอนพ

หมอนพ – เดี๋ยวฉันไปก่อนนะ มีอะไรก็เรียกได้ เดี๋ยวให้เขานอนที่นี่สักคืน ดูอาการ พรุ่งนี้ก็ออกได้แล้ว

ดนัย+ญาดา – ขอบคุณมากครับ/ค่ะ

ตอนที่5.

ดนัย – เดี๋ยวคืนนี้ผมจะอยู่เฝ้าคุณเอง

ญาดา – ฉันเกรงใจหมอค่ะ

ดนัย – ไม่เป็นไร ถือว่าผมเข้ากะดึกล่ะกัน แล้วพรุ่งนี้ผมจะได้หยุดอยู่กับคุณ

ญาดารู้สึกอุ่นใจกับคำพูดของดนัย เธอยิ้มแล้วกล่าวขอบคุณ

ดนัย – คุณหิวมั้ย ตั้งแต่เที่ยงคุณยังไม่ได้กินอะไรเลย 

ญาดา – นิดหน่อยค่ะ

ดนัย – เดี๋ยวผมไปหาอะไรที่แคนทีนล่ะกัน รอก่อนนะ

******ทางด้าน บวรภิรมย์ กรุ๊ป***********

มีนา ส่งข้อความถึง ญาดา *ดา เธอมาเจอฉันหน่อยได้มั้ย เสาร์นี้ ไปกินชาบูกัน

ติ๊ด ติ๊ด เสียงข้อความโทรศัพท์มีนาดังขึ้น

*ฉันอยู่สาขา ที่ต่างจังหวัดอะแก ไว้เจอกันนะ*

มีนา – ถอนหายใจ อีกแล้วอะ เห้อ โทรหายุ้ย กับ อุ้มดีกว่า

อรอนงเก็บโทรศัพท์ญาดาไว้ หลังจากส่งข้อความหามีนาเสร็จ แล้วเดินออกจากโต๊ะมายังโต๊ะของมีนา

อรอนง – มีนา รายงานประจำเดือน เสร็จหรือยัง ทำไมทำงานช้าอย่างนี้

มีนา – ขอโทษค่ะ คุณอรอนง เดี๋ยว ฉันจะรีบทำเดี๋ยวนี้เลย

มีนาบ่น เหมือนกับรู้แหนะ ว่าเราเล่นโทรศัพท์อยู่ หูดีตาไวหรือเกิน คุณเลขา มีนาบ่นเมื่อเห็นอรอนงเดินจากไป

 ทางฝั่งโรงพยาบาล

ดนัย – ผมได้ซูซิ กับ ซุปมิโสะมา คุณจะทานเลยมั้ย

ญาดา – ขอบคุณค่ะหมอ ทานด้วยกันนะค่ะ คุณซื้อมาเยอะขนาดนี้

ดนัย – ก็ผมไม่รู้ว่าคุณชอบอันไหน ผมก็เลยซื้อมาทุกแบบเลย

ญาดา – หมอใจดีจัง หมอใจดีกับทุกคนหรือเปล่า

ดนัย – ผมมีแค่คุณ 

ญาดาได้ฟังแล้วเขินจนหน้าแดง จนทำซูซิหล่นพื้น อุยขอโทษค่ะ 

ดนัย – เดี๋ยวผมเก็บเองครับ เออว่าแต่ทำไมคุณถึงได้เป็นลมล้มลงไปล่ะครับ 

ญาดา – ฉันก็ไม่แน่ใจค่ะ ฉันจำได้ว่า ฉันหยิบบัตรคุณมาอ่าน แล้วทุกอย่างก็ดับไปค่ะ

ดนัย – บัตรประจำตัวผมนะหรือครับ พูดเสร็จดนัยก็ล่วงบัตรในกระเป๋ามาให้ญาดาดู

ญาดามองบัตร อ่านชื่ออีกครั้ง ดนัย บวรภิรมย์ ฉันคุ้นนามสกุลคุณมากเลยค่ะ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว

ดนัย – นามสกุลผมหรือครับ บวรภิรมย์ 

ญาดา – ใช่ค่ะ คุ้นมาก ญาดาพยายามนึก แต่มันก็ทำให้เธอปวดศรีษะมากเช่นกัน

ดนัยเมื่อเห็นอย่างนั้น ก็รีบพยุงญาดา แล้วบอกให้เธอหยุดคิด

ดนัย – พักผ่อนก่อนเถอะครับ เดี๋ยวเรื่องนามสกุลผม เราค่อยหาคำตอบกัน ผมว่าบางทีคุณอาจจะเห็นชื่อจากในโรงพยาบาลนี้ก็เป็นไปได้ เพราะพ่อผมถือหุ้นส่วนใหญ่อยู่ที่นี่ ดนัยบอกให้ญาดารู้ เพื่อให้เธอได้คลายความกังวล

ญาดา – แล้วคุณยังมีหุ้นส่วนที่ไหนอีกหรือเปล่าคะ ญาดาถามด้วยความอยากรู้

ดนัย – ก็ยังมีพวกอุตสาหกรรมนำเข้าและส่งออก อีกหลายแห่งครับ แต่ผมไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับงานพวกนั้น

ญาดา – อ่อค่ะ ญาดาคลายความกังวล และมันก็ทำให้เธอได้รู้ว่าครอบครัวของหมอดนัยร่ำรวยและมีอิทธิพลขนาดไหน

ตอนที่6 

ทางฝั่งอรอนง

อรอนง นั่งจิบไวน์ กับคู่ขาหนุ่ม 

วิทย์ – คุณอร ในที่สุด บวรภิรมย์ กรุ๊ป ใกล้จะอยู่ในมือของเราแล้ว

อรอนง – ขาดก็แต่ลายเซ็นของ 2พี่น้อง บวรภิรมย์ ไม่นานเกินรอหรอกค่ะ ฉันรับปาก

วิทย์ – ผมรักคุณนะอร 

แล้วทั้งสองก็นัวเนียกัน

******ทางด้านท่านประธานใหญ่***********

พงค์ – ตานัท แกช่วยติดต่อน้องชายแก มาพบฉันหน่อยสิ อาทิตย์นี้มันยังไม่เข้ามาหาฉันเลย

ชนัท – นัยคงยุ่งกับคนไข้แหละพ่อ ว่าแต่พอมีอะไรกับนัยหรือเปล่าครับ 

พงค์ – ฉันอยากให้นัยไปช่วยงานฉันนะ ฉันจะวางมือแล้ว

ชนัท – น้องคงจะยอมแหละพ่อ นัยมันรักงานมันจะตาย มันคงไม่มาบริหารงานบริษัทหรอก ไม่งั้นมันคงไม่ไปแอบเรียนหมอหรอกครับ 555

พงค์ – ยังไงแก ก็ช่วยตามนัยมาพบฉันหน่อยล่ะกัน ฉันไม่ค่อยไว้ใจอาวิทย์ ของแกนะ

ชนัท – ครับ เดี๋ยวผมจะโทรตามให้ 

ชนัทต่อสายถึงดนัย

ดนัย – ว่าไงพี่ 

ชนัท – คืองี้ พ่ออยากเจอนาย เสาร์อาทิตย์นี้ว่างมั้ย

ดนัย – มีอะไรด่วนหรือเปล่าพี่ ผมไม่ค่อยสะดวก

ชนัท – ก็เรื่องเดิมนะ

ดนัย – พี่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบงานบริหาร งานบริษัทอะไรนั้น

ชนัท – เออ ฉันรู้แล้ว แต่ยังไงแกก็มาหาพ่อหน่อยล่ะกัน 

ดนัย – อาทิตย์นี้ผมยังไม่ว่างครับ พี่บอกพ่อหน่อยล่ะกัน ว่าเดี๋ยวผมเข้าไปเยี่ยมอาทิตย์หน้า พร้อมกับเช็คสุขภาพร่างกายด้วย 

ชนัท – เค เดี๋ยวฉันจะแวะบอกพ่อให้ 

ดนัย – ขอบคุณครับ ฝากบอกแม่ด้วยเดี๋ยวผมจะไปเยี่ยม

ชนัท – ได้ๆ ชนัทวางสาย

ทางฝั่งญาดา วันนี้เธอได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ดนัยพาญาดากลับบ้าน

ญาดา – นิ๊กกี้ ฉันคิดถึงนายมากเลยรู้มั้ย ญาดาพูดเสร็จก็กอดสุนัข สุนัขก็เลียแก้มเธอ ดนัยมองแล้วก็ยิ้มตาม

ดนัย – เดี๋ยวพรุ่งนี้ ผมจะพาคุณไปเที่ยวทะเลเอามั้ย นั่งรถไปเกาะตราดกัน เราอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่

ญาดา – ได้หรือคะ ขอบคุณค่ะหมอ

ญาดาพูดเสร็จเธอก็วิ่งเข้าไปกอดดนัยอย่างลืมตัว ดนัยกอดตอบ ทั้งสองสบตากัน ดนัยก้มลงจูบหน้าผากของญาดา ญาดาไม่ได้ปฏิเสธดนัย เพราะภายในใจเธอก็มีความรู้สึกดีๆ ให้กับดนัย

ดนัย – ผมอยากจะดูแลคุณนับจากนี้ ถ้าคุณไม่รังเกียจ ผมอยากจะพาคุณไปพบกับครอบครัวของผม

ญาดา – ท่านจะไม่รังเกียจฉันหรือคะ แม้แต่ชื่อฉัน ฉันยังไม่รู้ ฉันเป็นใครมาจากไหน ฉันยังไม่รู้เลย

ดนัย – พ่อแม่ ผมท่านใจดี อีกอย่างผมไม่สนว่าคุณเป็นใคร

ดนัยกอดญาดาจนแน่น เพราะเข้าใจความรู้สึกของญาดาเป็นอย่างดี

ดนัย – ไปจัดของเถอะ เดี๋ยวเราไปบ่ายนี้เลยล่ะกัน ไปถึงเกาะก็น่าจะเย็นๆ

ญาดา – เราจะพักกันกี่คืนคะ

ดนัย – 2คืน เราค่อยกลับวันจันทร์

ญาดา – แล้วหมอไม่ต้องทำงานหรือคะ

ดนัย – ผมมีลาพักร้อน

ญาดา – โอเคค่ะ

ตอนที่7.

เกาะช้าง จังหวัดตราด ณ. โรงแรมแห่งหนึ่งในเครือ บวรภิรมย์ กรุ๊ป

รีเชปชั่น – สวัสดีค่ะคุณดนัย เราได้เตรียมห้องสวีทไว้ให้แล้วค่ะ นี่คีย์การ์ดค่ะ 

ดนัย – ขอบคุณครับ

รีเชฟชั่น – แล้วคุณดนัยต้องการให้ทางโรงแรมจัดเตรียมอาหารไว้โซนวีไอพี หรือเปล่าคะ

ดนัย – ไม่ต้องครับ ผมจะออกไปหาอะไรทานข้างนอก

รีเชฟชั่น – รับทราบค่ะ ขอให้มีความสุขในการพักผ่อนค่ะ

ภายในห้องสวีทของโรงแรม

ญาดา – ว้าว ห้องใหญ่มาก ว่าแต่มีแค่เตียงเดียวหรือคะ เราจะนอนกันยังไง ญาดาถามด้วยความสงสัยเพราะเธอไม่คิดว่าจะต้องนอนเตียงกันกับหมอ ถึงแม้ว่าหมอจะดีกับเธอแค่ไหน แต่เธอก็มีความกังวลอยู่ดี

ดนัย – คุณลองเดินเข้าไปในห้องนอนก่อนครับแล้วจะรู้

ดนัยพูดเสร็จญาดาก็เดินเข้าไปในห้อง พอเข้าไปถึงญาดาก็เห็นว่า อีกด้านจะมีอีก1ห้องซึ่งติดกัน ญาดาเมื่อเห็นอย่างนั้น เธอก็รู้สึกโล่งอกเป็นอย่างมาก

ดนัย – ชอบมั้ย 

ญาดา – ชอบค่ะ คุณหมอนี่เป็นคนมีอิทธิพลมากเลยนะคะ 

ดนัย – ไม่ใช่ของผมสักหน่อย ผมไม่ชอบงานด้านนี้

ญาดา – เราลงไปเดินชายหาดกันมั้ยคะ

ดนัย – เอาสิ คุณไปเปลี่ยนชุด เปิดดูในตู้นะ

ญาดาได้ยินดังนั้น ก็รีบไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้า เธอต้องตกใจ เพราะมีชุดว่ายน้ำ บิกินี่ และเดรส อีก 2-3 ชุด

ญาดา – หมอรู้ไซส์ฉันได้อย่างไรคะ

ดนัย – ผมเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าคุณ ในคืนแรกนะ จำได้ไหม

ญาดาได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกเขิน หน้าแดง เกิดมาเธอยังไม่เคยอยู่ใกล้ผู้ชายอย่างนี้มาก่อน แถมยังเห็นรูปร่างเธอหมดแล้วด้วย ใจเธอสั่น จนต้องรีบพูดตัดบทดนัย

ญาดา – หมออะ ไปเล่นน้ำกันเถอะค่ะ 

ดนัย – ไปสิ คุณเอาเสื้อคลุมไปด้วยนะ เย็นแล้วเดี๋ยวเป็นหวัดเอา

ญาดา – ได้ค่ะ แล้วเราจะทานอาหารเย็นที่ไหนคะ 

ดนัย – วันนี้คุณเหนื่อยมั่ย หรือว่า เราทานในโรงแรมก่อนคืนนี้ แล้วค่อยไปหาซีฟู๊ดกินกันพรุ่งนี้ 

ญาดา – ได้หมดค่ะ

ริมหาด

ญาดาเดินเตะน้ำทะเลที่ซัดขึ้นมาชายฝั่ง ดนัยยืนมองแล้วยิ้ม ก่อนที่เขาจะเดินเอาค็อกเทลมาให้ญาดา

ดนัย – ค็อกเทลครับ สูตรนี้ แอลกอฮอร์ นิดเดียว 

ญาดา – ขอบคุณค่ะหมอ

ทั้งสองเดินเล่นกันสักพัก

ดนัย – เราขึ้นไปเปลี่ยนชุดกันเถอะครับ เดี๋ยวผมจะพาคุณไปทานข้าว เราสั่งในโรงแรมนี่แหละ 

ญาดา – ได้ค่ะ 

ภายในห้องอาหารโซนวีไอพี

ดนัย – อร่อยมั้ยครับ

ญาดา – อร่อยค่ะ เนื้อนุ่มมากเลย  

บริกรได้รินไวน์เพิ่มให้กับญาดา

ดนัย – ผมว่าคุณดื่มน้ำเปล่าหน่อยนะครับ ดนัยเห็นว่าหน้าญาดาแดงกล่ำเพราะฤทธิ์ไวน์ 2 แก้วบวกครับค็อกเทลก่อนหน้านี้

ญาดา – ฉันขอดื่มอีกแก้วนะคะหมอ นานๆ ทีได้ออกมาเปิดหูเปิดตาแบบนี้

ดนัย – คุณไม่เคยมาเที่ยวทะเลหรือครับ

ญาดา – ฉันจำไม่ได้หรอกค่ะ แค่รู้สึกว่าฉันไม่เคยได้รับอะไรแบบนี้มาก่อน 

 มันก็จริงที่ญาดารู้สึกอย่างนี้ เพราะบ้านเธออยู่เชียงใหม่ แม่ของเธอมีสวน เธอไม่เคยเจอทะเลมาก่อน จบม.6 จากเชียงใหม่ ก็ย้ายมาเรียนที่กรุงเทพเลย เธอกะว่าจบการศึกษานี้ จะนัดเที่ยวกับเพื่อนๆ ของเธอ แต่ก็มาเกิดเรื่องเสียก่อน

ตอนที่8.

ภายในห้องพักของโรงแรม

ญาดาจะรูดซิปออก แต่ก็ทำไม่ได้บวกกับที่เธอเมาไวน์แดงมา เธอพยายามจะรูดซิป เธอหันไปหันมา ทำให้เธอข้อศอกของเธอไปซนกับตู้

โอ๊ย ญาดาร้องเสียงหลง ทำให้ดนัยต้องรีบเข้าไปดู

ดนัย – เป็นอะไรหรือเปล่า

ญาดา – ข้อศอกฉันเจ็บอะหมอ

ดนัย – ไหนดูซิ ดนัยยกข้อศอกญาดาขึ้นมาดู แดงนิดหน่อย ตรงนี้คงจะเจ็บ พูดเสร็จดนัยก็นวดคลึงๆที่ข้อศอกให้ญาดา

ญาดาจ้องมองดนัย ด้วยความรู้สึกปลาบปลื้ม เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ดนัยหันกลับมา ทั้งสองจ้องตากัน ดนัยก้มลงจูบริมฝีปากอ่อนนุ่มของญาดา ญาดาจูบกลับ ในขณะที่ทั้งสองแลกลิ้นกันอยู่นั้น ดนัยก็ได้ถอดเดรสของญาดาออก แล้วโน้มตัวลง ทำให้ญาดาต้องเอนตัวลงนอนโดยอัตโนมัติ 

ดนัย – ผละริมฝีปากออกแล้วพูดขึ้นว่า “ผมขอได้ไหม”

ญาดาสบตาไม่พูดอะไร แต่ด้วยฤทธิ์ของไวน์แดง ทำให้เธอดึงตัวดนัยลงมาจูบ ดนัยจูบญาดาอีกครั้ง ดนัยสอดลิ้นไปในริมฝีปากของญาดา ทั้งสองแลกลิ้นกันสักพัก ดนัยก็เลื่อนลงมาที่หน้าอกของญาดา พร้อมกับปลดข้อเสื้อในอย่างชำนาญ

อื้ม...ญาดาร้อง เมื่อยอดปทุม โดนดนัยดูด ขนหน้าอกของญาดาลุกซู่เมื่อดนัย ใช้ลิ้นตวัด

อ้า...หมอ ญาดาร้องอีกครั้งเมื่อดนัย ลงต่ำไปยังของสงวนของเธอ 

อย่าหมอ ญาดา ร้องห้ามเมื่อดนัยถอดกางในเธอทิ้งไปแล้วกำลังจะก้มลงจูบที่เนินเต่าของเธอ

“ทำไมล่ะ” ดนัยถาม 

“มันสกปรก” สิ้นเสียงญาดา ดนัยก็ใช้ลิ้นลากยาวไปตามร่องของญาดา ร่องของเธอช่างหอมหวาน น้ำสวาทของญาดาเริ่มไหลรินออกมา เมื่อดนัยใช้ลิ้นดุ้นร่องของเธอ

“อ๊า อ๊า “ ญาดากระสับกระส่ายตัวไปมา สองมือจิกผมของดนัย สองมือของดนัยก็ไม่อยู่นิ่ง เขาใช้มันเคล้าคลึงหน้าอก ไซส์ 34 ของญาดา ทำให้ญาดา เสียวซ่านกว่าเก่า ร่างของเธอไม่เคยผ่านมือชายมาเลย ทำให้ญาดาสำเร็จสุขไปรอบนึง

เมื่อดนัยเห็นญาดาเสร็จ เขาจึงใช้นิ้วแหย่ลงไปในช่องรักของญาดา แต่ไม่ทันเท่าไร ญาดาก็ร้องดังขึ้น 

“เจ็บๆ ฉันเจ็บมากหมอ เอาออกไป” หน้าญาดาซีดเผือก หมอตกใจ เมื่อรู้ว่าญาดายังบริสุทธิ์ 

“คุณยังไม่เคย” ดนัยถามโพล่งออกมา 

“ผมขอโทษ” ดนัยกล่าวขอโทษเมื่อเห็นญาดาร้อง

“ฉันไม่รู้” ญาดาตอบอย่างไม่ลังเล

“ผมจะทำเบาๆ” ดนัยพูดเสร็จก็ก้มลงจูบน้องสาวของญาดาอีกครั้ง พร้อมลากลิ้นขึ้นลงอย่างต่อเนื่อง เขาใช้ลิ้นตรงจุดคลิตเตอรัล อยู่สักพัก จนญาดาเสร็จอีกรอบ

“คุณจะให้ผมทำต่อมั้ย” ดนัยถามญาดาด้วยสีหน้าปนขอร้อง

ญาดาไม่ตอบ แต่เธอดึงดนัยมาจูบ หมอทำไม่เจ็บใช่มั้ย

ดนัยไม่ตอบแต่เขาก็ได้ถอดกางเกงในออก ทำให้ญาดาตกใจในความใหญ่ของดนัย ขนาดข้อมือของเธอก็ไม่ปานทั้งยาว ทั้งใหญ่ ญาดาเมื่อเห็นอย่างนั้น เธอหน้าซีดเผือก ดนัยใช้มือจับขาของญาดาอ้าออกให้กว้างเพื่อน้องสาวของญาดาจะได้รับดุ้นของเขาเข้าไป......

ตอนที่9.

ดนัยค่อยๆกดดุ้นลงไปในร่องของญาดา ร่องชมพูของญาดาเล็กมาก ขนาดนิ้วยังเข้าไม่ค่อยได้ ดนัยใช้ดุ้นถูขึ้นถูลงตามร่องของญาดา จนมีน้ำเมือกจากร่องของญาดาออกมาอีกครั้ง ดนัยพยายามกดหัวลงไป แต่เข้าไปได้แค่นิดเดียว ญาดาก็ถอยหนี ดนัยใช้มือเคล้าคลึงหน้าอกญาดาอีกครั้ง ในขณะที่ปลายดุ้นของดนัยยังคงอยู่ในร่องของญาดา ดนัยคลึงหน้าอกสักพัก ญาดาก็ครางออกมา

อ๊า อ๊า ฉันรู้สึกดีจังหมอ

ดนัยเลียยอดปทุมของญาดาข้างนึง อีกข้างก็ใช้มือเคล้าคลึง จนดนัยรู้สึกได้ถึงน้ำหล่อลื่นไหลมาชนกับปลายดุ้นเขาอีกครั้ง ในระหว่างที่ญาดากำลังเคลิบเคลิ้มอยู่นั้น ดนัยก็ใช้แรงดุนดุ้นใหญ่เข้าไปจนมิด ดนัยรู้สึกว่าได้ตัดผนังเยื่อบางๆของญาดาออกแล้ว ดนัยหยุดขยับและแช่ด้ามดุ้นไว้อย่างนั้น

โอ๊ย..... ญาดากรี๊ดร้องด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลรินอาบแก้ม ความรู้สึกแน่นตื้อ หลามหลาก เจ็บแสบในร่องของเธอแผ่คลุมไปทั่วร่าง ความรู้สึกเหมือนเนื้อเธอได้ขาดแยกจากกัน

“ผมจะขยับเบา” พูดเสร็จดนัยก็ขยับอย่างเบา

“เจ็บๆ เจ็บๆ” ญาดาร้องออกมาก 

ดนัยหยุดขยับ เขาใช้ลิ้นลากวนหน้าอกอีกครั้ง สองมือเคล้าคลึง ปากก็ลากวน จนญาดาเริ่มรู้สึกดีอีกครั้ง ดนัยจึงค่อยๆขยับดุ้น เมื่อไม่มีเสียงร้องเจ็บปวดของญาดา เขาก็ค่อยๆ เพิ่มความเร็วขึ้น

“อ๊า แน่นเหลือเกิน” ดนัยครางออกมา มือก็คลึงหน้าอกแรงขึ้น พร้อมกับขยับดุ้น เร็วขึ้นเรื่อยๆ 

“อ๊า อ๊า อ๊า” ญาดาคราง “แรงอีกค่ะหมอ แรงอีก”

ดนัยเมื่อได้ยินอย่างนั้น เขาก็ไม่เกรงใจ เร่งความเร็ว สักพักก็รู้สึกได้ถึง น้ำอุ่นๆ ของญาดา 

“ฉันเสียวเหลือเกินหมอ ฉันไม่ไหวแล้ว” พูดเสร็จร่างของญาดา ก็กระตุก เสร็จถึงไคลแมกไปแล้ว แต่ดนัยยังไม่ถึงไหนเลย เขาเลยจับญาดาในท่าด๊อกกี้ ดนัยใช้มือกดแผ่นหลังของญาดาให้โน้มลงไป เขาสอดดุ้นเข้าอย่างลำบาก เพราะร่องของญาดาเล็กมาก เขาใช้นิ้วแหวกร่อง แล้วดุนดุ้นเข้าไป ดุ้นยาวจนสุดโคน ญาดาตาเหลือกอีกครั้ง เกิดมาครั้งแรกก็ต้องมาเจอกับควยใหญ่ยาว ไซส์ฝรั่ง

“อ๊า อ๊า หมอฉันทนไม่ไหวแล้ว

 ดนัยขยับเบาๆ สักพัก เขาก็เร่งความเร็ว ดุ้นของเขาเข้าไปลึกสุดโคน ไม่กี่อึดใจ ดนัยก็ปล่อยน้ำรักในร่องของญาดา เขาหอบและซบบนแผ่นหลังของญาดา สักพัก เขาขยับตัวแล้วดึงญาดาเข้าไปกอดในอ้อมอก 

“ผมรักคุณนะ” ดนัยจูบหน้าผากของญาดา 

ญาดายิ้มไม่พูดอะไร เพราะน้องสาวเธอบอบซ้ำอย่างหนัก กับดุ้นของดนัย ญาดาสบตากับดนัย ดนัยก้มลงจูบญาดาอย่างเร้าร้อนอีกครั้ง 2 มือก็เคล้าคลึงหน้าอกของญาดาไม่วาง

“หมอ ฉันระบมหมดแล้วนะ” ญาดาบ่นครางออกมา

“ขอผมเถอะนะ ร่างคุณทำให้ผมคลั่งคุณดูซิ” พูดเสร็จดนัยก็ซี้ไปตรงดุ้นที่กำลังแข็งขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมทับร่างของญาดาอีกครั้ง โดยที่ญาดาไม่ทันได้ร้องท้วงใดๆ ปากก็จูบไม่วาง สองมือก็เคล้าคลึงหน้าอกไซส์ 34อย่างเต็มมือ 

“หน้าอกของคุณมันนุ่มนิ่มเต็มมือจริงๆ” ดนัยชมญาดา ส่วนดุ้นของดนัยก็ถูขึ้นถูลงตรงร่องของญาดา

“อ๊า หมอ ฉันเสียว” หมอใส่ดุ้นมาเลย ญาดาพร้อมแล้ว พูดเสร็จ ดนัยก็รับรู้ได้ถึงน้ำหล่อลื่นของญาดาไหลออกมาอีกครั้ง หลังจากการกระตุ้นของเขา 

ดนัยสอดดุ้นพร้อมกระแทกอย่างแรงจนมิดด้าม จนญาดาตาเหลือก

“เบาๆ หน่อยสิหมอ ร่องญาดาซ้ำหมดแล้ว” 

“คุณเป็นของผมคนเดียวเท่านั้น” พูดเสร็จดนัยก็เร่งกระแทกจนร่างของญาดากระตุกเสร็จไปอีกรอบ ในขณะที่ดนัยก็เสร็จตามมาติดๆ ทั้งสองกอดกันจนถึงเช้า

ตอนที่10. 

7 โมงเช้า.......... ดนัยนอนกอดญาดา ญาดาลืมตาขึ้นทำท่าจะลุก ดนัยก็ดึงมือญาดา ทำให้ญาดาเซลงบนอ้อมอกดนัยอีกครั้ง 

“หมอ ปล่อยฉันเถอะค่ะ ฉันขอตัวไปห้องน้ำก่อน” พูดเสร็จญาดาก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที ดนัยมองญาดาที่วิ่งไปก็อดอมยิ้มไม่ได้ เมื่อดนัยดึงผ้านวมขึ้น เขาก็เห็นรอยเลือดบริสุทธิ์ของญาดาบนผ้าปูที่นอน เมื่อญาดาออกมาจากห้องน้ำ ดนัยก็เรียกให้ญาดามาหาเขา ดนัยดึงญาดาเข้ามาสวมกอด 

“ผมจะดูแลคุณเอง ผมสัญญา ผมจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายคุณ” ดนัยกล่าวกับญาดาด้วยท่าทีที่จริงจัง

ญาดาเมื่อได้ยินดังนั้น ก็อบอุ่นใจ

“ฉันรักคุณนะหมอ ถึงฉันจะเพิ่งรู้จักหมอได้ไม่นาน แต่ฉันก็รู้สึกสบายใจ” ญาดากล่าวขอบคุณดนัย ดนัยเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็กอดญาดาแน่น พร้อมกับจูบหน้าผากของญาดา ดนัยเลื่อนลงมาจูบที่ริมฝีปากอ่อนนุ่มของญาดา พร้อมกับปลดผ้าขนหนูที่ญาดาใส่ออก สองมือก็เคล้าคลึงหน้าอกของญาดา ดนัยดูดนมญาดา 

“อื้ม...หมอ ฉันไม่ไหวแล้วค่ะ” ญาดาร้องปากสั่นเทา พร้อมกับเอ่นร่างขึ้นอย่างเป็นจังหวะ

ดนัยใช้นิ้วสอดใส่ในร่องของญาดา น้ำหล่อลื่นไหลออกมาจนเยิ้ม ดนัยก้มลงดูดน้ำรักของญาดา เขาใช้ลิ้นวนตรงร่องแล้วดันลิ้นไปในร่อง เขาทำอย่างนั้น สักพัก ญาดาก็เสร็จไปรอบนึง เมื่อดนัยเห็นอย่างนั้น เขาก็เอาดุ้นขึ้นมาถูขึ้นถูลงตามร่องของญาดา เขาพยายามจะดันดุ้นให้ลงไป แต่ร่องของญาดามันเล็กเกินไปกับขนาดดุ้นของเขา เขาจับขาญาดาอ้าให้กว้างขึ้น ในขณะที่ญาดากำลังเคลิบเคลิ้มกับมือของดนัยที่คลึงปุ่มคริสตอริสอยู่นั้น ดนัยก็ดันดุ้นไปจนสุดมิดด้าม

“หมอใจร้าย ฉันเจ็บนะ” ญาดาร้องบ่นปนน้อยใจ

“ผมขอโทษ ผมจะขยับเบาๆ” พูดเสร็จดนัยก็โยกขยับเบาๆ 

“ดุ้นหมอใหญ่เกิน น้องสาวฉันระบมหมดแล้ว” 

“เดี๋ยวคุณก็จะให้ผมทำแรงๆ คอยดู” ดนัยกล่าว สักพักเขาก็รู้สึกถึงน้ำเมือกๆในร่อง

“อ๊า ร่องของคุณ แน่นเหลือเกิน ผมจะทนไม่ไหวแล้ว” ดนัยพูดเสร็จ พร้อมเผลอกระแทกอย่างแรงโดยไม่ตั้งใจ เข้าออก เข้าออก จนมิดด้าม พั่บ พั่บ พั่บ เสียงโหนกเนื้อ กระแทกเนื้อ 

“อ๊า อ๊า อ๊า ซี้ด หมอ ฉันไม่ไหวแล้ว” ญาดาพูดเสียงหอบ ร่างเธอกระตุก สั่นเทา

“ขี้โกงอะ คุณรีบเสร็จ” ดนัยพูดแล้วอมยิ้ม

ดนัยจับร่างญาดาให้อยู่ในท่าด๊อกกี้ ญาดาก็เด้งก้นให้ดนัยกระแทก สักพักดนัยก็ฉีดน้ำรักเต็มร่องของญาดา 

ญาดาฟลุ๊บลงบนที่นอนเพราะหมดแรง ดนัยก็เช่นเดียวกัน

ตอนที่11.

เที่ยงแล้ว ดนัยลืมตาตื่นขึ้น เขาเหลือบไปมองญาดาที่ยังหลับอยู่ เขาลูบผมญาดา แต่มือไปโดนหน้าผากที่ร้อนผ่าว 

“มีไข้นิ” ดนัยรีบลุกไปจัดการแต่งตัว แล้วรีบเอาผ้าชุปน้ำอุ่น เช็ดตามตัวของญาดา เขารู้ว่าญาดาเป็นไข้ก็เพราะเขา

“คุณ คุณ ตื่นกินยาก่อน” ดนัยปลุกให้ญาดาตื่นกินยา

“อือ อือ” ญาดายังคงนอนซมไม่รู้สึกตัว ดนัยรีบอมยาแล้วป้อนกับปากตัวเอง หลังจากนั้นเขาก็เช็ดตัวนั่งเฝ้าญาดาอยู่ไม่ห่างเลย

จนถึงเย็น ญาดารู้สึกตัวเพราะพิษไข้ได้ลดลงแล้ว ญาดาลืมตา เธอเห็นดนัยกำลังจะเดินเข้าห้องน้ำ

“หมอ” ญาดาเรียกดนัย

“ตื่นแล้วเหรอ เป็นอย่างไรบ้าง” ดนัยถามด้วยความห่วงใย

“ฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้วค่ะ”

“ผมขอโทษนะ ที่ทำให้คุณต้องเป็นแบบนี้” ดนัยกล่าวด้วยความรู้สึกผิด

“ฉันมีความสุขค่ะหมอ...แต่ตอนนี้ฉันหิว” ญาดาพูดพร้อมกับเสียงท้องที่ร้องดัง

“วันนี้คุณอยากทานอะไรครับ” 

“กินซีฟู๊ดได้ไหมคะ ฉันอยากกิน” ญาดาพูดเชิงอ้อน

“ครับ ถ้าคุณต้องการ” ดนัยตอบอย่างเอาใจ

“คุณแต่งตัวไหวมั้ย หรือจะให้ผมช่วยแต่งให้” ดนัยถามอย่างจริงจัง

“อย่าค่ะ หมอ” ญาดารีบร้องห้าม “ถ้าหมอช่วยแต่งตัว วันนี้เราคงไม่ได้กินข้าว” ญาดาพูดเชิงกวนๆ

ดนัยรีบดึงญาดามากอด “ผมไม่ทำคุณหรอก ผมสงสารคุณนะ ให้คุณได้กินข้าวก่อน ไว้ค่อยต่อคืนนี้” ดนัยกล่าวเชิงหยอก

“หมอใจร้าย” ญาดารีบวิ่งไปแต่งตัว ดนัยมองแล้วก็อดขำไม่ได้

........................

ทางด้านท่านประทานพงค์

“สรุป น้องชายแกไม่มาพบฉันวันนี้ใช่มั้ย เมื่อวานมันโทรมาบอกฉันว่ายังไม่ว่าง” ผู้เป็นพ่อได้กล่าวเชิงน้อยใจ

“ครับพ่อ น้องคงยุ่งๆ ช่วงนี้” ธนัชตอบกลับ

“คุณก็อย่าไปเร่งรัดอะไรลูกนักเลย โตๆ กันแล้ว” ทิพย์ผู้เป็นแม่กล่าว

“คุณก็ให้ท้ายตานัยอยู่อย่างนี้แหละ. มันถึงได้เอาแต่ใจ” 

“เขาก็ช่วยงานโรงพยาบาลคุณอยู่นิ จะอะไรกันนักกันหนา” งานในเครือโรงพยาบาลก็หนักอยู่แล้ว ฉันว่าปล่อยงานบริหารให้ตานัชทำเถอะ แล้วก็ให้ตานัยทำงานด้านโรงพยาบาลไป” ทิพย์กล่าวเสริมเพื่อให้สามีใจเย็นลง

“ผมรู้ แต่ผมก็อยากจะคุยกับเขาก่อน อยากจะฟังจากปากเขา”

“คุณก็น่าจะรู้คำตอบอยู่แล้วนะ” 

ตอนที่12. 

ณ. ร้านอาหารแห่งหนึ่งในเกาะช้าง

“หมอทำไมสั่งมาเยอะจังคะ เต็มโต๊ะเลย”

“ผมอยากบำรุงคุณ กินเถอะไม่ต้องเกรงใจ”

ดนัยแกะกุ้งส่งให้ญาดา 

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนกลับ ผมขอแวะโรงพยาบาลก่อนนะครับ ไม่นานหรอก ผมต้องเข้าไปเซ้นเอกสาร”

“ไม่มีปัญหาค่ะ”

หลังจากทานอาหารเสร็จ ญาดาก็ลงไปเดินเล่นริมทะเล สักพักดนัยก็เรียกให้ญาดาขึ้นรถเพื่อกลับโรงแรม เพราะมืดแล้วและกลัวอาการไข้ของญาดาจะกลับมาอีกครั้ง มีนาที่มาเที่ยวกับยุ้ยและอุ้ม ก็หันไปเห็นญาดาที่นั่งอยู่ในรถที่กำลังเคลื่อนตัวออกไปจากร้านอาหาร

“ดา ยัยดา เห้ยยัยดามากับใครกันนะ เดี๋ยวนี้มีแฟนแล้วแอบเพื่อนๆนะ ยุ้ยแกเห็นยัยดาเมื่อกี้มั้ย”

“ไม่อะ ไม่ทันได้มอง” ยุ้ยตอบ

“แกอะอุ้มเห็นมั้ย” มีนาถามอุ้ม

“ไม่แน่ใจ เห็นข้างๆ ตอนรถกำลังออกไปนั้นแหละ ไม่ได้เห็นหน้าญาดา” อุ้มตอบตามความจริง เพราะเธอไม่เห็นจริงๆ เห็นแต่ข้างๆตอนรถออก

“เออ ช่างเถอะ แค่รู้ว่ามันยังมีชีวิตอยู่ ฉันก็สบายใจแล้ว แต่ก็นะ มีแฟนแล้วเก็บเงียบเลย เดี๋ยวฉันค่อยส่งข้อความไปหามันละกัน” มีนาบ่นเชิงน้อยใจที่เห็นเพื่อนมากับผู้ชาย เพราะเวลาเธอส่งข้อความไปหาญาดา ญาดาก็ตอบแบบเรียบๆขอไปที พูดเสร็จเธอก็หยิบโทรศัพท์แล้วส่งไปหาญาดา

“ฉันเห็นแกมากับผู้ชายแถวเกาะช้าง แฟนเหรอ” มีนากดส่ง

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด เสียงข้อความดังจากมือถือญาดา อรอนงเมื่อได้ยิน เธอก็รีบเปิดออกดูข้อความที่มีนาส่งถึง อรอนงมือกำโทรศํพท์ไว้แน่น พร้อมกับกดโทรออกจากมือถือของเธอ 

“ครับ คุณอร มีอะไรให้ผมรับใช้หรือเปล่าครับ” เข้มถาม

“แกจัดการนังญาดายังไง ทำไมมันยังมีชีวิตรอด แกรีบไปปิดปากมันเดี๋ยวนี้เลยนะ มันอยู่ที่เกาะช้าง”

“ผมยิงมันตกน้ำตายไปแล้วนะครับ”

“ไม่รู้ล่ะ เพื่อนมันเห็นว่ามันยังมีชีวิตอยู่ แกต้องรีบไปเดี๋ยวนี้เลยนะ อย่าให้พลาดอีกล่ะ”

“ครับ คุณอร ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย” เข้มวางสายแล้วรีบออกไปยังเกาะช้าง

“แกมันตายยาก ตายเย็นนักนะ นังญาดา” อรอนง พูดด้วยความโกรธปนความกังวล เพราะกลัวว่าญาดาจะเอาความลับไปบอกกับท่านประธาน

ตอนที่ 13

ภายในห้องพักของโรงแรม

“พรุ่งนี้เราออกกันกี่โมงคะ หมอ” ญาดาถามดนัยพร้อมกับลุกขึ้นไปเก็บของ

“ทานอาหารเช้าเสร็จ ก็เช็คเอ้าท์ได้ครับ ทำไมหรือครับ”

“ฉันจะได้เก็บของค่ะ” พูดเสร็จญาดาก็เริ่มเก็บเสื้อผ้าที่ใส่แล้วเข้ากระเป๋า

“แล้วชุดพวกนี้ล่ะคะ” ญาดาชี้ไปในตู้เสื้อผ้า ชุดที่ดนัยสั่งให้ทางโรงแรมเตรียมไว้ให้เธอ

“คุณชอบมั้ย ถ้าชอบก็เอากลับไปได้นะ มันเป็นของคุณ” 

“ขอบคุณนะค่ะหมอ” พูดเสร็จเธอก็วิ่งไปกอดหลังดนัย

“คุณชอบ ผมก็มีความสุขแล้ว” ดนัยก้มลงจูบหน้าผากญาดาแล้วเลื่อนต่ำมายังริมฝีปากของเธอ

“ผมขอได้มั้ย” ดนัยถามเชิงอ้อนวอน ญาดาไม่ตอบแต่เธอก็จูบดนัยกลับ ดนัยถอดเสื้อผ้าญาดา และถอดของตัวเอง ก่อนที่จะอุ้มญาดาไปวางไว้บนเตียง มือดนัยเคล้าคลึงอยู่ที่หน้าอกสักพัก เขาก็เคลื่อนลงไปบริเวณหน้าท้องญาดา ก่อนจะสอดนิ้วลงไปในร่องน้องสาวของญาดา

“อา อา” ญาดาครวญคราง

“อย่าเกร็ง เดี๋ยวคุณเจ็บ” ดนัยบอกด้วยความห่วงใย

“อ้าขาหน่อย” 

เรียวขาขาวเนียนแยกออกจากกัน นิ้วของดนัยลากขึ้นลงจนสัมผัสได้ถึงความเปียกลื่น

“อ๊า อ๊า หมอ”

ดนัยใช้นิ้วแรกเข้าในร่องของญาดา ดนัยขยับนิ้ว สักพักเขาก็เพิ่มเป็นสองนิ้ว ญาดาหน้านิ่วเพราะความคับแน่น ขนาดเธอเพิ่งมีอะไรกับหมอไปเมื่อคืนและตอนเช้า แต่ร่างกายของเธอยังไม่ชิน ญาดาขยับสะโพกจนดนัยต้องดึงเอาไว้

เขาขยับถี่ขึ้น นิ้วเข้าออกรัวโดยไม่หยุดพัก จนร่างของญาดากระตุก

“ฉันไม่ไหว แล้วค่ะหมอ อะ อ๊ะ” ญาดาเกร็งร่าง

“เสียวไหม” 

“เสียวค่ะหมอ”

สิ้นเสียงญาดา ดนัยก็อ้าขาเรียวออกกว้าง ดนัยก็ยัดดุ้นใหญ่เข้าร่องญาดาอย่างลำบาก เพราะร่องของญาดามีขนาดเล็กเมื่อเทียบกับดุ้นของเขา

“โอ๊ย เจ็บค่ะหมอ”

“อีกนิดนะครับ”

ญาดารู้สึกแน่น อึดอัด ดนัยขยับเบาๆ เขาขยับสะโพกเป็นจังหวะสั้นๆ ญาดาจากที่รู้สึกเจ็บ แน่น อึดอัด จากนี้ก็เปลี่ยนไปทีละนิด

ตอนที่ 14

“อ๊า อ๊า อ๊า” ญาดาแอ่นกายขึ้น เหมือนกับว่าไม่เคยเจ็บมาก่อน ดนัยพึงพอใจเขาหยิบหมอนมารองใต้ก้น เพราะอยากกระแทกสะดวกกว่านี้

 ดนัยจับขาเรียวพาดบนท่อนแขนกระแทกสวนสะโพกถี่ๆ จนร่างบางกระเด้งกระดอนไปมา 

“ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า” ดนัยถามญาดา

“อ๊า ไม่ เจ็บค่ะหมอ” ญาดากระเช้าเสียงตอบ

“รัดแน่นมาก อา” ดนัยคราง พร้อมกระแทกแรงและถี่ขึ้น 

“อ๊า อ๊า อ๊า ฉันไม่ไหวแล้วหมอ อ๊า” สิ้นเสียงมาพร้อมกับกล้ามเนื้อนุ่มที่กระตุกตอดรัดอย่างรุนแรง ญาดาถึงจุดสุดยอด 

“คุณเสร็จแล้ว แต่ผมยังไม่เสร็จเลย” ดนัยพลิกญาดาให้กลับหลัง ดนัยมองกลีบเนื้อที่บอบช้ำที่เคยโอบท่อนเนื้อของเขาเอาไว้ ตอนนี้ มันเปิดอ้าออกน้อยๆ

“อื้อ” ญาดาเกร็งตัว เมื่อท่อนแข็งทือจ่อเข้าที่ปากทางบวมของตัวเอง

ดนัยมองท่อนเนื้อที่ค่อยๆ จมหายไปในกลีบเนื้อสีชมพู ท่านี้เข้าได้ลึกกว่าเดิม ญาดาสะดุ้ง เมื่อดนัยขยับจนสุดโคนของเขา

“อ๊า อ๊า อ๊า” 

“อา ตอดดีจริงๆ” ดนัยขยับสะโพกถี่และแรงขึ้น สักพักร่างของเขาก็กระตุกพร้อมปล่อยน้ำรักเต็มร่องของญาดา

ญาดาหมดแรงและหลับไปในอ้อมอกของดนัย

“หลับ เสียแล้ว คืนนี้ผมไม่กวนคุณแล้ว” สิ้นเสียงดนัยก็จูบหน้าผากของญาดาพร้อมกอดเธอแน่น

....................................

7โมงเช้า ญาดาลืมตามองนาฬิกาจากโทรศัพท์ เธอก็รีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัว 

“เดี๋ยวค่อยปลุกหมอล่ะกัน” อาบน้ำเสร็จญาดาก็จัดกระเป๋า แล้วไปปลุกดนัย

“หมอ หมอ ตื่นค่ะ 8 โมงแล้ว”

“อืม คุณอาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ”

“ค่ะหมอ ฉันจัดกระเป๋าเสร็จเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวหมอไปอาบน้ำแต่งตัว เสร็จแล้วเราไปทานข้าวกัน”

“ครับ ที่รัก”

ญาดาเขินจนหน้าแดงเมื่อได้ยินหมอเรียกอย่างนั้น

...................................

หลังจากเสร็จทานอาหารเช้าดนัยก็เช็คเอ้าท์ และยกกระเป๋าขึ้นรถ 

“เรียบร้อย มั้ยคะหมอ” 

“ครับ ขึ้นรถได้เลย”

รถของดนัยขับออกจากโรงแรม เขาก็ได้สวนกับรถของนายเข้ม แต่นายเข้มก็ไม่เห็นญาดาเพราะเธอก้มลงเก็บมือถือที่เธอทำหล่น

“หามาทั่วเกาะ ยังไม่เจอเลยครับคุณอร” เข้มต่อสายถึงอรอนง

“เมื่อวานมันยังอยู่ มันจะไปไหนได้ แกหาให้ดีเลย คราวนี้ก็อย่าให้พลาดอีกล่ะกัน”

“ครับคุณอร”

“ฉันจะตามหาแกให้เจอ นังญาดา” อรอนงพูดอย่างโกรธแค้น

ตอนที่ 15

“เดี๋ยวอาทิตย์นี้เราไปหาคุณพ่อคุณแม่ผมกันนะครับ”

“ค่ะ หมอคะ แต่ฉันประหม่าค่ะ กลัวทางบ้านคุณจะไม่ยอมรับฉัน”

“อย่าคิดมากเลยนะ พ่อแม่ผมใจดี”

“ฉันเป็นใครมาจากไหน ฉันยังไม่รู้เลย”

“เอาเป็นว่าอย่าคิดมาก ผมจะอยู่ข้างคุณเอง”

..................................................................

 ณ. บ้าน บวรภิรมย์ 

ดนัยและญาดาลงจากรถ 

“เข้าไปกันเถอะ พ่อกับแม่ผมคงจะรออยู่กันแล้ว”

ญาดาออกอาการเกร็งจนดนัยเห็นได้ชัด

“คุณไม่ต้องกังวล พ่อกับแม่ผมท่านใจดี”

“ค่ะ หมอ”

“เด็กๆ มากันแล้วค่ะคุณ” ทิพย์ทักขึ้นเมื่อเห็นญาดาและดนัยเดินเข้ามา

“อ้าว หนูญาดา เป็นไงมาไงล่ะ” พงค์ทักญาดา ทำให้ดนัยที่เดินตามหลังมาถึงกับตกใจ แม้กระทั่งญาดาก็เหมือนกัน

“คุณพ่อ รู้จักกันเหรอครับ” ดนัยถาม

“ใช่ ก็ญาดาเป็นนักศึกษาฝึกงานที่บริษัทใหญ่เราไง”

“หนู ชื่อญาดาหรือคะ” ญาดาถามด้วยความอยากรู้

“เอ้...หนูจำชื่อตัวเองไม่ได้หรือ. มันอะไรกันอะตานัย ฉันงงไปหมดแล้ว” 

“คืองี้ครับคุณพ่อ ผมเจอญาดา นอนหมดสติเพราะโดนยิงอยู่ริมตลิ่งหน้าบ้าน ผมก็เลยช่วยเธอ ยังดีที่กระสุนแค่ถากๆ แต่สมองกระทบกระเทือนทำให้จำอะไรไม่ได้ ผมก็เลยให้เธอมาอยู่ที่บ้านของผมครับ” ดนัยเล่าเหตุการณ์ และรายละเอียดให้พงค์และทิพย์ฟัง 

“แล้วตอนนี้หนูจำอะไรได้บ้างแล้วล่ะ” ทิพย์เอ่ยถามด้วยความเอ็นดู

“ยังเลยค่ะ แต่หนูคับคล้ายคับครานามสกุลของคุณดนัยค่ะ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวค่ะ”

“ค่อยๆคิด ไม่ต้องรีบ” ทิพย์กล่าวด้วยความห่วงใย

“แม่ครับ พ่อครับ คือผมกับกับญาดาเราคบกันอยู่ครับ พ่อแม่จะว่าอะไรหรือเปล่าครับ” ดนัยตัดสินใจบอกความจริงเรื่องความสัมพันธ์ของเขากับญาดา

“ฉันจะไปว่าอะไรแกได้ ตานัย โตๆกันแล้ว” พงค์กล่าว

“แม่ก็ไม่ขัดนะ แต่ทางครอบครัวหนูญาดาจะว่าอะไรหรือเปล่าล่ะ” ทิพย์เสริมขึ้น

“หนูจำอะไรเกี่ยวกับตัวเองไม่ได้เลยค่ะ ไม่รู้ว่าใครทำร้ายด้วย”

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ให้ดนัยพาไปบริษัท เอาแฟ้มเอกสารพนักงานจากมนตรีได้เลย ในนั้นจะมีรายละเอียดข้อมูลเกี่ยวกับหนู” พงค์กล่าว

“อาหารพร้อมแล้วเราไปทานกันเถอะ” ทิพย์เอ่ยเมื่อเห็นแม่บ้านยกอาหารมาวางไว้ที่โต๊ะ แล้วทั้งหมดก็ลุกไปทานอาหารเที่ยงกัน

 ตอนที่16

หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว พงค์ก็เรียกดนัย ไปคุย

“พ่ออยากให้แกมาบริหารบริษัท แกจะว่าไง”

“คือผมไม่ชอบงานด้านนี้ครับ ผมอยากทำด้านโรงพยาบาล ผมอยากขยายสาขาไปยังภาคเหนืออีก”

“อืม ถ้างั้นพ่อจะให้แกดูแลงานด้านโรงพยาบาล แล้วตานัทดูแลด้านนี้ล่ะกัน ฉันก็แค่อยากถามแกเพื่อความแน่ใจ”

“ผมแน่ใจครับพ่อ”

“ว่าแต่เรื่องหนูญาดา แกจริงจังใช่มั้ย ญาดาเป็นเด็กดี ขยัน เรียนรู้ไว พ่อกะว่าถ้าเขาฝึกงานเสร็จจะดึงตัวให้มาทำงานที่บริษัทอยู่เหมือนกัน”

“ผมอยากแต่งงานกับเธอครับ ผมจริงใจ ผมรักเธอครับ ผมรู้ถึงแม้ผมจะอยู่ด้วยกันกับเธอไม่นาน แต่ผมก็มั่นใจว่าเธอคือคนที่ใช่ครับ”

“ถ้าแกคิดดีแล้ว พ่อก็ตามใจแกแล้วกัน” พงค์ตบบ่าลูกชาย

“ขอบคุณครับพ่อ”

 ทางด้านทิพย์ก็คุยกับญาดา และหยิบอัลบั้มให้ญาดาดู

“นั่น ชนัทพี่ชายตานัย แก่กว่า สองปี ส่วนนั่นตานัยตอนชนะแข่งขันว่ายน้ำ”

“หมอเก่งจัง”

“แมวตัวนั้น ตานัยช่วยตอนมันถูกรถชน ตอนนั้นตานัยแค่แปดขวบเอง เขาวิ่งมาแล้วก็ร้องไห้ ขอร้องให้พ่อเขาพาแมวไปโรงพยาบาล พ่อเขาก็พาไป พอสองสามวันต่อมาก็มีหมามาอีก นัยเป็นคนจิตใจดี มีเมตตามาตั้งแต่เด็กๆแล้ว นี้คือเหตุผลที่เขาเป็นหมอ ขนาดส่งไปเรียนบริหารที่ต่างประเทศ ยังแอบไปเปลี่ยนคณะเป็นแพทย์ศาสตร์อีก”

“ใช่ค่ะ ถ้าไม่มีหมอ ปานี้หนูคงจะตายในแม่น้ำบางปะกงแล้วค่ะ” ญาดากล่าวเมื่อนึกถึงเหตุการณ์วันนั้น ถ้าไม่ได้หมอดนัย เธอคงไม่มีชีวิตรอด

“อย่าคิดมากไปเลยจ๊ะ หนูญาดา แม่ว่าดนัยเขารักหนูมากนะ เขาไม่เคยพาใครมาที่บ้านเลย”

 สักพักดนัยก็ชวนญาดากลับ เพราะกลัวว่ารถจะติด เพราะกว่าจะออกจากกรุงเทพได้ก็คงจะถึงบ้านค่ำ

“น่าจะทานข้าวเย็นกันก่อน นานๆจะได้กลับมาบ้านสักที” ทิพย์กล่าว

“ไว้โอกาสหน้านะครับ” ดนัยพูดเมื่อเห็นทิพย์หน้าเสีย

“ขับดีๆ นะตานัย ดูแลหนูญาดาด้วย”

“ขอบคุณมากๆนะค่ะ ที่เอ็นดูหนู”

“มานอนนี่บ้างนะหนูญาดา”

“ไปนะครับ”

 ตอนที่17

บ้านหมอดนัย ฉะเชิงเทรา

ดนัยเข้ามากอดญาดาทางด้านหลัง

“ผมดีใจที่วันนี้ได้รู้ชื่อคุณแล้ว ญาดา. เดี๋ยวพรุ่งนี้ช่วงบ่ายผมจะให้คนเอาแฟ้มเอกสารรายละเอียดเกี่ยวกับคุณมาให้ ทีนี้ คุณก็จะได้รู้ว่าคุณเป็นใครมาจากไหน”

“ขอบคุณนะคะหมอ หมอดีกับญาดามากค่ะ” ญาดาหันมากอดดนัยตอบ

“เราแต่งงานกันมั้ย ผมอยากสร้างครอบครัวกับคุณ เราจะไปหาครอบครัวของคุณ ผมไม่สนว่าเราจะเพิ่งเจอกัน” ดนัยไม่ทันให้ญาดาได้ตอบ เขาจูบลงริมฝีปากอ่อนนุ่มของญาดา จูบอันเร้าร้อนและหนักแน่นของดนัย ทำให้ญาดานั้นเกือบอ่อนแรง ดีที่ดนัยช้อนตัวญาดาได้ทัน และเขาได้อุ้มพาญาดาเข้าห้องนอนไป

 บนเตียง

ดนัยยังคงกระหนำจูบญาดาอย่างไม่ลดล่ะ

“อื้ม หมอ” ญาดาเรียกดนัย เมื่อมีอาการหายใจไม่ทันจากจูบอันหนักหน่วงของดนัย ดนัยผละจากริมฝีปากก็เลื่อนลงมาไซร้ตามซอกคอของญาดา มือก็ไม่วายที่จะปลดตะขอชั้นใน เมื่อตะขอหลุด มือดนัยก็เคล้นคลึงสองเต้าชูชัน สองนิ้วสอดเข้าไปในช่องทางฉ่ำเยิ้ม เขาขยับนิ้วรัวๆ 

“เยิ้มไปหมดแล้วญาดา” ดนัยขยับนิ้วเข้าออกอย่างถี่ๆ

“อ๊า”

ร่างบางผวาเฮือก กระตุกเกร็งทันที สองแขนกอดรัดกายอย่างลืมตัว หน้าท้องเกร็งกระตุก ช่องทางเล็กแคบบีบรัดนิ้วของดนัย เมื่อดนัยเห็นว่าญาดาพร้อม เขาก็ถอดบ็อกเซอร์ออก

“คุณพร้อมแล้วใช่มั้ย ญาดา” ขาเรียวถูกจับแยกออกกว้าง ทันทีที่เขาพูดจบ ดนัยกดสายตามองกลีบเนื้อนุ่มที่เบียดชิดปิดแน่นสนิท แต่กลับเต็มไปด้วยคราบสีใสมันวาวที่ไหลไปทั่วบริเวณ เขาประคองดุ้นเข้าไปจ่อหน้าร่องของญาดา เขาค่อยๆ ดันท่อนเนื้อเข้าอย่างระมัดระวัง

“อืม”

ไม่นานก็เข้าไปได้จนสุดโคน ดนัยเริ่มขยับเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เร่งความถี่

“อะ อะ อ๊า อ๊า” ญาดาจับต้นแขนดนัยที่เต็มไปด้วยกล้าม

“แน่นมาก ญาดา” 

ร่างบอบบางบิดไปมา เนื้อนุ่มก็บีบรัดดุ้นอย่างรุนแรง ยิ่งเขาสอดลึกเข้าจนสุด ญาดาก็รู้สึกเหมือนจะขาดใจ ดนัยขยับเป็นจังหวะรุนแรงขึ้น เขากระแทกได้สะดวกและลึก จนร่างของดนัยกระตุกพร้อมกับปล่อยน้ำขาวขุ่นใส่ร่องของญาดา เขาตั้งใจที่ปล่อยในร่อง เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้น เขาก็พร้อมจะรับผิดชอบญาดาเสมอ 

 ดนัยนอนกอดญาดา ญาดาหลับต่อเนื่องอย่างอ่อนเพลียจนถึงเช้า เมื่อเธอตื่นขึ้น เธอก็อยู่บนเตียงเพียงลำพังแล้ว เธอจึงลุกขึ้น อาบน้ำแต่งตัวและลงไปยังด้านล่าง

ตอนที่ 18

“อ้าวตื่นแล้วหรือครับ มานั่งตรงนี้สิญาดา”

“หืม หมอทำอะไรคะ หอมจัง”

“ข้าวต้มกุ้ง ลองชิมดูสิ” พูดจบดนัยวางถ้วยข้าวต้มลงตรงหน้าของญาดา

“อร่อยมากค่ะหมอ แต่ขิงเยอะไปนิด” พูดจบญาดาก็ทำท่าเขี่ยๆ ขิงออก 

“หยุดเลย ห้ามเขี่ยออก คุณต้องกินเข้าไปหน่อย” ดนัยปรามญาดา เมื่อเห็นหญิงสาวเขี่ยขิงออกจากถ้วย

“หมออะ ใจร้าย”

“เดี๋ยวช่วงบ่าย ผมจะมารับคุณเข้ากรุงเทพกันนะ ไปดูเอกสาร แล้วคืนนี้นอนบ้านคุณพ่อคุณแม่ผม”

“ได้ค่ะ หมอจะให้ฉันเตรียมอะไรบ้างหรือเปล่าคะ”

“ไม่ต้องหรอก ผมมีเสื้อผ้าอยู่ที่บ้านแล้ว เดี๋ยวผมไปทำงานก่อนนะ” พูดจบ ดนัยก็ก้มลงจูบหน้าผากญาดา

 ช่วงบ่ายโมง

“ญาดา อีก สิบห้านาทีเดี๋ยวผมไปรับคุณ” 

“ค่ะหมอ ฉันแต่งตัวเรียบร้อยแล้วค่ะ”

“คุณหิวหรือยัง เดี๋ยวเราออกไปกินข้างนอกเลย”

“ค่ะหมอ”

  ณ. บวรภิรมย์ กรุ๊ป

“สวัสดีค่ะคุณดนัย” สายสมรทักดนัย ที่เดินเข้ามา

“เอกสารที่ให้เตรียมไว้ล่ะ”

“นี่ค่ะ คุณดนัย”

“เห้ย ญาดา แกมานี่ได้ไงอะ ฉันคิดถึงแกมากรู้มั้ย โทรไปก็ไม่ค่อยรับ ข้อความก็ตอบแบบปัดๆ” มีนาวิ่งมากอดญาดาที่เดินเข้ามากับดนัย “แล้วนี่แกมากับใคร” มีนาถามเพราะเธอไม่เคยเห็นดนัยมาก่อน

“นี่คุณดนัย ลูกชายคนเล็กของท่านประธาน” สายสมรตอบมีนา

“ขอโทษค่ะ คุณดนัย ดิฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นลูกชายคนเล็กของท่านประธาน ดิฉันดีใจที่เห็นญาดาค่ะ”

 ส่วนญาดาเองนั้นก็อึ้งมึนงง เพราะเธอจำอะไรไม่ได้เลย 

“ไม่เป็นไร สองคนนี้ รู้จักกันหรอ”

“ค่ะ ญาดาเป็นเพื่อนของดิฉันเอง”

“อืม เดี๋ยวถ้าอย่างนั้น คุณตามผมไปที่ห้องท่านประธานหน่อยนะ คุณด้วยญาดา”

“ค่ะ หมอ” ญาดาและมีนาเดินตามหลังดนัยเข้าไปในห้องท่านประธาน พวกเขาได้เดินผ่านโต๊ะเลขา อรอนง ทันทีที่อรอนงได้เห็นญาดา เธอก็ตกใจ

“มันยังไม่ตายจริงๆ ด้วย” เธอบ่นพึมพำ อรอนง เริ่มอยู่ไม่สุข เพราะคิดว่าญาดาน่าจะเอาเรื่องของเธอรายงานท่านประธานอย่างแน่นอน เธอจึงต่อสายไปยังนายเข้ม เพื่อให้เฝ้าติดตามญาดา ถ้าสบโอกาสก็ให้ลงมือทันที

“เข้ม นายประกบเด็กคนนั้นได้เลย มีโอกาสก็ลงมือได้ทันที” 

“ครับ นาย คราวนี้รับรองไม่พลาด”

“ตอนนี้ มันอยู่ที่บริษัท แกมารอมันได้เลย”

“ครับ”

.................................

ภายในห้องท่านประธานใหญ่

“คุณญาดา ความจำเสื่อมครับ เธอโดนทำร้ายเมื่อ สองเดือนก่อน ผมเป็นคนช่วยเธอเอาไว้” ดนัยอธิบายให้มีนาได้รับรู้

“มันจะเป็นไปได้หรือคะคุณดนัย เพราะดิฉันยังติดต่อกับญาดาได้อยู่เลย นี่ค่ะข้อความที่เราสนทนาด้วยกัน” มีนายื่นมือถือให้ดนัยดู เมื่อดนัยได้อ่านดูข้อความก็ยิ่งแปลกใจ เพราะญาดาไม่มีมือถือติดตัว ตอนที่เขาพบเธออยู่ริมน้ำหน้าบ้าน

“ผมว่าเรื่องนี้ แปลกๆ แล้ว เดี๋ยวผมจะโทรหาผู้กองต้นดู ยังไงคุณช่วยเล่ารายละเอียดก่อนที่ญาดาจะหายตัวไปให้ผมฟังหน่อยนะ” ดนัยฟังที่มีนาเล่า เขาคิดว่าคนร้ายก็น่าจะเป็นคนเก็บมือถือเอาไว้

“เอ่อ ยังมีอีกอย่างนะคะ คุณดนัย คือคุณอรอนง เธอบอกว่า ญาดา ถูกย้ายไปอยู่บริษัทอื่นในเครือค่ะ แต่ดิฉันก็ไม่กล้าถามอะไรมาก”

“โอเค คุณเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อน ไว้ผมคุยกับผู้กองต้น ได้เรื่องยังไงแล้วผมจะติดต่อมา ยังไงช่วงนี้ ญาดาก็ต้องอยู่กับผมก่อน”

.............................................

ตอนที่ 19

ณ. บ้าน บวรภิรมย์ 

“ผมว่า คุณอรอนงน่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ญาดาถูกทำร้ายครับ”

“ฉันสังเกต อรอนง มาสักพักแล้วนะ อาวิทย์แกก็น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้อง เพราะทางบริษัทเพื่อนพ่อ โทรมาบอกว่า อรอนง ต้องการขายหุ้นในบริษัทของเรา แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะทุกหุ้นส่วนที่จะขาย ต้องมีลายเซ็นยินยอมของลูกชายฉันทั้งสอง”

“ผมจะหารือเรื่องนี้กับต้นดูครับ พ่อไม่ต้องกังวล” “เดี๋ยวยังไงผมจะพาญาดาออกไปซื้อของนะครับ อาจจะทานข้าวเย็นมาจากข้างนอกเลย” 

“แม่แก ลงมือทำอาหารเอง ฉันว่าคงไม่เหมาะเท่าไหร่มั้ง”

“ถ้างั้น เดี๋ยวผมพาญาดาไปซื้อของ แล้วจะกลับมาทานข้าวเย็นครับ” “ไปญาดา เดี๋ยวผมจะพาคุณไปซื้อของใช้”

 ด้านนายเข้มที่ตามรถของญาดานั้น ก็ยังคงตามอย่างไม่คาดสายตา รถของดนัยก็ไปจอดยังห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

เสียงโทรศัพท์ดนัยได้ดังขึ้น

กริ้ง ๆ กริ่งๆ 

“ว่าไงต้น ถึงไหนแล้ว” 

“รออยู่ร้านกาแฟชั้นสอง ร้านเดิม แล้วนายอยู่ไหนแล้ว”

“อยู่ลานจอดรถ เดี๋ยวเข้าไป” ดนัยวางสายผู้กองต้น “ไปกันเถอะญาดา”

“ค่ะหมอ คุณหมอเข้าไปก่อนได้เลย เดี๋ยวฉันขอแวะเข้าห้องน้ำก่อน”

“เดี๋ยวผมรอคุณล่ะกัน”

“ค่ะหมอ” ญาดาเดินเข้าห้องน้ำ เข้มก็เดินตามหลังญาดา เข้มไปรออยู่ระหว่างหน้าห้องน้ำชายกับห้องน้ำผู้หญิง

ดนัยแวะเข้าร้านเบเกอรี่ที่อยู่ เยื้องกับห้องน้ำ เข้มเมื่อเห็นว่าดนัยออกไป เขาก็รอจังหวะจับตัวญาดา แล้วพาลงบันไดหนีไฟที่ติดกับห้องน้ำทันที

“ดนัยที่กำลังออกจากร้าน เห็นว่าญาดาเข้าห้องน้ำนานแล้ว ก็เลยเข้าไปตาม เขาเห็นกระเป๋าญาดาหล่นอยู่ก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแล้ว เขาจึงกดโทรศัพท์โทรออกหาผู้กองต้นทันที

“ต้นเกิดเรื่องแล้ว พวกนั้นจับญาดาไปแล้ว”

“ตอนนี้นายอยู่ไหน”

“ชั้น หนึ่ง โซนพลาซ่า หน้าร้านเบอเกอรี่”

“เดี๋ยวฉันลงไป”

 ทางฝั่งญาดาพยายามดิ้น จนนายเข้มใช้ไม้ตีเข้าศรีษะจนสลบไป

“ดวงดีนักนะแก” เข้มอุ้มญาดาขึ้นรถ เขามัดมือมัดขาญาดา แล้วใช้สก๊อตเทปปิดปากเธอ แล้วขับรถออกไป

 ทางด้านดนัย

“เดี๋ยวฉันจะประสานงานกับผู้ใหญ่ฝั่งนี้ ให้ช่วย ส่วนนายก็ไปขอดูกล้องวงจรปิดในห้างของชั้นหนึ่ง ไปเดี๋ยวฉันจะช่วยนายอีกแรง”

 ภายในห้องควบคุมของห้าง

“หน้าห้องน้ำผู้หญิงชั้นหนึ่งครับ เวลาบ่ายสองสิบห้า” ดนัยดูตามภาพในกล้องวงจรปิด สักพักเขาก็เจอว่าญาดาถูกนายเข้มลักตัวไป

“นี่ครับ คนนี้” ดนัยชี้ให้ทุกคนดู

“เขาลงทางบันได นายจะจอดรถชั้นใต้ดิน ขอดูกล้องชั้นใต้ดินหน่อยครับ” ผู้กองต้นสันนิษฐาน และก็ให้พนักงานก็เปิดภาพให้เขาดู

“นี่ไง มันพาคุณญาดาขึ้นรถไปแล้ว” “เดี๋ยวฉันจะให้ทุกด่านสกัดรถคันนี้เอาไว้” ต้นบอกกับดนัยเมื่อเห็นสีหน้ากังวลของเขา

 หลังจากที่ผู้กองต้นได้สั่งการกับหน่วยงานเรียบร้อยแล้ว เขาก็ได้รับรายงานแจ้งว่าพบรถคันดังกล่าว ตอนนี้มุ่งหน้าไปยังชลบุรี ผู้กองต้นก็ได้สั่งให้รถตำรวจตามไป ดนัยกับผู้กองต้น ก็รีบขับรถตามออกมาเมื่อได้รับแจ้งว่าเจอรถผู้ต้องสงสัย

 ด้านนายเข้ม เมื่อเห็นรถตำรวจก็พยายามจะหนี

“แม่งเอ้ย ตามมาทำไมเยอะแยะ” เสียงของเขาทำให้ญาดาตื่น

“โอ๊ย ปวดหัวเหลือเกิน” ญาดาลูบตรงศรีษะ เธอรู้สึกได้ว่า มือได้สัมผัสกับบางอย่างอุ่นๆ “เลือด” เมื่อเธอพยายามทรงตัวให้นั่ง เธอก็เห็นนายเข้ม เธอจำได้ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรกับเธอบ้าง “แกอีกแล้ว ปล่อยฉันไปนะ” ความจำของญาดากลับคืนมา หลังจากโดนนายเข้มตีหัว “ช่วยด้วย” ปล่อยฉันไปนะ” ญาดาพยายามดิ้น ทำให้เข้มรำคาญ เพราะรถตำรวจก็ตามเขามาติดๆ 

“จอดรถ และมอบตัวซะ โทษหนักจะได้กลายเป็นเบาะ” ตำรวจพยายามเจรจากับนายเข้ม เข้มเมื่อเข้าตาจนเขาก็ได้จอดรถที่โกดังร้างแห่งหนึ่ง

“ลงมาจากรถเดี๋ยวนี้” เข้มลากญาดาลงจากรถ

“ปล่อยฉันนะ” ญาดาพยายามดิ้น แต่ต้องหยุดเพราะนายเข้มใช้ปืนจ่อหัวของเธอเอาไว้

“ปล่อยตัวประกัน อย่าคิดทำอะไรวู่วาม มอบตัวซะ โทษหนักจะกลายเป็นเบา” ตำรวจเจรจากับนายเข้ม รถของดนัยก็จอด เขารีบลงจากรถทันที ส่วนผู้กองต้นได้เดินอ้อมไปทางด้านหลังของนายเข้ม เขาใช้ปืนทุบหัวนายเข้ม ตอนที่นายเข้มไม่ทันระวังตัว ญาดาเมื่อเห็นดังนั้น เธอรีบกระทืบเท้านายเข้มจนเขาปล่อยมือออก แล้วรีบวิ่งไปกอดดนัย นายเข้มโดนใส่กุญแจมือ

 ดนัยที่เห็นเลือดที่หัวของญาดา ก็ตกใจ

“เดี๋ยวผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล คุณเจ็บมั้ย”

“ดาไม่เป็นไรค่ะ” 

“ต้นเดี๋ยวฉันพาญาดาไปโรงพยาบาลก่อนนะ มีอะไรก็โทรเข้ามา”

“ได้เดี๋ยวเสร็จเรื่องทางนี้ แล้วฉันจะตามไป”

 ตอนที่20

โรงพยาบาล

“ญาดาเป็นอย่างไรบ้าง ปวดหัวมั้ย”

“ไม่เป็นไรค่ะ หมอฉันความจำฉันกลับมาแล้วค่ะ ฉันจำได้ว่าวันนั้นก่อนเลิกงาน ฉันเห็นเอกสารโอนหุ้นบนโต๊ะคุณอรอนง และคุณอรอนงก็เดินเข้ามาพอดี เธอก็สั่งให้คนมาฆ่าฉัน”

“ผมจะบอกให้พ่อกันตัวคุณอรอนงไว้ก่อน

 ผู้กองต้นที่เปิดประตูเข้ามาพอดี

“เป็นไงบ้างหมอ คุณญาดา”

“ญาดาฟื้นความจำแล้ว อรอนงเป็นคนวางแผนทั้งหมด”

“นายเข้มยอมรับสารภาพแล้ว อรอนงเป็นคนบงการ”

“ฉันให้พ่อกันตัวอรอนงไว้แล้ว นายให้คนไปจับเธอได้เลย” 

“ฉันให้นายตำรวจไปรับตัวเธอมาแล้ว งั้นฉันไปก่อนนะ”

“ฉันฝากนายด้วยนะ”

 อรอนง ให้การรับสารภาพเพราะต้องยอมจำนนต่อหลักฐานที่มี เธอโดนข้อหาจ้างวานฆ่า ยักยอกทรัพย์ ถ้าติดคุกก็หลายปี ทางด้านบวรภิรมย์ กรุ๊ป ก็ยังคงดำเนินงาน

 โรงพยาบาล

“วันนี้ก็ออกได้แล้วนะ” หมอนพบอกกับดนัยและญาดา

“ค่ะ/ครับ” หมอนพพูดจบก็เดินออกไป

“อาทิตย์หน้าที่บริษัทจะมีงานเลี้ยง ทางสมาคมผู้ประกอบการจากภาคต่างๆก็จะเข้าร่วมเหมือนกัน คุณก็เตรียมตัวไว้นะ เดี๋ยวผมจะพาคุณไปซื้อชุด”

“หมอค่ะ คือฉันอยากกลับห้องของฉันค่ะ ฉันอยากจะติดต่อแม่ด้วย สองเดือนที่ฉันหายไปแบบนี้แม่คงเป็นห่วง”

“ถ้างั้น เดี๋ยวผมจะไปย้ายของคุณมาที่บ้านผม ผมอยากให้คุณอยู่กับผมญาดา”

“ฉันคงทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกค่ะ เรื่องของเราแม่ฉันก็ยังไม่รู้เรื่องเลย อีกอย่างแม่ก็ค่อนข้างหัวโบราณค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้น คุณกลับไปพักที่ห้องของคุณ อาทิตย์ละ สองวัน และอาทิตย์หน้าคุณก็จบแล้ว เดี๋ยวผมจะไปสู่ขอคุณกับแม่คุณเอง”

“แต่หมอคะ”

“ไม่ต้องมีคำว่าแต่ ตกลงตามนี้ล่ะกัน” ดนัยมัดมือชกเมื่อเห็นว่าญาดามีสีหน้าที่อึดอัดใจ

 งานเลี้ยงสมาคม

“ญาดา คุณอยู่ไหนแล้ว” ดนัยกดโทรศัพท์หาญาดา เมื่อยังไม่เห็นเธอในงาน

“ใกล้จะถึงแล้วค่ะหมอ” วางสาย

“คุณดนัยดูเป็นห่วงเธอมากเลยนะญาดา โทรตามตลอด” มีนาแซวญาดา

“ฉันช้าเพราะแกนี่แหละ”

“เออๆ ขอโทษ เราเรียนจบแล้ว โชคดีจังที่ท่านประธานใหญ่ให้เราทำงานต่อที่บริษัท”

“ใช่พวกเราโชคดีนะว่ามั้ย ฉันโทรคุยกับแม่แม่ดีใจใหญ่เลย”

“ฉันว่าแกไม่ต้องทำงานแล้วก็ได้นะ ว่าที่ลูกสะใภ้คนเล็ก 555”

“แกก็แซวไป”

 ทางด้านหมอดนัย

“ดนัย นี่คุณวุทธิศักดิ์ หัวหน้าสมาคม” พงค์แนะนำให้ดนัยรู้จัก

“สวัสดีครับคุณวุทธศักดิ์”

“โตไวจริงนะ ลุงจำได้ว่ายังวิ่งซนกับลูกสาวลุงอยู่เลย”

“คุณพ่อคะ” เสียงหญิงสาวเรียกวุทธิศักดิ์ 

“อ้าวว่าไง กำลังพูดถึงอยู่พอดี มานี่สิ ยังจำอาพงค์ กับพี่ดนัยได้มั้ย” 

“สวัสดีค่ะ คุณอาพงค์ สวัสดีค่ะพี่นัย ไม่เจอกันนานเลยนะคะพี่นัย”

“ถ้างั้นพ่อขอตัวคุยกับอาพงค์หน่อยนะ เราก็คุยกับพี่เขาไปก่อนนะ ฝากน้องด้วยนะนัย”

“ครับลุงศักดิ์”

“พี่นัยเปลี่ยนไปนะคะ ดูดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย”

“ขอบใจนะ”

“รัตน์ยังไม่ลืมพี่นัยนะคะ”

“พี่ว่าเราอย่าคุยเรื่องอดีตเลยนะรัตน์”

“ทำไมคะ พี่ลืมเรื่องของเราจริงๆหรือคะ รัตน์ไม่เคยลืมเรื่องของเราเลย” พูดจบรัตน์ก็เข้าไปกอดดนัย ญาดาที่เพิ่งมาถึงงานเธอก็ได้เห็นกับภาพที่ทั้งสองนั้นกอดกัน

“เห้ย ดาทำไมหมอไปกอดกับผู้หญิงคนนั้นอะ” ในขณะที่ทั้งสองตลึงอยู่นั้น รัตน์ก็จูบดนัยทันที ญาดาเมื่อเห็นอย่างนั้น เธอก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ ดนัยผละรัตน์ออก

“รัตน์ เธอทำแบบนี้ทำไม”

“ทำไมล่ะพี่นัย”

“เรื่องของเรามันจบไปแล้วรัตน์ ตั้งแต่วันที่รัตน์ทิ้งพี่ไปกับเพื่อนของพี่แล้ว พี่ไม่ได้โง่หรอกนะรัตน์ พี่ว่าเราต่างคนต่างอยู่ดีแล้วอย่าทำให้มันเป็นเรื่องยากอีกเลย” พูดเสร็จดนัยก็แยกตัวเดินออกไป

“ฉันไม่ยอมแพ้หรอก” รัตน์เอ่ยออกมา

 มีนาที่ได้เห็นเธอก็รับรู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนเก่าของหมอดนัย เธอจึงเดินเข้าไปหาดนัย 

“คุณดนัยคะ เมื่อกี้ญาดาเห็นคุณดนัยกับผู้หญิงคนนั้นกอดกันค่ะ” มีนาบอกดนัยให้รับรู้

“แล้วตอนนี้ญาดาไปไหนครับ”

“น่าจะห้องน้ำค่ะ”

 ตอนที่21

ทางด้านญาดา เธอรู้สึกเจ็บในใจ น้ำตาก็รินไหลออกมา ภาพที่เธอเห็น ผู้หญิงคนนั้นดูสง่างามเหมาะสมกับหมอดนัยทุกอย่าง แล้วทำไมพวกเขาต้องกอดจูบกันด้วย พวกเขาเป็นอะไรกัน ญาดาได้แต่คิดกังวล

“ญาดา คุณอยู่ในนั้นหรือเปล่า ออกมาคุยกับผมก่อนได้มั้ย ผมรู้เรื่องที่คุณเห็นผมเมื่อกี้ แต่ผมอธิบายได้นะ” ดนัยตะโกนเรียกญาดา แต่ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆ ดนัยคิดว่าญาดาน่าจะออกจากงานไปแล้ว เขาจึงกลับไปหาญาดาที่ห้องพักของเธอ

 ทางด้านรัตน์ ที่ได้แอบฟังอยู่นั้น เธอก็นึกเรื่องสนุกๆขึ้นมา เธอจึงเดินเข้าไปในห้องน้ำ ยืนล้างมือเพื่อรอญาดาออกมา สักพักญาดาก็ออกมา ญาดาถึงกับตกใจที่ได้เห็นรัตน์ รัตน์ที่เห็นญาดาร้องไห้ ก็ได้ยื่นกระดาษเช็ดชู่ให้กับญาดา

“เอาไปสิ เช็ดหน้าเช็ดตา” รัตน์แสร้งทำเป็นมิตร

“ขอบคุณค่ะ” ญาดารับกระดาษมา

“ทำไมถึงได้ร้องไห้ขนาดนี้ล่ะ” รัตน์แกล้งถามญาดา

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”

 กริ้ง กริ้งๆ เสียงโทรศัพท์ของรัตน์ดังขึ้น เพราะเธอแอบตั้งนาฬิกาปลุกไว้

“ว่าไงคะพี่นัย.... รัตน์อยู่ในห้องน้ำค่ะ..... พี่จะชวนรัตน์ไปข้างนอกหรือคะ.... ได้ค่ะพี่นัย... แล้วเจอกันค่ะ” รัตน์แกล้งพูดคนเดียว

“ฉันไปก่อนนะ คู่หมั้นฉันโทรเรียกแล้ว”

“คู่หมั้นหรือคะ” ญาดาถามด้วยความตกใจ ผู้ชายที่บอกว่ารักเธอ ที่จริงแล้วเป็นคู่หมั้นของคนอื่น

“ใช่จ๊ะ ดนัย บวรภิรมย์ เป็นคู่หมั้นฉัน เราหมั้นกันตั้งแต่เรียนที่อังกฤษแล้ว แต่เขางอนฉันนะ เลยหนีกลับมาไทยก่อน” รัตน์แสร้งพูด

“ยินดีด้วยนะคะ คุณทั้งสองเหมาะสมกันมากค่ะ” ญาดาเจ็บจี๊ดกลางใจ เธอฝืนไม่ให้น้ำตาไหลออกมา เมื่อรัตนาเดินออกไป เข่าเธอก็ทรุดลง น้ำตาเธอก็รินไหลออกมาอาบแก้ม เธอมองสายเรียกเข้าจากโทรศัพท์ ของเธอ ซึ่งแน่นอนว่าต้องเป็นดนัย

ญาดากดตัดสาย แล้วปิดเครื่อง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมดนัยต้องมาหลอกเธอด้วย เธอเดินออกจากงานจากทางด้านหลัง ญาดาขึ้นแท็กซี่เพื่อที่จะกลับหอพักของเธอ

 ด้านล่างของหอพัก ดนัยซึ่งยืนรออยู่ เมื่อเขาถามยามว่าญาดากลับห้องหรือยัง ยามก็ตอบว่าไม่เห็นญาดา ดนัยที่ติดต่อญาดาไม่ได้เขาก็ได้กลับออกไป ญาดาเมื่อเห็นดนัยออกไปแล้ว เธอจึงรีบขึ้นห้องพักของเธอ เธอคิดในใจว่า ยังดีที่อย่างน้อยเธอก็ยังมีเสื้อผ้าเหลืออยู่ ญาดาเก็บผ้าใส่กระเป๋า เธอรีบเดินทางไปยังขนส่งหมอชิตทันที โชคดีที่ยังมีรถเที่ยวสุดท้ายไปเชียงใหม่

 ตลอดเวลาสองอาทิตย์ที่ญาดาได้มาอยู่กับแม่ที่เชียงใหม่ ญาดาช่วยแม่ทำสวนผัก นภาผู้เป็นแม่ก็รู้ว่าลูกสาวมีเรื่องกังวลภายในใจ แต่เธอก็ไม่อยากตอกย้ำ เธอก็ได้แต่รอว่าวันหนึ่งญาดาจะเล่าให้ฟัง

“ดา มากินข้าวได้แล้วลูก จะบ่ายโมงอยู่แล้ว” นภาตะโกนเรียกลูกสาวจากในครัว

“แปปนะแม่ เดี๋ยวฉันเก็บไข่ไก่แปป จะเสร็จแล้ว”

“วันนี้แม่ทำอะไรจ๊ะ” ญาดาถามเมื่อนภาเดินออกมาจากครัว

“แกงแค กับผัดผักกาด และก็หมูทอด ไปช่วยหยิบจานมาให้แม่ เออ...แล้วหยิบทัพพีมาให้แม่ด้วยนะดา”

“จ้าแม่” เมื่อญาดาเดินไปในครัว ได้กลิ่นอาหารเธอก็อาเจียน

 นภาเมื่อได้ยินเสียงญาดาอาเจียน เธอจึงรีบเดินเข้าครัวมาดู

“เป็นอะไรดา”

“ไม่รู้เหมือนกันแม่ สงสัยจะโรคกระเพาะอีกแล้ว” ญาดาตอบแบบไม่ทันคิด

“ก็เรากินข้าวไม่เป็นเวลาเลย จะบ่ายสองอยู่แล้ว ไปเลยรีบไปกินเลย” นภาไม่ได้สงสัยอะไร เพราะญาดา กินข้าวไม่เป็นเวลา บางครั้งข้าวเช้าก็กินเกือบสิบโมง

“จ้าแม่ เราไปกินกันเถอะ”

 ทางด้านดนัยหลังจากที่เขาตามสืบหาญาดามาสักพัก เขาก็ได้รู้จากมีนาว่า ญาดามีแม่อยู่ที่เชียงใหม่ แต่ในแฟ้มประวัติพนักงานของญาดาไม่ได้บอกรายละเอียดเกี่ยวกับที่บ้านของเธอ ที่อยู่ก็แค่ที่พักในกรุงเทพเท่านั้น จนวันนี้มีนาเดินเข้ามาหาดนัยที่ห้องท่านประธาน

“คุณดนัยคะ อันนี้คือที่อยู่ของญาดาค่ะ พอดีฉันได้จากเพื่อนของญาดาสมัยม.ปลายค่ะ”

“ผมขอบคุณคุณมากมีนา แล้วคุณติดต่อญาดาได้มั้ย”

“มือถือปิดเครื่องค่ะ ติดต่อไม่ได้เลย”

“เดี๋ยวผมจะขึ้นเชียงใหม่วันนี้เลย”

“ฉันเอาใจช่วยนะคุณดนัย ยัยดาเป็นคนโกรธใครแล้วโกรธจริง”

“ผมจะพยายามครับ”

 ตอนที่22

 ดนัยเดินทางมาถึงเชียงใหม่ เขามุ่งตรงไปตามที่อยู่ ที่มีนาได้ให้เขาไว้ แต่กว่าจะมาถึงก็เกือบสองทุ่มแล้ว

“ขอโทษนะครับลุง รู้จักบ้านคนในที่อยู่นี้มั้ยครับ” ดนัยยื่นที่อยู่ในกระดาษให้กับลุงคนหนึ่ง

“ออ....บ้านนภา เดินไปอีกกิโลกว่าๆ ก็ถึงแล้ว เดินตรงไป พอเห็นบ้านสองชั้น ก็ให้เลี้ยวขวา บ้านของนภาอยู่หลังสุดท้ายติดกับไร่นะ ว่าแต่มืดแล้ว จะเดินไปอย่างไรล่ะพ่อหนุ่ม เดี๋ยวก่อนนะ ลุงไปหยิบไฟฉายให้” “เอาไฟฉาย ว่าแต่มาทำอะไรหรือพ่อหนุ่ม”

“ผมมาหาแฟนผมครับ เธอชื่อญาดา”

“อ่อ หนูดาลูกของนภา อืมเดินทางดีๆล่ะพ่อหนุ่ม”

 ดนัยรีบเดินทางต่อสักพักเขาก็เดินมาถึงบ้านสองชั้น เขาก็เดินเลี้ยวขวา เดินไปอีก หนึ่งร้อยเมตรเขาก็เจอบ้าน สามสี่หลัง เขาจึงเดินไปยังบ้านหลังสุดท้าย นภาที่กำลังปิดรั้วเล้าไก่อยู่นั้น ก็เห็นดนัยเดินเข้ามา

“จะไปเหรอพ่อหนุ่ม” นภาถามเมื่อเห็นดนัยเดินตรงมายังประตูรั้วบ้านเธอ

“สวัสดีครับ ผมดนัย คือผมมาหาญาดาครับ ผมเป็นแฟนกับเธอครับ เธอหนีผมมา” ดนัยเล่าให้หญิงสูงวัยตรงหน้าเขาฟังกับเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะญาดาเข้าใจเขาผิด ทำให้ญาดาต้องหนีเขามา ซึ่งดนัยก็พร้อมจะรับผิดชอบญาดาทุกอย่าง และเขารู้ว่าหญิงตรงหน้าเขานั้นคือ แม่ของญาดา นภาเมื่อได้ยินอย่างนั้น เธอก็เปิดประตูรั้วให้ดนัยเข้ามา ส่วนญาดาที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จได้ยินเสียงสนทนากัน ก็เลยออกมาดู

“คุยกับใครอยู่จ๊ะแม่” ญาดาที่ออกมาก็ได้เจอกับดนัย เธอถึงกับตกใจที่เห็นดนัย “หมอ มาได้ไง”

“เข้ามาก่อนสิพ่อหนุ่ม” นภาออกปากชวนให้ดนัยเข้าบ้านเพราะเห็นว่ามืดค่ำแล้ว

“แม่จะให้เขาเข้ามาทำไม ให้เขากลับไปเถอะ”

“อะไรดา ก็เขาเป็นแฟนลูกไม่ใช่เหรอ อีกอย่างนี่ก็ค่ำแล้ว จะสองทุ่มแล้ว เขาจะกลับอย่างไร” “มีที่พักแล้วรึยังล่ะ พ่อหนุ่ม ถ้าไม่มีก็ค้างที่นี่ก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” นภาหันไปบอกดนัย เพราะนภาก็อยากให้ญาดาคืนดีกับดนัย เพราะเธอไม่อยากเห็นญาดาทุกข์ใจเพราะเข้าใจผิดกับคนรัก นภารู้ดีว่า ญาดาก็รักดนัยมาก เพราะทุกคืนเธอก็ได้ยินญาดาร้องไห้

“จะให้เขาค้างทำไมที่นี่อะแม่ บ้านเรา ไม่มีที่นอนให้เขาหรอก”

“ไม่เป็นไรครับ ผมสามารถนอนหน้าทีวีนี้ได้” ดนัยรีบตอบเพราะเขากลัวที่จะต้องห่างจากญาดาอีก

“เดี๋ยวดาก็ไปเตรียมผ้าห่มกับหมอนให้เขาด้วยนะ กลางคืนที่นี่หนาวนะพ่อหนุ่ม”

จ๊อกๆๆ จ๊อกๆๆ เสียงท้องดนัยดังขึ้น

“อ้าว ท้องร้องแล้ว หิวล่ะสิท่า กินอะไรหรือยัง”

“ตั้งแต่บ่ายผมยังไม่ได้ทานอะไรเลยครับ” ดนัยตอบพร้อมกับลูบท้องตัวเอง

“ดาไปหาอะไรให้เขากินด้วยล่ะ”

“ฉันล้างจานเก็บเรียบร้อยแล้วจ้าแม่ ไม่เหลืออะไรแล้ว”

“ผมกินข้าวไข่เจียว หรือมาม่าก็ได้ครับ” ดนัยรีบชิงตอบ เพราะตอนนี้สำหรับเขาอะไรก็ได้ทั้งนั้นถ้ามีคนรักอยู่ใกล้ๆ

“ไปเลยดา ไปดูในครัวสิ แม่จะเข้าห้องแล้ว ตามสบายนะพ่อหนุ่ม” นภาเปิดทางให้กับดนัย เพราะเท่าที่นภาดูแล้ว ดนัยก็รักญาดาไม่แพ้กัน เว้นแต่ลูกสาวของเธอจะตั้งแง่กับเขามากเกินไป

“ขอบคุณครับ”

“ตามฉันมาสิหมอ มาม่าล่ะกันนะ” ญาดาเดินเข้าครัว ดนัยเดินตามอย่างว่าง่าย 

“หมอนั่งตรงนี้ก่อนนะ ฉันไปต้มมาม่าให้” ญาดาให้ดนัยนั่งรอที่โต๊ะอาหารในครัว ไม่ถึงยี่สิบนาที ญาดาก็ยกถ้วยมาม่ามาเสริฟ มาม่าที่ไม่ใช่แค่มาม่า ในถ้วยมีทั้งผัก ไข่ไก่ และหมูสับ

“ขอบคุณครับที่รัก ดนัยรับถ้วยมาม่ามาแล้วทานอย่างไว แต่พอญาดาจะลุกออกจากเก้าอี้ ดนัยก็คว้ามือเธอไว้อย่างไว ทำให้ญาดาที่ไม่ทันระวัง ได้ล้มลงมานั่งในตักของดนัย ดนัยก็กอดไว้ทันที พร้อมหอมแก้มญาดาไปหนึ่งที

“ปล่อยฉันนะหมอ หมอฉวยโอกาส ปล่อยนะ ฉันจะไปหยิบน้ำมาให้” ดนัยจึงปล่อยญาดา “เอาน้ำ เดี๋ยวจะติดคอตาย” ญาดาวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ

“ขอบคุณครับที่รัก” ดนัยรู้ว่าญาดาโกรธเขา แต่ในใจลึกๆของญาดาก็ยังรักเขาอยู่ เขาสังเกตได้จากมาม่า ที่ญาดาตั้งใจใส่ผักใส่ไข่ใส่หมูมาให้

“พรุ่งนี้คุณรีบกลับไปเลยนะ เดี๋ยวคู่หมั้นคุณจะเป็นห่วง” ญาดาประชดประชัน

“ผมกับรัตนาเราจบไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้เขาก็อยู่กับเพื่อนผมที่อังกฤษ และกำลังจะแต่งงานกันปีหน้า”

“แต่ฉันเห็นคุณกอดจูบกับเขา”

“เขารู้เรื่องระหว่างเรา เขาเลยแกล้งคุณ ผมรักคุณคนเดียวญาดา”

“พอเถอะหมอ ฉันไม่อยากฟัง ฉันไปนอนแล้ว ห้องน้ำอยู่ตรงนั้น เดี๋ยวฉันจะไปเอาผ้าห่มกับหมอนมาให้ ส่วนเรื่องของเรา ฉันไม่อยากคุยอะไรตอนนี้ทั้งนั้น” พูดจบญาดาก็เดินออกไป ดนัยคิดว่าต้องรอให้ญาดาใจเย็นก่อนแล้วค่อยคุยกับเธอเพราะอย่างไรแล้ว เขาก็ตั้งใจจะอยู่ที่นี่จนกว่าญาดาจะกลับกับเขา

 ตอนที่23

 ญาดาวางหมอนและผ้าห่มพร้อมที่นอนปิกนิกไว้หน้าทีวี เธอรู้ว่าอากาศจะหนาวตอนดึก เธอเลยเตรียมผ้าห่มไว้สองผืน เมื่อวางเสร็จญาดาก็รีบเข้าห้องเพราะเธอไม่อยากอยู่ใกล้ดนัย เพราะในใจลึกๆ ของเธอก็ยังคงรักอยู่เต็มหัวใจ

“โอ้ย” เสียงดนัยดังขึ้นขณะอยู่ในห้องน้ำ ญาดารีบเดินออกมาดู

“หมอ เป็นอะไรหรือเปล่า” ญาดาเคาะประตูห้องน้ำ ดนัยเปิดประตูออก

“น้ำเย็นมากเลย” ดนัยยิ้ม เมื่อเห็นสีหน้าเป็นห่วงของญาดา

“คุณจะเสียงดังอะไรกะอีแค่น้ำเย็น เดี๋ยวแม่ฉันก็ตื่นมาหรอก”

“ผมขอโทษ แต่น้ำมันเย็นจริงๆ” ญาดากลั้นขำไม่ไหว เธอจึงเดินออกไป แต่ไม่ทันจะก้าวขาออก ดนัยรีบดึงญาดาเข้าห้องน้ำ ดนัยจูบญาดาอย่างเร้าร้อน ญาดาขัดขืน แต่ก็ไม่สามารถต้านทานแรงของดนัยได้ สักพัก ญาดาก็ขัดขืนอีกครั้ง

“ปล่อยนะหมอ ถ้าไม่หยุดฉันจะหนีไปให้ไกล รับรองว่าคราวนี้ หมอตามหาฉันไม่เจอแน่นอน” ตามคาดดนัยรีบปล่อยญาดา เพราะเขารู้ว่าญาดาพูดจริงทำจริง ดนัยปล่อยญาดา สีหน้าเขาง่อยทันที ญาดาได้ทีเธอก็รีบวิ่งเข้าห้องนอนทันที คืนนั้นดนัยไม่คิดจะเรียกร้องอะไรจากญาดาอีกเลย เพราะเขากลัวว่าเธอจะหนีเขาไปอีก 

 รุ่งเช้า นภาตื่นนอนเธอรีบไปในสวน ดนัยที่ได้ยินเสียงจากหน้าประตูบ้านเขาก็รีบตื่น และออกไปกับนภา

“ตื่นเช้านะพ่อหนุ่ม” แล้วจะไปไหนนะ”

“ผมจะเข้าไปในสวนกับคุณน้าด้วยครับ”

“ไปสิ เดี๋ยวเราก็ไปเก็บผักมาให้ญาดาทำกับข้าวด้วยเลย ช่วงนี้ยัยดากินข้าวไม่เป็นเวลา เมื่อวานก็อาเจียน สงสัยจะเป็นโรคกระเพาะ” 

“ญาดาเป็นเยอะมั้ยครับ คุณน้า”

“ก็ไม่นะ ก็แค่อาเจียน เมื่อวานข้าวเที่ยงกินบ่ายสองแล้ว”

“ออครับ เดี๋ยวผมจะเก็บผักไปให้ญาดาก็แล้วกันครับ”

“เอานี่ นภา ปลาสดๆ ฉันเพิ่งไปดูจากที่ดักไซไว้” 

“โห หลายตัวอยู่นะพี่ชื่น เดี๋ยวฉันจะเอาไปทำแกง เดี๋ยวจะแบ่งมาให้”

“เออๆ ดี แล้วนั่นพ่อหนุ่มที่ไหนล่ะนภา เดินตามเอ็งต้อยๆ”

“อ่อ แฟนยัยดานะพี่ชื่น นี่ก็ตามมาเก็บผักจะเอาไปทำกับข้าวล่ะจ้า เอาปลานี่ไปให้ญาดานะ เดี๋ยวน้าตามขึ้นไป”

“ครับ คุณน้า” ดนัยรับปลาแล้วเดินกลับบ้าน

 ญาดาที่เพิ่งตื่น เธอออกจากห้องนอน ที่น่าแปลกคือหน้าทีวีไม่มีดนัยนอนอยู่ ที่นอนก็พับเก็บไว้เรียบร้อย

“สงสัยจะกลับไปแล้ว ชิคิดว่าแน่” แต่ญาดาก็ต้องแปลกใจเมื่อยังเห็นกระเป๋าเป้ของดนัยตั้งอยู่ 

“ไปไหนของเขานะ เช้าขนาดนี้” พูดจบญาดาก็เข้าไปอาบน้ำแต่งตัว เมื่อญาดาออกจากห้องน้ำก็เป็นจังหวะเดียวกันที่ดนัยเดินเข้ามาในบ้าน เขายื่นปลาให้ญาดา

“เอาปลา แม่คุณให้คุณเอาไปทำกับข้าว”

“ยะ อึก แหวะ” ญาดาวิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำ ดนัยรีบวิ่งตามไปทัน 

“ดา คุณเป็นอะไรนะ” ดนัยถามด้วยความเป็นห่วง

“คุณเอาปลาออกไปไกลๆ เลย ฉันเหม็นคาวมาก” อ๊วก อร้าก สิ้นเสียงญาดาก็อาเจียนอีกครั้ง ดนัยจึงวางปลาในครัวแล้วรีบเดินมาลูบหลังญาดา 

“ยี้ เหม็นคาวปลาที่เสื้อคุณนะ ออกไปนะหมอ อ๊วก อ๊วก ญาดา อาเจียนอีกรอบ สักพักญาดาก็ออกมาจากห้องน้ำ ดนัยทำท่าจะลุกไปประคองญาดา

“หยุดเลย คุณไปอาบน้ำก่อนเลย ฉันเหม็นคาวปลาที่คุณนะ” 

“คุณไม่สบายเป็นอะไรหรือเปล่า เดี๋ยวผมจะพาคุณไปเช็คร่างกาย”

“ฉันไม่เป็นอะไร ไม่จำเป็นต้องไปโรงพยาบาลอะไรทั้งนั้น” ดนัยเมื่อเห็นว่าญาดาไม่มีท่าทีที่จะยอมเขา เขาจึงไปอาบน้ำ

 ญาดาที่กำลังทำกับข้าวในครัว วันนี้เธอรู้สึกเหม็นคาวทุกอย่างเป็นอย่างมาก แต่เธอก็จำใจทำกับข้าว เพราะเธอรู้ว่าแม่จะต้องกลับมากินข้าวเช้าหลังจากไปในไร่ 

 ตอนที่24

โครม !!!!เสียงที่ดังจากในครัว ดนัยรีบวิ่งออกจากห้องน้ำเพื่อไปดู เขาเห็นร่างของญาดาหมดสติ จึงรีบเข้าไปอุ้ม แล้วพาไปนอนบนที่นอน

“ดา ญาดา” ดนัยเรียกเพื่อให้ญาดารู้สึกตัว เขาจับชีพจร จึงได้รู้ว่าญาดากำลังตั้งครรภ์ ดนัยเช็คตัวญาดา จนเธอรู้สึกตัว

ญาดาพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ดนัยได้ห้ามไว้

“ไม่ต้องลุก ร่างกายคุณอ่อนแอ เอ้านี่ น้ำขิงผมชงไว้ให้คุณ คุณจะได้หายคลื่นไส้ อาเจียน”

“คุณไม่ต้องมาสนใจอะไรฉันหรอก ฉันไม่ได้เป็นอะไร”

“อย่าดื้อ คุณไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วรู้มั้ย” พูดจบดนัยก็เอามือไปลูบท้องของญาดา

“หมายความว่ายังไง พ่อหนุ่ม ญาดา” นภาที่เพิ่งเดินเข้าบ้านแล้วได้ยินที่ดนัยพูด

“เออ คือญาดากำลังตั้งครรภ์ ลูกของผมครับ เธอมีอาการคลื่นไส้ เพราะแพ้ท้องครับ” ดนัยบอกนภาที่กำลังยืนอึ้งปนดีใจ

“คุณอะเดามั่วแล้ว ท้องเทิ้งอะไรกัน” ญาดาเถียงออกมา เมื่อเห็นสีหน้าแม่ไม่ดี

“ผมเป็นหมอ แค่จับชีพจรผมก็รู้แล้ว คุณน่ะ อย่าดื้อ” ดนัยสวนกลับ “เดี๋ยวผมจะพาคุณไปฝากครรภ์ เดี๋ยวผมไปหาอะไรให้คุณทานก่อน แล้วเดี๋ยวเราไปกัน”

“ฉันไม่อยากไป ฉันเวียนหัว ไม่อยากลงจากดอยด้วย ขี้เกียจ”

“ผมโทรให้รถพยาบาลมารับแล้ว”

“โหหมอ ฉันเกรงใจ อีกอย่างฉันไม่ได้เป็นอะไรมากด้วย”

“ไม่เป็นไร อีกอย่างแค่ให้มารับเมียเจ้าของโรงพยาบาล คงไม่หนักหนาอะไร”

“ใช่สิ ฉันลืมไปว่าคุณรวย เป็นเจ้าของทุกสิ่ง”

“ใช่ รวมทั้งตัวของคุณด้วย” ดนัยเดินเข้ามาโอบญาดา “ไม่ดื้อนะครับ เดี๋ยวผมจะไปทำของกินมาให้” ดนัยก้มลงจูบหน้าผากญาดาก่อนจะเดินออกไปในครัวเพื่อทำอาหารให้ญาดาทาน

 นภาเมื่อเห็นดนัยออกไปแล้ว ก็หันมาคุยกับลูกสาว

“ดา หนูไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้วนะลูก จะตั้งแง่แม่งอนกันไปทำไม”

“แม่ หนูขอโทษนะจ๊ะ ที่ท้องก่อนแต่ง ทำให้แม่ขายหน้า”

“แม่ไม่ได้ขายหน้าอะไรหรอก อีกอย่างใช่ว่าดาจะท้องไม่มีพ่อสักหน่อย แม่จะอายทำไม อย่าโกรธกันเพราะเรื่องเข้าใจผิดกันเลย รับฟัง ปรับความเข้าใจกัน คนดีๆ ที่เขาเอาใจใส่เราทุกอย่าง ไม่ได้หากันง่ายๆนะลูก” 

“จ๊ะแม่ หนูรักแม่นะ” ญาดากอดนภาแน่น

 ไม่นานนัก ดนัยก็ถือถาดอาหารมา

“คุณน้าครับ ทานข้าวครับ” ดนัยเรียกนภาที่อยู่ในห้องของญาดา

“เรียกแม่เถอะหมอ”

“ครับคุณแม่” ดนัยยิ้มให้นภา

“หมอทำอะไรให้แม่ฉันทานหรือ” ญาดาถาม เพราะดนัยหายไปแค่แปปเดียว แต่ทำกับข้าวได้ตั้งหลายอย่าง และดูหน้ากินทั้งนั้น

“มีปลาทอด น้ำพริกแจ่ว ยำผลไม้รวม ผักลวก ต้มยำปลาทูนึ่งใส่ขิง ผมทำอาหารที่รสชาติไม่เลี่ยน เปรี้ยวนิดหน่อย คุณจะได้ทานได้ง่ายๆ ไม่อาเจียน”

“หมอเก่งจัง”

“เก่งแล้วรักมั้ยล่ะ”

“ได้ทีก็หยอดเลยนะหมอ แม่ฉันเลี่ยนจะอ๊วกอยู่แล้ว”

“นั่งๆ จะได้ทานข้าวกัน แล้วไปโรงพยาบาล” นภาเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นญาดาแซวหมอ

 ไม่นานนัก รถพยาบาลก็มารับดนัยและญาดา

“อายุครรภ์ ราวๆ 7 สัปดาห์ครับ ช่วงนี้คุณแม่ต้องพักผ่อนเยอะๆ หน่อยนะครับ ร่างกายคุณแม่อยู่ในสภาวะเครียด เดี๋ยวหมอจะจ่ายยาบำรุง และเพิ่มเลือดให้”

“ขอบคุณค่ะคุณหมอ”

“หมอดนัยคะ เชิญด้านนอกหน่อยค่ะ” ผู้จัดการยื่นเอกสารให้ดนัยดู “อันนี้เป็นเครื่องมือที่หมอดนัยอยากให้มี และส่วนตรงนี้คือโครงสร้างของอาคารใหม่ค่ะ” ดนัยรับมาดู และได้เซ็นอนุมัติไป 

“คุณช่วยย้ำกับทุกฝ่ายนะ ถ้าคนไข้ไม่สามารถจ่ายค่ารักษาได้ ก็ทำการรักษาให้เขาฟรีไป”

“ได้ค่ะหมอดนัย”

“อีกอย่าง ผมอยากให้โรงพยาบาลของเราออกสำรวจผู้ป่วยตามบ้าน ตามดอย ที่เขาไม่สามารถลงจากดอยได้ คุณค่อยหาพนักงานที่จะทำงานส่วนตรงนี้ด้วยนะ”

“รับทราบค่ะ”

“งั้นผมขอตัวไปดูภรรยาผมก่อน” ดนัยเดินไปยังห้องสูตินารีอีกครั้ง

“อ้าวหมอพัน แล้วภรรยาผมล่ะ” ดนัยถามเมื่อไม่เห็นญาดาในห้อง

“เธอบอกว่าจะออกไปซื้อน้ำดื่ม น่าจะอยู่ชั้น 1ครับหมอดนัย”

“ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” ดนัยรีบออกไปยังชั้น1เขาเห็นญาดากินกาแฟ เลยเข้าไปห้าม

“แก้วนี้กินไม่ได้ครับ ขอน้ำส้มคั้น 1 แก้วครับ” ดนัยชิงแก้วมาจากญาดา

“ฉันอยากกินค่ะหมอ เอาคืนมาเลย” ญาดาทำท่าจะแย่งแก้วกาแฟจากดนัย 

“เอานี่เลย” ดนัยส่งน้ำส้มให้ญาดา “แก้วนี้ผมกินเอง คุณรู้มั้ยกาแฟอีนไม่ดีต่อลูกของเรา คุณต้องกินอาหารที่มีประโยชน์ ไปเดี๋ยวเราไปซื้ออาหารแล้วกลับบ้านกัน ผมให้คนเอารถมาไว้ให้แล้ว” ญาดาเดินตามเพราะเธอไม่อยากฟังเสียงบ่นของดนัย

 ตอนที่25

“หมอรู้จักเชียงใหม่ด้วยหรือคะ” ญาดาถามเมื่อเห็นเขารู้เส้นทางทุกซอกทุกมุม

“ปีที่แล้ว ตอนที่พ่อให้ผมมาดูงานที่โรงพยาบาลที่นี่ ผมประจำอยู่ 3 เดือนก่อนที่จะไปช่วยที่ฉะเชิงเทรา”

“มิน่าล่ะ พยาบาลรู้จักคุณเยอะจัง อย่างว่า คงมีแฟนทุกที่” 

“ผมมีแค่คุณคนเดียว อีกอย่างที่นี่เขาก็รู้กันหมดแล้วว่าคุณเป็นเมียผม จะใครกล้ามายุ่งกับผมอีกหือ”

“ใครเมียคุณ เรายังไม่ได้แต่งงานกันสักหน่อย”

“กลับไปกรุงเทพ ก็จัดงานแต่งเลย หรือคุณอยากจะแต่งที่นี่ พ่อแม่ผมก็ไม่ขัดนะ เพราะเขาอยากอุ้มหลานแล้ว คุณรู้มั้ยแม่ผมถึงขนาดแต่งห้องให้เจ้าตัวเล็กเลยนะ พอท่านทราบข่าว”

“คุณท่านรู้ได้ยังไงคะ”

“ผมบอกเองแหละ เมื่อเช้า พอรู้ก็จ้างอินทิเรีย มาแต่งห้องเลย” “ญาดา...คุณอย่าหนีผมไปอีกได้มั้ย ผมขอร้อง” 

“.................”

“ผมอยากให้คุณถามผมถ้าหากมีเรื่องอะไร ถ้าคุณเข้าใจผมผิด ผมสัญญาว่าผมก็จะถามคุณก่อนเหมือนกัน” ดนัยจอดรถ แล้วจูบหน้าผากของญาดา “คุณกลับไปกับผมได้ไหม”

“ค่ะหมอ” ดนัยจูบบนริมฝีปากของญาดาอย่างเร้าร้อนสักพักนึง ก็ผละออก เขาหักห้ามใจไม่ให้ทำอะไรบนรถ เมื่อกลับถึงบ้าน ดนัยก็ทำอาหารเย็นให้ทุกคนทาน

“หมอ ฝีมือการทำอาหารใช่ได้เลยนะ หน้าตาก็น่าทาน”

“ผมชอบทำอาหารครับ เคยไปเรียนมาสองคอร์สด้วย แต่พ่อผมอยากให้เรียนบริหาร”

“แต่หมอก็แอบไปเรียนหมอค่ะแม่ ท่านประธานใหญ่ โกรธน่าดูตอนรู้ แต่ตอนหลังก็สร้างโรงพยาบาลไว้ตั้งหลายแห่ง ไว้ให้ลูกชายจอมดื้อ”

 ทั้งสามหัวเราะกันอย่างมีความสุข

“คุณแม่ไปนั่งเถอะครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง” ดนัยบอกนภาเมื่อเห็นเธอกำลังจะล้างจาน

“งั้นแม่ ไปดูทีวีก่อนนะ ดาหนูก็ช่วยหมอเก็บกวาดด้วยนะ”

“ไม่ต้องทั้งสองคนเลยครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง ไปนั่งเถอะครับ ญาดาคุณก็ไปนั่งเถอะ เดี๋ยวผมจัดการเอง”

“ค่ะหมอ”

 ญาดาอาบน้ำเตรียมตัวจะเข้านอนแล้ว เห็นดนัยนั่งคุยกับแม่ตัวเองเลยไปแอบฟัง

“เดี๋ยวผมกลับไปกรุงเทพ ผมจะให้คุณพ่อคุณแม่มาสู่ขอญาดาครับ”

“จ๊ะหมอ แม่ดีใจที่ทั้งสองปรับความเข้าใจกันได้นะ ยังไงหมอก็ช่วยดูแลน้องด้วยนะ”

“ครับ คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วง ผมให้สัญญาว่าจะดูแลญาดาเป็นอย่างดี”

“นี่ก็ดึกแล้ว เดี๋ยวแม่ไปนอนก่อนนะ” 

“ครับคุณแม่” 

 เมื่อนภาเดินเข้าห้องไปแล้ว ดนัยจึงจัดที่นอนตรงหน้าทีวี เขาเข้าไปอาบน้ำ เมื่ออาบน้ำเสร็จเปิดประตู เขาก็ เห็นญาดากำลังเดินออกมาพอดี

ญาดาเมื่อเห็นดนัย เดินเข้ามาที่ตัวเอง จึงรีบเข้าห้อง แต่ไม่ทันได้ปิดประตู ดนัยก็ดันตัวเข้ามาเสียก่อน

“หมอ ออกไปเลยนะ ฉันจะนอนแล้ว”

“ผมคิดถึงคุณจะแย่อยู่แล้ว ญาดา”

 ตอนที่26

 ฝ่ามือใหญ่รั้งร่างบางของญาดามากอด ดนัยจูบญาดา ญาดาทำท่าปฏิเสธเพียงชั่วครู่ แต่สุดท้ายก็ต้องอ่อนไหวคล้อยตามไปกับรสจูบของดนัย ดนัยปิดประตูแล้วกดล็อคลูกบิดอย่างไว แล้วอุ้มร่างญาดาไปวางบนที่นอน ก่อนที่เขาจะเปลื้องเสื้อผ้าทั้งเขาและเธออย่างรวดเร็ว นิ้วของดนัยปลุกเร้าแทรกลงตรงเนินเนื้อ แถมหน้าอกก็ถูกเขาดูดราวของหวาน ร่างบางของญาดาสั่นสะท้านอย่างเขินอาย แต่กลับไม่ได้ต่อต้าน 

 สวบบบบบ

“อ๊า ญาดา” ดนัยจับขาญาดาแยกกว้าง ก่อนจะขยับดุ้นลงไป

“อื้อ หมอ ดากำลังท้องอยู่ หมอให้ระวัง” ญาดาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นดนัยเริ่มขยับถี่ขึ้น

“ผมรู้ ผมไม่ได้ทำแรง” ดนัยขยับร่างกายช้าๆ จนถี่ขึ้นสักพักญาดาก็เริ่มไม่ไหว

“อ๊า อ๊า อ๊า หมอ....ดาไม่ไหวแล้ว” ญาดาครางสั่นเทา ก่อนที่ดนัยจะเริ่มความถี่ขึ้นสักพัก

 ดนัยกระตุกเกร็งก่อนจะปล่อยน้ำรักออกมา ไม่ต่างกับร่องของญาดาที่กำลังตอดรัดดุ้นของเขาอยู่เช่นกัน ทั้งสองนอนหอบกอดกันสักพัก ดนัยก็หยิบผ้าห่มมาห่มให้ญาดา ดนัยโอบกอดญาดาไว้แน่น

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะกลับกรุงเทพ แล้วให้พ่อแม่มาสู่ขอคุณ ผมคุยกับคุณแม่คุณแล้วด้วย”

“คุณแน่ใจแล้วหรือคะ ว่าจะแต่งกับฉัน”

“ผมรักคุณญาดา รักตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นคุณ ผมอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับคุณ คุณคนเดียวเท่านั้น” ดนัยกอดญาดาแน่น พร้อมกับก้มลงจูบหน้าผากของญาดา 

“ฉันก็รักหมอค่ะ ฉันต้องขอโทษที่หนีหมอมาแบบนี้ ทำให้หมอต้องมาอยู่ลำบาก”

“ผมไม่ได้ลำบากอะไรเลย เมียผมอยู่ที่ไหน ผมก็อยู่ที่นั่นได้เหมือนกัน”

 หนึ่งเดือนผ่านไป งานแต่งหรูได้จัดขึ้นที่โรงแรม มีแขกรื่อมากมาย จนญาดาเริ่มมึนหัวเพราะว่าอาการแพ้ท้องเธอ

“ดา คุณเป็นอย่างไรบ้าง ไปนั่งพักก่อน เดี๋ยวก็ใกล้จะเสร็จงานแล้ว”

“ฉันเวียนหัว ตาลายมากเลยค่ะหมอ” ญาดาบอกพร้อมทำท่าจะเป็นลม

“หนูดา เป็นไงบ้างลูก” ทิพย์เข้ามาถามอย่างห่วงใย

“หนูเวียนหัวมากค่ะ”

“ตานัย ลูกส่งแขกกลับคนเดียวนะ ให้หนูดาพักก่อน สงสัยคงจะเหนื่อยแล้ว วันนี้ก็ทั้งวันแล้ว”

“ครับแม่ ผมฝากญาดาด้วยครับ”

 เมื่อถึงพิธีส่งตัวเข้าหอ

“พ่อขอให้ลูกทั้งสอง อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขนะ หนูดา ถ้าตานัยทำร้ายก็รีบมาฟ้องพ่อได้เลยนะ เดี๋ยวพ่อจัดการเอง”

“ค่ะ คุณพ่อ”

“โหพ่อ ผมไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น” 

“แม่ก็ขอให้สองคนรักกันยืนยาว มีหลานให้แม่เต็มบ้านนะ หนูดา มีเรื่องอะไรผิดใจกัน ก็หันหน้าคุยกัน ปรับความเข้าใจกันนะลูก” ทิพย์เอ่ยพร้อมน้ำตาที่หลั่งออกมา

“ขอบคุณค่ะ/ครับ คุณแม่”

“แม่ก็ขอให้ลูกทั้งสองรักกัน มีอะไรนิดอะไรหน่อยก็ปรับความเข้าใจกัน ไม่ตั้งแง่แม่งอนกับพี่เขานะลูก เราไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว”

“ขอบคุณค่ะ/ ครับ คุณแม่

“ไป เราก็ควรออกกันได้แล้ว ให้บ่าวสาวเขาได้พักผ่อนกัน” พงค์เอ่ยขึ้น เมื่อเห็นสีหน้าเพลียๆ ของญาดา

 ภายในห้องหอ

“เดี๋ยวผมปลดตะขอหลังให้คุณ” ดนัยบอกเมื่อเห็นญาดาพยายามเอื้อมมือจะปลดตะขอชุดเจ้าสาว

“เดี๋ยวผมไปเปิดน้ำอุ่นให้คุณนะ แช่ตัวจะได้ผ่อนคลาย”

“ขอบคุณนะคะหมอ” ญาดาหอมแก้มดนัย ญาดาทำท่าจะเดินออกไป แต่ดนัยดึงข้อมือมากอดไว้ พร้อมกับจูบที่ริมฝีปากอย่างหนักหน่วง

“อื้อ หมอ”

“คุณเริ่มก่อนนะ ดูสิ ผมแข็งหมดแล้ว” ดนัยชี้ให้ดูเป้าที่ตุงขึ้นอย่างไว

“หมออะหื่น” ญาดายกมือขึ้นมาตีแขนดนัยเบาๆ

“หื่นกับคุณแค่คนเดียวเท่านั้น” “วันนี้คุณสวยมากเลยนะครับจนผมอดใจไม่ไหวแล้ว”

 ดนัยปลดชุดของญาดาออกอย่างรวดเร็ว ก่อนทั้งสองจะเริ่มบทเพลงรักซ้ำไปซ้ำมา

 ---------จบ -------------