ภรรยาคู่ยาก

บทนำ

หนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีกำลังกราบไหว้ฟ้าดิน เนื่องจากเป็นการแต่งงานของชาวบ้านธรรมดาอีกทั้งฐานะที่ยากจนของคนทั้งสอง พิธีแต่งงานจึงถูกจัดขึ้นแบบง่าย ๆ แม้ กระทั่งผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวยังหาไม่ได้ ดังนั้นจึงไม่มีการจัดงานเลี้ยงฉลองงานแต่ง

เซี่ยอันผิงเป็นสาววัยยี่สิบที่นับได้ว่าแก่แล้วและยังไม่ออกเรือนเนื่องจากบิดามารดาจากไปเร็ว นางอยู่ในการดูแลของผู้เป็นป้าจึงออกเรือนล่าช้า เนื่องจากเป็นเพียงผู้ที่อาศัยเรือนคนอื่น ทำให้นางตัดสินใจออกเรือนกับเซียวถิงต้วนบุรุษหนุ่มวัยยี่สิบสามปีที่อยู่ข้างบ้าน

เซียวถิงต้วนเป็นบุรุษรูปร่างใหญ่เป็นคนเงียบ ๆ ไม่ชอบพูดจา ใบหน้าที่ดูราวกับว่ามีคนติดหนี้เขามาเป็นร้อยชาตินั้นทำให้ไม่มีคนอยากเข้าใกล้ อีกทั้งเขายังเป็นคนที่ยากจนที่สุดในบรรดากลุ่มคนที่มาสู่ขอนาง

แต่ป้าของนางกลับเลือกเขา ด้วยเหตุผลที่ว่าเขานั้นตัวคนเดียวไร้ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ให้ต้องคอยดูแล ป้าของนางคิดว่านอกจากเซียวถิงต้วนแล้วนางไม่จำเป็นต้องปรนนิบัติใครอีก

สินสอดที่เขามอบให้นั้นเป็นพียงหมูป่าหนึ่งตัวและข้าวสาลีหนึ่งกระสอบ แต่เมื่อเทียบกับสินเดิมของนางที่เป็นน้องชายวัยเจ็ดขวบแล้วจะมีอะไรดีไปมากกว่านี้อีก สำหรับเซี่ยอันผิงแล้วของเพียงแค่เขารับน้องชายของนางด้วยอีกคนนับได้ว่าเพียงพอแล้ว

หลังพิธีกราบไหวฟ้าดินแล้ว นางและเซียวถิงต้วนก็พร้อมใจกันยกน้ำชาให้กับญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวของนางซึ่งก็มีเพียงป้านั้น

นางเห็นป้าของนางแอบยกมือขึ้นเช็ดที่หางตาไม่ต้องเดาก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้ เซี่ยอันผิงนั้นถึงแม้ว่าจะเศร้าใจอยู่บ้างแต่นางก็รู้สึกโล่งอกที่ได้ออกเรือนมีครอบครัวเป็นของตนเอง จากนี้ไปป้าจะได้ไม่ต้องเป็นกังวลใจเรื่องของนาง อีกทั้งนางก็ไม่ต้องคอยหลบลุงเขยที่คิดแต่จะปีนหน้าต่างห้องของนางอีกด้วย

ตามธรรมเนียมเจ้าบ่าวต้องอยู่ต้อนรับดื่มเหล้ากับแขกแต่เมื่อไม่มีงานเลี้ยงย่อมไม่มีแขกทั้งสองจึงพร้อมใจจับจูงมือกันไปที่ห้องหอ บ้านหลังเล็กที่ทำจากดินหลังคามุงด้วยหญ้าสาน ในห้องมีเพียงแคร่ที่ทำจากไม้ไผ่วางอยู่ตรงมุมห้อง ด้านบนมีหมอนใบเก่าวางอยู่หนึ่งใบ และผ้าห่มที่ดูไม่ต่างอะไรกับผ้าเช็ดเท้าถูกพับวางเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ

เซี่ยอันผิงหาใช่คนที่กลัวความยากลำบาก เดิมทีนางไม่ใช่คนที่นี่ จะบอกว่าไม่ใช่คนที่นี่ก็ไม่ใคร่จะถูกนักเพราะนางเกิดที่นี่ เพียงแต่ตอนที่นางถือกำเนิดใหม่นั้น นางคงคว่ำชามน้ำแกงยายเมิ่งทิ้ง จึงทำให้มีความทรงจำชาติก่อนติดตัวมาด้วยในชาตินี้

แต่ก่อนบิดามารดาของนางเป็นชาวนามีที่ดินอยู่สามสิบหมู่ เมื่อทั้งสองตายไปได้ทิ้งน้องชายวัยสามเดือนให้นางเลี้ยง ป้าของนางอดสงสารไม่ได้เลยพามาอยู่ด้วย ลุงเขยไม่อยากมีภาระ ดังนั้นทุกวันจึงมักจะพูดจาถากถางให้ป้าปวดใจ นางจึงตัดสินใจขายทรัพย์สินทั้งหมดที่มีแล้วนำเงินที่ได้ยกให้ป้าและลุงเขย จึงทำให้เขาหยุดพูดลงได้

หากถามว่าทำไม่นางไม่ใช้ความรู้ที่ติดตัวจากชาติภพก่อนมาใช้ทำมาหากิน ทำไมนางจะไม่เคยใช้ล่ะ นางเคยใช้แต่ทุกครั้งที่ใช้ผลที่ตามมายากจะคาดเดา

ก่อนจะมาเกิดนางเป็นเพียงวิญญาณ เร่ร่อนรอนแรมสำรวจดินแดนแห่งนี้นานกว่าสามเดือน ของดีอยู่ที่ไหนนางรู้หมด แต่ท่านเทพที่ส่งนางมาเกิดบอกว่านางจะใช้ความ สามารถของตนไม่ได้จนกว่าจะชดใช้กรรมเก่าให้หมดเสียก่อน

คราแรกนางไม่เชื่อพาพี่ชายไปขุดโสมร้อยปีขายได้เงินมาสร้างบ้าน แต่ไม่นานหลังจากนั้นนางก็ต้องสูญเสียพี่ชาย ครั้งที่สองนางทนความยากจนไม่ไหวคิดหาวิธีจนได้ที่ดินมาทำกิน ต่อมาก็ต้องสูญเสียน้องชาย ยามที่ท่านแม่ตั้งครรภ์น้องชายคนเล็ก ตอนนั้นครอบครัวของนางแทบจะกินรากไม้แทนข้าว นางจึงลองทำการค้าด้วยการปลูกผักขาย ผลที่ตามมาคือมารดาของนางเสียชีวิตตอนคลอดน้อง ชาย เมื่อสิ้นมารดาน้องชายที่เพิ่งเกิดไม่มีนมดื่มกิน นางฝืนโชคชะตาอีกครั้งจับน้องชายใส่ตะกร้าแล้วชวนบิดาไปขุดโสมเพื่อหาเงินมาซื้อนมแพะให้น้องชาย หลังจากนั้นสามเดือนบิดาก็เสียชีวิตไปอีกคน ตอนนั้นนางอายุได้เพียงสิบสามปี เพราะเหลือน้องชายเพียงคนเดียว นางจึงเลิกใช้ความรู้ที่ติดตัวมาจากชาติภพก่อน แม้แต่ตัวอักษรนางก็ไม่ยอมอ่านหรือมอง ความรู้ความสามารถทั้งหมดถูกเก็บพับเอาไว้เพื่อรอจนวันที่นางจะใช้มันได้และรอจนวันที่กรรมของนางจะหมดลง

“ดื่มสุรามงคลเถอะ”

เสียงทุ้มที่กล่าวขึ้นนั้นฟังดูแหบแห้งเล็กน้อย ดึงให้สติของเซี่ยอันผิงกลับมาอยู่ในสถานการณ์ปัจจุบัน นางหันไปยิ้มให้กับคนที่ร่วมกราบไหว้ฟ้าดินกับนาง พร้อมกับยื่นมือไปรับถ้วยสุรามาดื่ม

ถึงแม้ว่าความทรงจำจากชาติภพก่อนจะบอกว่านางมาจากโลกที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีแต่เมื่อนางมาใช้ชีวิตอยู่บนโลกแห่งนี้ทำให้ได้รู้อีกอย่างคือไม่ว่าจะคนหรือสัตว์หากว่าเป็นเป็นสิ่งที่มีชีวิตล้วนหมุนเวียนไปตามกรรมและมีชะตาฟ้าเป็นตัวกำหนด

เซี่ยอันผิงรู้สึกตกใจไม่น้อยเมื่อนางโดนจับกดลงบนแคร่ไม้ไผ่นางหาได้มีความเขินอายอย่างที่ควรจะเป็น นางเพียงแค่ส่งสายตาเป็นคำถามว่าจะเข้าหอกันตอนนี้หรือตะวันยังไม่ทันได้ตกดินเลยนะ

พอคิดได้ดังนั้นใบหน้าของนางก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีจะไม่ให้นางอายได้อย่างไร หากเข้าหอกันเวลานี้จริงพรุ่งนี้นางจะไม่ต้องหาปี๊บคลุมหัวก่อนออกจากบ้านหรือ ไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่ามนุษย์ป้าข้างบ้านอีกแล้ว

ยังไม่ทันได้หายตกใจใบหน้าของคนที่เป็นสามีก็ก้มลงมาหาเซี่ยอันผิง สิ่งที่สัมผัสได้จากกายเขาตอนแรกนางก็คิดว่าคงจะมีกลิ่นสาบบ้างแต่ปรากฏว่า แม้แต่กลิ่นลมหายใจของเขาไม่ได้มีกลิ่นสาบเลยแม้แต่น้อย แต่กลับมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเยื่อไผ่ แม้กระทั่งหมอนที่รองศีรษะของนางในยามนี้ก็มีกลิ่นที่ไม่ต่างกัน แม้ว่าสภาพที่เห็นดูจะเกินเยียวยาแต่ว่ามันไม่มีกลิ่นเหม็นหืนหรือเหม็นสาบเลยสักนิด

เซียวถิงต้วนจ้องมองคนที่อยู่ด้านล่างซึ่งกำลังถูกเขารวบกอดเอาไว้ นางเป็นคนที่เขากราบไหว้ฟ้าดินด้วย เขามองนางจ้องลงไปในดวงตากลมโตราวกับผลเหอเถา ริมฝีปากของนางแดงระเรื่อ ใบหน้ามีเค้าความงามแม้ไร้การแต่งแต้ม น่าเสียดายนางนั้นผอมมากเกินไปจนเขาคิดว่า หากแตะต้องหรือจับนางแรงเกินไปกระดูกของนางอาจแตกหักได้

เขารู้จักนางเมื่อห้าปีก่อนในตอนนั้นเขาตัวคนเดียวเดินทางอย่างไรจุดหมาย จนกระทั่งมาเจอหมู่บ้านแห่งนี้ จึงตัดสินใจจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ครั้งแรกที่มาถึงเขาไม่มีบ้านต้องอาศัยนอนใต้ร่มไม้ เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็เก่าคร่ำคร่า ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครา เส้นผมไร้ซึ่งการจัดแต่ง ดูแล้วสภาพในตอนนั้นนับว่าเป็นขอทานดี ๆ นี่เอง

เขาได้พบกับเซี่ยอันผิงเป็นครั้งแรกคือตอนที่นางมายืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับยื่นหมั่นโถวให้ลูกหนึ่ง เวลานั้นเขาไม่ได้คำพูดใดออกไปและไม่อยากรับหมั่นโถวของนาง แต่นางก็ยังจ้องมองเขาที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเศษดินแล้วยัดหมั่นโถวลูกนั้นให้กับเขา

ตอนนั้นนางอายุสิบห้ามีเด็กชายวัยสองขวบติดตามมาด้วยเขาคิดว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของนางเสียอีก วันต่อมาเขานั่งอยู่บริเวณริมแม่น้ำใกล้หมู่บ้าน ก็ได้พบกับนางอีกครั้ง นางมาพร้อมกับตะกร้าใบใหญ่ ที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้า วันนั้นนางไม่มีหมั่นโถวให้เขา แต่นางจับปลามาย่างให้เขา

แม้เขาและนางไม่เคยเอ่ยคำพูดใด ๆ ต่อกันแต่เขาก็ยอมรับน้ำใจของนางอย่างว่าง่าย

“พี่ชายท่านบาดเจ็บหรือ”

เป็นประโยคแรกที่เขาได้ยินจากนาง สายตาที่มองเขาหาได้รังเกียจอย่างเช่นที่คนอื่นมองแต่ก็ไม่ได้สงสาร ในแววตานั้นของนางมีเพียงแต่ความจริงใจที่มอบให้กับเขา

เขาไม่กล่าวตอบอันใด โดยไม่คาดคิดนางจับเขาถอดเสื้อแล้วทำแผลให้ เขามีแผลที่หลังและตอนนั้นน่าจะเริ่มติดเชื้อทำเนื้อบริเวณรอบแผลเริ่มส่งกลิ่น

ตอนนั้นนางไม่มียาทำได้แค่เอาผ้าชุบน้ำสะอาดมาล้างแผลให้เขา จากนั้นนางก็เดินเข้าไปในป่า ทิ้งเด็กน้อยวัยสอบขวบให้นั่งจ้องมองเขาไม่นานนางก็กลับมาพร้อมกับใบไม้หอบใหญ่

นางยัดใบไม้เหล่านั้นเข้าปากเคี้ยวแล้วคายออกมาจากนั้นก็นำมาใส่แผลที่หลัง เขาเพียงแค่มองการกระทำอันแสนประหลาดอย่างเงียบ ๆ

นางทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็เดินจากไป เขายังคงอาศัยอยู่บริเวณแม่น้ำเช่นเดิม นางหายไปกว่าสองวันก็กลับมาอีกครั้งพร้อมกับสุราไหเล็กและเสื้อผ้าชุดใหม่ ถึงแม้เนื้อผ้าจะหยาบกระด้างแต่ก็ดีกว่าเสื้อขาดที่เขาใส่ในตอนนี้

เขาคิดว่านางจะนำสุรามาให้ดื่มแต่กลับไม่ใช่นางใช้สุรานั้นราดลงบนแผลที่แผ่นหลังของเขา จากนั้นก็ใช้มีดเล่มเล็กลนไฟจนร้อนแล้วขูดเนื้อที่เริ่มเน่าบนหลังของเขาออก แล้วราดสุราลงไปอีกครั้งเขารู้สึกว่าเจ็บมากแต่ก็ไม่ได้ปริปากร้องออกมา

นางไม่ถามว่าทำไมเขาถึงได้รับบาดเจ็บ แผลที่หลังของเขานั้นเป็นแผลที่ถูกดาบฟันมาอย่างชัดเจน หลังจากนั้นทุกวันเขาจะเห็นอีกฝ่ายมาหาเขาพร้อมกับสุราขวดเล็กในมือ

สำหรับชาวบ้านธรรมดาจะหาซื้อสุราไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ง่าย แม้จะสงสัยว่านางนำมาจากที่ใดเขาก็ไม่เคยเอ่ยปากถามนาง นางมาหาเขาทุกวันพร้อมอาหารจนบาดแผลที่หลังของเขาหายดี

“ใกล้จะเข้าฤดูฝนแล้วพี่ชายท่านควรจะหาบ้านสักหลัง”

หลังจากนั้นปิ่นทองชิ้นสุดท้ายของเขาที่เขาเก็บเอา ไว้อย่างดีก็ถูกนำออกมา เขานำมันไปขายโดยไม่คิดเสียดายสักนิด เขาซื้อบ้านที่ใกล้กับบ้านที่นางอยู่ สร้างบ้านหลังเล็กพอได้อาศัยบังแดดลมฝน เขาคอยเฝ้ามองนางยื่นมือเข้าช่วยนางบ้างบางครั้งในยามที่ลุงเขยชั่วปีนหน้าต่างห้องของนาง

บางครั้งเขาต้องขึ้นไปนั่งมองอยู่บนหลังคาบ้านคนอื่นเพื่อให้มั่นใจว่านางนั้นปลอดภัย และในทุกวันนางมักจะนำอาหารเล็กน้อยมาให้เขา เขาไม่สามารถบอกได้ว่าสำหรับนางแล้วเขาคิดอย่างไรกับนางที่คอยเฝ้าดูแลนางห่าง ๆ อยู่เช่นนั้น

อาจเป็นเพราะเขาคิดว่านางนั้นมีบุญคุณกับเขาจึงต้องตอบแทนบ้าง แต่ยามใดที่มีแม่สื่อมาที่เรือนของนางกลับทำให้เขาอดรู้สึกหงุดหงิดใจไม่ได้ แต่บุรุษเหล่านั้นมักไม่กลับมาอีกเพราะไม่มีใครสามารถรับสินเดิมที่เป็นน้องชายของนางได้

เวลาผ่านไปห้าปีจนนางเป็นสาวแก่ที่ไม่ออกเรือน ครอบครัวของลุงเขยเริ่มขับไล่นางเพราะนางและน้องชายอาศัยอยู่นานเกินไป ป้าของนางเองก็เป็นเพียงสะใภ้จะกล่าวอันใดได้

ในที่สุดนางก็เดินมาแล้วบอกว่าอยากแต่งงานกับเขาสินสอดก็แล้วแต่เขาจะหาได้ขอเพียงแค่เขารับน้องชายนางมาอยู่ด้วยอีกคน ในเมื่อนางเอ่ยปากเช่นนั้นมีหรือที่เขาจะไม่ยินดี