เกิดใหม่ในต่างโลก ชีวิตที่สองของจอมดาบ ฉันไม่ใช่นักบุญศักดิ์สิทธิ์สักหน่อย!

ฉันคือจอมดาบของโลกที่ถูกปีศาจยึดครองไปแล้ว

เมื่อฉันอายุ 60 ปี ฉันคือผู้นำกองกำลังที่พึ่งสุดท้ายของมวลมนุษยชาติ ในช่วงเวลานั้น ฉันนำพาทุกคนเข้าต่อกรกับกองทัพปีศาจจำนวนนับไม่ถ้วน บุกตะลุยอยู่แนวหน้าตลอดเวลา

เหล่าทหารกล้าล้มตายกันทีละคนๆ สุดท้ายกองทัพที่อยู่เบื้องหลังของฉันก็ถูกทำลายจนพินาศสิ้น แต่ตัวฉันยังคงฟาดฟันพวกมันต่อไปโดยไม่หยุดพัก

ด้วยเหตุนั้น ฉันจึงเข่นฆ่าพวกมันโดยไม่ต้องพะวักพะวงหลังหรือสนว่าตนจะอยู่หรือตายอีกต่อไป จิตใจของฉันว่างเปล่ามานานแล้ว ส่วนที่ว่าทำไมฉันยังยืนหยัดอยู่ได้ก็เพราะ แม้ว่าฉันข้าจะต้องตาย แต่อย่างน้อยก่อนตายก็ขอลากพวกมันไปด้วยให้ได้มากที่สุดจนกว่าจะสิ้นลมหายใจ

ฉันสูญสิ้นทุกสิ่งไม่ว่าจะเป็นบิดามารดา ตระกูลเอย หรือญาติสนิทมิตรสหายทั้งหลาย และสุดท้ายภรรยากับบุตรชายของฉัน พวกเขาล้วนสิ้นชีพไปมานานแล้ว

ฉันได้แต่คำรามในใจว่าทำไมต้องเป็นพวกเขา ทำไมฉันถึงไม่ตายไปก่อนพวกเขากันล่ะ?

ท้ายที่สุดนั้น ฉันคือมนุษย์ผู้ที่เหลือรอดและยืนหยัดเป็นคนสุดท้าย จนกระทั่งฉันหมดสิ้นเรี่ยวแรง ฉันตายไปพร้อมกับความว่างเปล่าในหัวใจอย่างแท้จริง...

อย่างไรก็ตาม เหตุใดตัวฉันจึงได้รับโอกาสในการใช้ชีวิตอีกครั้งกันเล่า?

0 เดือนแรก

หลังจากลืมตามองเห็นเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคย อารมณ์ของฉันยังอยู่สภาวะผันผวนไม่มั่นคงอย่างมากเนื่องจากประสบการณ์ที่ผ่านมา ในขณะนั้นตัวฉันรู้สึกว่าชีวิตนี้ช่างไร้ความหมายสิ้นดี

3 เดือน

ฉันเริ่มตั้งคำถามกับการเกิดใหม่ของฉันว่าการคงความทรงจำจากชาติปางก่อนได้เช่นนี้มันเป็นไปได้อย่างไร และเพราะเหตุใดตัวฉันถึงได้รับโอกาสแบบนี้ แต่ฉันก็ไม่ได้จริงจังกับเรื่องนี้มากนักเพราะฉันไม่มีเงื่อนงำใดๆ ทำให้จับต้นชนปลายไม่ถูก ดังนั้น ฉันจึงโยนมันทิ้งเอาไว้เบื้องหลังไปก่อน

ฉันริเริ่มหัดคลานเพื่อปรับสมดุลร่างกายใหม่จนกระทั่งเดินเองได้ ครอบครัวของฉันแสดงความดีใจกันยกใหญ่ ตัวฉันสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากครอบครัวใหม่อย่างชัดเจน แม้ฉันจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันมากนัก แต่ฉันก็ไม่ได้เพิกเฉยต่อพวกเขา

ต้องขอบคุณพวกเขาจริงๆ มันจึงทำให้ความคิดของฉันกลับมาชัดเจนจนมีแรงจูงใจในการใช้ชีวิตต่อไปอีกครั้งได้ แม้ว่า ณ ที่แห่งนี้ฉันจะสัมผัสมานานไม่ได้ก็ตาม แต่ฉันก็คิดว่าจะใช้ชีวิตจนกว่าจะเติบโตได้ในระดับหนึ่ง และหาภรรยาเพื่อให้กำเนิดบุตรสืบสกุลให้กับพวกเขาต่อไป ฉันจะใช้ชีวิตของฉันจนกว่าจะสิ้นอายุไข เพื่อให้ผู้คนรอบตัวฉันมีแต่ความสุข

1 ปี

ฉันเริ่มอ่านหนังสือมาสักพักแล้วแม้จะยังไม่ค่อยเข้าใจมันก็เถอะ...

3 ปี

ฉันได้เห็นตึกรามบ้านช่องที่พักอาศัยทรงกล่องสี่เหลี่ยมๆ สูงระฟ้ามากมาย พวกมันดูแปลกตาสำหรับฉันอยู่บ้าง แต่สถาปัตยกรรมเหล่านี้ก็มีเสน่ห์ไม่น้อย ฉันยังได้เห็นวิถีชีวิตของผู้คนจากส่วนหนึ่งของสังคมในสถานที่แห่งนี้อีกด้วย

ในโลกใบนี้นั้น นักรบและอัศวินเคยมีอยู่จริง ส่วนจอมเวทย์อาจมีหรือไม่เคยมีอยู่มาก่อนสำหรับโลกใบนี้มันดูลึกลับไม่น้อย แม้ว่าสัตว์ประหลาดอาจจะเคยดำรงอยู่มาก่อน แต่พวกมันก็สูญพันธุ์ไปหมดแล้ว ในปัจจุบันมันเป็นโลกที่สงบสุขอย่างมาก มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ดูน่าสนใจและน่าทึ่ง มันทำให้ต่อมความอยากรู้อยากเห็นของฉันทำงานอย่างหนัก

10 ปี

ฉันได้เข้าเรียนหนังสือมาสักพักแล้ว สำหรับฉันมันเป็นช่วงเวลาที่น่าปวดหัวไม่น้อยเมื่อต้องเข้าเรียนกับเด็กน้อยที่ไร้เดียงสาเหล่านั้น

แต่กิจวัตรประจำวันของฉันนอกจากการเรียน การพบปะผู้คนที่เป็นคนรู้จักของครอบครัว หรือการติดตามพ่อของฉันไปทุกที่นั้น ช่วงเวลาว่างๆ ฉันจะแบ่งเวลามาออกกำลังกายเพื่อเพิ่มสมรรถนะทางร่างกายให้ดียิ่งขึ้น หรือฝึกฟันดาบไม้ที่ฉันขอให้พ่อซื้อให้ เขาคิดว่าฉันอยากเล่นกีฬาฟันดาบจึงซื้อให้โดยไม่คิดอะไรเลยสักนิด แต่มันก็ดีสำหรับฉันจริงๆ ฉันจะได้ไม่ต้องเสแสร้งให้มันยุ่งยากแต่อย่างใด ทุกๆ วันของฉันจึงเต็มไปด้วยความสงบสุขตลอดมา

จนกระทั่งปีที่ 20 ซึ่งเป็นอายุของฉันที่ถือกำเนิดขึ้นมาบนโลกใบนี้พอดี...

วันนั้น วังวนนับไม่ถ้วนที่นำพาสัตว์ประหลาดมาด้วยได้ปรากฏขึ้นไปทั่วโลกซะแล้ว!