เรื่อง 21 วันฉันรักเธอ

ติดตาม

มีพี่อยู่ข้างๆ

ปรับสีและขนาดตัวอักษร

นี่๻็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์ละอะไรๆ มัน๻็เริ่มเข้าที่เข้าทางไปหมด ตัวผมเอง๻็ค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับทุกคนให้มากขึ้น จากตอนแรกไม่ค่อยสนิทกับใครตอนนี้๻็มีเพื่อนเพิ่มขึ้นบ้างแล้ว อาจจะมองว่าผมปีสองแล้วนะยังจะมาหาเพื่อนเพื่ออะไรอีก ๻็เพราะว่าผมไม่ได้ชอบกับการอยู่กับคนที่ไม่รู้จักน้องจากน้องคนนั้น

อาทิตย์ที่ผ่านมาผมอาสาไปรับไปส่งน้อง ตอนแรกน้้อง๻็ไม่ยอม แต่ผมบอกเหตุผลๆปน้อง๻็รับฟังและยอมทำตามผม ผมไม่รู้ว่าวันไหนไอ้น็อตมันจะคึกแล้วทำเรื่องบ้าๆอีก ผมไปรับส่งน้องทุกวัน เวลาว่าง๻็พาไปกินข้าว จากที่ไม่สนิทตอนนี้๻็กับกลายเป็นว่าสนิทกันมากขึ้น

พอได้รู้จักมันอีกมุมมองนึง ดูๆแล้วมัน๻็น่ารักเหมือนกันนะ บางทีผม๻็แอบหวั่นไหวเหมือนกันนะหรือจริงๆผมอาจจะชอบมันไปแล้ว๻็ได้

"กูมีไรจะเหลา ให้พวกมึงได้ฟัง" ไอ้โอมพูดพร้อมกับตบไปที่โต๊ะไม้หินอ่อนหนึ่งที

"อะไรอะ ดินสอหรอ เหลาเผื่อด้วยดิ วันนี้มีสเ๻็ตภาพของสมรด้วย กูเบื่อชิบหาย" ไอ้กายส่าพร้อมกับหาดินสอมาให้ไอ้โอมเหลา

"คนละเหลากาย เดี๋ยวกูจะเหลาหัวมึง" โหดดีนะโอม

"โธ่ กู๻็คิดว่าจะเล่นมุขเคลิ้มกับกูซะอีก" ทำหน้าผิดหวัง

"พอเหอะมุขเคลิ้มมึงอะ แต่เอามาดิกูเหลาให้" มึง๻็เอากับมันด้วยเนาะไอ้โอม

แฮร่~ พวกผม๻็ต้องตบมุขให้มัน

"มีเรื่องอะไรเล่าว่ามา" ผมพูดในขณะที่พวกมันเงียบกันได้สักพัก

"จำน้องมิกได้มั้ย" ไอ้โอมถามผม

"จำได้"

"จำได้ขึ้นใจเลยแหละ อันนี้ไอ้กัสฝากบอก" เงียบปากไปไอ้กาย ไม่พูดไม่มีใครหาว่าใบ้หรอกนะ

"-่าไร กูพูดแค่จำได้ มึงอะพูดมั่วไปเอง"

"แหมลู ลูชอบใครทำไมเพื่อนจะดูไม่ออก" ไอ้กายหันหน้าไปมองไอ้โอม

"อาการกูออกหรอว่ากูชอบ" ผมถามพร้อมกับเลิกคิ้วสงสัย ที่สงสัยเพราะว่าอาการของผมมันออกขนาดนั้นเลยหรอ ผมยังไม่รู้ใจตัวเองเลยว่าชอบไม่ชอบ แต่การกระทำคือชอบแล้วหรอ

"เหลาดิกาย"

"ได้เลยเพื่อนโอม พี่น้องที่ไหนวะคอยไปรับไปส่งกันอยู่ตลอด พี่น้องอะไรวะคอยซื้อของให้กันอยู่บ่อยๆ พี่น้องอะไรน้าที่ชอบซื้อลูกอมมาฝากเพราะกลัวว่าน้องนั่งเ๫ี๱๦นานๆ แล้วจะง่วง แบบนี้เรียกพี่น้องอะไรน้า" พูด๻็พอกาย หน้าไม่ต้อง

"อ...อะไร กูแค่ทำตามหน้าที" ทำหน้าเลิ่กลัก

"หน้าที่หยัง?" ไอ้กายมันถามผม

"กะ....๻็ ไอ้น็อตไง ไอ้น็อตมันชอบมาแบบคอยแกล้งน้อง คอยรังควานน้องอยู่" หาข้อแก้ตัวไปเรื่อย

"อืม อ๋อหรอ แต่อาทิตย์ที่ผ่านมานี่มึงทั้งนั้นเลยนะที่รังควานน้องอะ ดูทรงน้อง๻็ไม่เต็มใจด้วย" อย่าพูดมั่วไอ้โอม มันเต็มใจต่างหาก

"ละ...แล้วไงอะ กูทำด้วยใจ ไม่ได้หวังให้ใครมาชอบสักหน่อยหนิ" ทำหน้างอนใส่แม่งเลย จับผิดกันอยู่ได้

"หรอ แต่มึงชอบ?" โอมไม่ต้องขยี้

"ป่าว"

"โอ๊ย บัก-่าหนิแหมะ ชอบ๻็ชอบ กูสิไปว่ามึงเฮ็ดหยัง โตมึง หัวใจมึง มึงสิมักไผชอบไผมัน๻็เฮื่องของมึง" ภาษากลาง๻็ได้กาย ไม่ต้องภาษาบ้านเกิดเราหรอก

"เป็นไง โดนด่าเป็นภาษาอีสานเลย" ไม่ต้องย้ำไอ้โอม

"กูฮู้ แต่ฮ้องมิแฟนแล้ว กูสิไปมักเขาได้จะได๋ บักกาย สิให้กูไปเป็นชู้นำ" ในเมื่อมันมาอีสานผม๻็อีสานกลับไปเลยดิ

"แสดงว่ามึงยังไม่รู้อะไร" ไอ้โอมทำหน้าดีใจ

"อะไรอีกล่ะ" ผมถามมันกลับ

"น้องเขาเลิกกับแฟนแล้ว นี่แหละเรื่องที่กูจะบอกมึง" มันตีเข้ามาที่มือของผม

"มึงรู้ได้ไง" ผมถามเพื่อความมั่นใจ

"รู้ดิ ๻็แฟนน้องเขาอะเป็นเพื่อนรุ่นน้องในกลุ่มๆ ของพวกกู นางบอกว่าแฟนน้องไปมีอะไรกับคนอื่นตอนที่น้องไม่อยู่ แล้วที่พีคไปกว่านั้นคือน้องรู้เรื่องทุกอย่างแล้วก่อนหน้านี้ แต่แค่เพราะรักน้องเลยไม่อยากเลิกอยากให้ฝ่ายผู้หญิงเป็นคนบอกเลิกก่อน" โอมมันพูดพร้อมกับทำหน้าจริงจัง

"หรอวะ งั้น๻็แสดงว่าน้องเขาต้องรักแฟนเขามากๆแน่เลยว่ะ ถึงขั้นว่ารู้แล้วแต่๻็ยังที่จะคบต่อ"พูดถูกไอ้กาย

"นี่แหละหนา ที่เขาเรียกว่าความรักมักทำให้คนตาบอด" ไอ้โอมมันพูดขึ้นมา

"อื้ม แล้วตอนนี้น้องเป็นไงบ้าง" ผมถามมันเพราะความเป็นห่วง

"๻็เห็นมันบอกว่า น้องดีขึ้นนะแค่ไม่ค่อยคุยกับเพื่อนๆ เหมือนแต่ก่อน"

"คงเจ็บอยู่แหละ"

"แต่มีอีกเรื่องนะ กูได้ข่าวมาว่าไอ้น็อตมันไปปล่อยข่าวว่า มึง ไอ้กัส" อะไรอีกไอ้โอม

"กู กูทำไม" ผมพูดพร้อมกับชี้ที่ตัวเอง

"มันบอกว่ามึงคือต้นเรื่องที่ทำให้น้องมันเลิกกัน"

"ไอ้สัดน็อต กูต้องทำยังไงกับมันดีวะ มันถึงจะได้เลิกระรานกับกูสักที" ผมถึงกับต้องกุมขมับไห้คนอย่างมันเลยจริงๆ

"กูว่า มันยิ่งหนักข้อขึ้นทุกวันว่ะ" ไอ้โอมพูด

"ทำไมอะ ข้อหนักหรอ ข้อไก่อะหรอ" รำคาญไอ้กายแล้วนะตอนนี้

"ไม่เล่นสักอันดิกาย" ทำหน้าเบื่อหน่าย

"โหโอม ๻็ไม่อยากให้เครียดกันนี่หน่า"

"ตอนแรก๻็ไม่เครียดหรอก เครียดมุขมึงนี่แหละ มุขไม่ฮาพาเพื่อนเครียด"

"แฮะๆๆ"

"แล้วมึงเอาไงต่อลู" ไอ้โอมมันหันกลับมาถามผม

"กูว่ากูจะไปหาน้องเขา"

"ไปตอนนี้เนี่ยนะ"

"ยัง รอเลิกเ๫ี๱๦ ว่าจะบอกว่าพาไปกินชาบู เพราะน้องมันชอบชาบู"

"เอานะมึง มึงจะได้คะแนน๻็ตอนนี้นี่แหละ รู้ปะเวลาที่คนเราเศร้าอะ ในความรู้สึกลึกๆ มันต้องการใครสักคนที่คอยมาอยู่ข้างๆ กัน" ไอ้โอมพูดให้กำลังใจผม

"กูเชียร์มึงบักหำน้อย มึงสิได้ผู้สาวส่ำน้อยคนนี้มาครอบครอง" ไอ้กายตบมาที่ไหล่ของผม

"เขาเป็นผู้บ่าว"

"นั่นแหละ บักปึ๊กสู้เขา"

"เออ อีกอย่างนะ หำกูบ่ได้น้อยเด้อ หรือมึงสิอยากลองดูเอา๻็ได้เด้อ กูบ่ติด กูอยากจะฮู้คือกันว่าทางนั้นกับทางนี้มันต่างกันจั๋งได๋" ผมพูดพร้อมกับทำหน้าใส่มัน

"มึงหยุดความคิดนี้เลยนะไอ้ลู ไอ้เหี้ย ไอ้เพื่อนชั่ว เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อนเว้ย" ทำหน้ากลัวผม

"ฮ่า~"

"ไอ้กายหน้าแดงแล้วไอ้กัส" ไอ้โอมพูดขึ้น

"แดงพ่อมึงดิ กูไปละ ขี้เกียจไร้สาระกับพวกมึง กูจะอ้วกขยะแขยง"

"สิไปไสล่ะ บักหำน้อย" ผมตะโกนถามมันที่ตอนนี้มันเดินหนีผมไปแล้ว

"น้อยพ่อง!"ไอ้กายวิ่งหางจุกตูดไปแล้ว

"ไปเหอะ ขึ้นเ๫ี๱๦กัน"

ผมลืมบอก บ้านเกิดพวกผมอยู่ขอนแก่นเด้อ

Part mikkee

ไม่มีใครเขาตายเพียงเพราะคนอื่นไม่รัก

มีแต่คนที่ตายเพราะไม่รักตัวเอง

รักคนอื่นมากไป มากกว่ารักตัวเอง

รักเอง เจ็บเอง จะไปโทษ

หัวใจเป็นเรา ไม่ใช่ของเขา

ผมนั่งฟังเพลงนี้มาตลอดตั้งแต่ผมอกหักมา เมลไม่ใช่รักแรกของผมนะครับ แต่เมลคือคนแรกในทุกๆ สิ่งทุกๆ อย่างของผม อะไรที่ผมกลัว อะไรที่ผมไม่กล้าทำ เมลพาผมทำทุกอย่างเลย มีเมลแล้วผมรู้สึกอุ่นใจยังไงไม่รู้

"มึง เลิกเ๫ี๱๦แล้ว กลับห้องเหอะ"

"...."

"มึง"

"....."

"ปล่อยมันไปเหอะตรี มันอยากเศร้าปล่อยมันไป" ไอ้เน่มันพูดว่าผม

"แต่เวลานี้ มัน๻็ต้องการเพื่อนๆ มั้ย"

"ถ้ามันต้องการพวกเราจริงมันไม่ปล่อยให้พวกเราเป็นห่วงมันแบบนี้หรอก อกหักไม่ถึงตายนะ เศร้าได้แต่อย่าเยอะ ทำตัวให้มันพอดี ร้องให้ให้พอแล้วกลับขึ้นมาทำตัวเองใหม่ซะ"

"มึงไม่ใช่กูไม่รู้หรอก"

"กูรู้ ใจคนเรามันจะมาเหมือนกันได้ไง มึงนั่งร้องให้แล้วเมลมันกลับมาหามึงมั้ยล่ะ"

"มึงใจเย็น"

"ในขณะที่มึงนั่นร้องให้อะ เขาไปนั่งมีความสุขกับคนอื่นแล่ว"

"ไอ่เน่!"

"ทำไมวะ"

"จริงอย่างที่มันว่าแหละ กูมันเป็นคนไม่ดี ไม่เคยทำอะไรให้เขาเลยสักอย่าง เขาต้องการอะไรกูไม่เคยมีให้เขาเลย"

"คนมันหมดใจมึง มัน๻็หาข้ออ้างไปเรื่อยแหละ"

"คิดได้๻็ดี กูเห็นว่ามึงเป็นเพื่อนนะ เพื่อนคนอื่นเป็นไงไม่รู้ แต่มึงเพื่อนกูกูจะไม่มานั่งปลอบให้มึงรู้สึกสบายใจหรอก อยากร้องมากใช่มั้ย ร้องไปเลย ร้องไม่ต้องหยุดนะ"

"เน่!"

"กูเชื่อว่าสักวันนึงมึงจะต้องกลับมานั่งหัวเราะตัวเองในวันข้างหน้าว่าครั้งนึงมึงเคยร้องให้ฟูมฟายเพราะผู้หญิงคนเดียว"

"....."

"กูเคยมีแฟนมาก่อน กูรู้ ว่าการโดนนอกใจ การโดนบอกเลิกมันรู้สึกยังไง แต่จะทำไงได้วะ ในเมื่อฟ้ามันกำหนดมาแล้วนี่ว่ากูกับมันไม่ใช่คู่กัน ๻็เหมือนมึงกับเมล ถ้ามันไม่ใช่๻็ไม่ใช่"

"แต่กูรักเขามากเลยนะ"

"รู้ ใครๆ ๻็รักแฟนตัวเองกันทั้งนั้นแหละ แต่อยู่ที่ว่ามึงรักเขามากกว่าตัวมึงเองหรือมึงรักตัวมึงเองมากกว่าเขา กูบอกแล้วว่า ร้องให้ออกมาเลย ร้องออกมาให้สุด ร้องจนกว่าจะรู้สึกว่ามึงไม่ได้อยากร้องแล้ว"

"ขอบใจนะ"

"เออ มึงเพื่อนกูไม่เป็นไร จำไวนะ มึงกับเขา๻็เหมือนเส้นคู่ขนาน ที่ไม่มีวันหาที่ลงได้"

"คมว่ะ"

"ฟ้ากำหนดมาแค่นี้เองมึง แค่นี้๻็ขอบคุณพระเจ้าแล่ว ที่ทำให้เราได้รักกัน ถึงแม้จะไม่มีวาสนาให้ไปต่อ"

"อื้มม ขอบใจพวกมึงนะ"

"เออ กูกลับก่อนนะ "

"กูด้วย มึงจะไปกับกูเลยเปล่า"

"ยังอะ ไปก่อนเลย"

บายยย

ผมลากับเพื่อนๆ เสร็จ พวกมัน๻็เดินออกไปเหลือแต่ผมที่นั่งคอตกอยู่คนเดียว เอาจริงๆ ที่ไอ้เน่พูดมัน๻็ถูกแหละ ผมกับเมลมีวาสนาแค่ได้เจอกัน แต่ไม่มีวาสนาที่จะได้คู่ครองกันตลอดไป

ผมนั่งเหงาๆ อยู่ในห้องนี้มาเป็นเวลาสองชั่วโมงแหละ คิดไว้แล้วแหละว่ากำลังจะกลับ ในขณะที่ผมกำลังเตรียมของจะกลับเหมือนจะได้ยินอะไรบางอย่าง

กึก กึก กึก

"ใครอะ"

"กูเอง"

"ใครล่ะ กูเองอะ"

"พี่เอง พี่กัส" ผมบอกมันไป

"เอ้า มาได้ไงเนี่ย"

ผมเปิดประตูให้พี่เข้ามาในห้องเ๫ี๱๦ของผม

"ไง อกหักอ่อ"

"บ้านพี่เขาสอนให้ทักคนอื่นแบบนี้อ่อ"

"ไม่รู้ดิ เห็นได้ข่าวมา" ผมทำหน้าเหมือนไม่รู้เรื่อง

"ข่าวไวเนอะ"

"อือ แล้วเป็นไงบ้าง"

"๻็ดี"

"ร้องให้อ่อ" ผมถามมัน

"มีใครบ้างที่เลิกกับแฟนแล้วจะไม่ร้องให้อะ"

"พี่ไง"

"หน้าอย่างพี่มีแฟนด้วยหรอ"

"เอ้า ไอ้นี่!"

"แล้วมาทำไร ไม่กลับบ้านอ่อ"

"๻็พอดี เพื่อนหนูไปบอกพี่อะว่าหนูนั่งร้องให้อยู่ในชั้นเ๫ี๱๦ให้พี่มาดูให้หน่อย"

"นี่ อย่ามาเรียกว่าหนู หนูน่ะเขาใช้แทนตัวผู้หญิง"

"ทำไมอะ ใช้ได้เหมือนกันนั่นแหละ"

"ไม่อยากเถียงกับพี่ละ"ทำหน้าเบื่อๆ

"แล้วโอเคขึ้นยัง"

"ยังเลยว่ะ"

"เดี๋ยวมัน๻็ผ่านไป อกหักแค่นี้เอง"

"แค่นี้บ้าอะไรล่ะพี่"

"เออหน่า พี่จะไม่ถามว่ามิกโดนอะไรมา แต่พี่จะคอยอยู่ข้างๆ มิ้กเองในวันที่มิ้กไม่มีใครเข้าใจ"

ผมไม่รู้ว่าคำพูดของพี่แกคืออะไร แต่ทั้งสายตา หน้า และอารมณ์ที่พูดออกมา มันดูจริงจังและจริงใจโครตๆ เลย

"อืม ขอบคุณนะพี่"

"อื้ม หิวปะ"

"ไม่ค่อยหิวเลยว่ะ อกหักทีไร ไม่หิวแม่งทุกที"

"มานี่"

"ไปไหน"

"ชาบู"

"๻็บอกอยู่ว่าไม่ค่อยหิว"

"งั้น๻็ถือว่าไปนั่งกินเป็นเพื่อนพี่ล่ะกัน"

"อ่อ งั้น๻็ได้"

"ปะ"พี่แกพูดพร้อมกับยื่นมือมาให้ผมจับ

"อื้ม"

ผมจับมือพี่เขาแล้ว๻็ลุกขึ้น

"สุกกี้จินดามั้ย"

"ไม่เอาอะ ไม่บุฟเฟ่ต์"

"เอ้า ไหนบอกไม่หิว"

"เออ ไม่อะ ไปฮอตพอทดีกว่า"

"โอเค ตามใจน้อง"

"จิ๊"

ผมกับพี่กัส๻็เดอนคุยกันมาตลอดจากที่ห้องเ๫ี๱๦มายันที่รถ จากมหาลัยมาที่ห้างมัน๻็ไม่ได้ไปลจนถึงขนาดนั้นหรอกครับ ใช้เวลาไม่นาน๻็ถึงพอดี

วันนี้คิวไม่ยาวครับ มาถึง๻็ได้เลือกที่นั่งทันที พอนั่งเสร็จพวกพี่ๆ พนักงาน๻็จะเดินมาถามว่ารับร้ำซุปอะไรดีครับ ส่วนตัวผมเองเนี่ยชอบกินน้ำซุปดำของญี่ปุ่น แต่ตัวพี่กัสดันบอกว่าอยากกินต้มยำ เลยจัดไปเลยสองช่อง

พอสั่งน้ำซุป๻็ต่างคนต่างเดินไปหยิบของที่ตัวเองอยากกิน ส่วนตัวปมเอง๻็เป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากซูชิแล้วกิมจิ ตักมาเลยเยอะๆ พอมาถึงโต๊ะ๻็เห็นว่าพี่แกกดน้ำกดอะไรมาเรียบร้อยละ

"กินซูชิเยอะๆ เดี๋ยวไม่คุ้มนะ"

"ไม่เป็นไร ผมชอบ"

"ชอบพี่อะหรอ?"

"ซูชิ!"

"อะๆ นี่ๆๆ เป็นเสื้อสไลด์อย่างพี่เมี่ยม ป้ายมันเขียนบอกว่า ถ้ากินแล้วเหมือนเราเล่นสไลด์เดอร์ตอนเด็กๆ อะ "

"ทำไมอะ"

"ฟินจนหยุดไม่อยู่"

"อันนี้พี่พูดเองเหอะ"

"ฮ่าๆๆๆ"

"กินๆๆ"

"ครับ"

"ขออันดิซูชิอะ"