เหนือ

รินเด็กสาววัย 16 เรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย เธอมีชีวิตธรรมดาในโลกนี้ ที่มีดาวโลกเป็นบ้าน ชีวิตเธอช่างเรียบง่าย เรียนในระดับกลาง ไม่ใช่คนป๊อป มีเพื่อนสนิทอยู่ 2คน ชื่อ มายด์ และ ยิ้ม แก็งสามสาวหน้าตาธรรมดา ไม่โดดเด่น พวกเธอเป็นแค่เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น การเรียนระดับปานกลาง แต่พวกเธอเป็นเด็กที่มีความมานะ ขยัน มีความกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ อยู่เสมอ เป็นคนที่มองโลกในมุมมองที่ดี แก็งเพื่อนซี้สามสาวพากันเดินกลับบ้านของตนนั้นได้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น มีการวางระเบิดบริเวณถังขยะหน้าโรงเรียนมัธยมที่พวกเธอเรียน ขณะที่รินกำลังเอาขยะในมือไปทิ้งลงถัง ทำให้ระเบิดที่อยู่ในถังขยะทำงาน แรงระเบิดทำให้เธอที่อยู่บริเวณนั้นถูกแรงระเบิดซัดเธอกระเด็นออกมา รินตกใจมากแต่ก็รู้สึกแปลกใจมากเช่นกัน เพราะเธอถูกระเบิดนี่น่า แต่ทำไมร่างกายของเธอจึงไม่เจ็บปวด ไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อย ร่างกายของเธอค่อยไปลอยห่างออกไป จากตรงที่เกิดระเบิดออกไปเรื่อยๆพอเธอได้สติ เธอก็พยายามตะโกนเรียกเพื่อน และพยายามตะเกียกตะกายอยู่บนพื้นที่ว่างเปล่าซึ่งไร้แรงโน้มถ่วง เธอร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจแต่ก็ไม่มีใครได้ยินเสียงของเธอ แรงระเบิดทำให้เธอกระเด็นห่างออกมาเรื่อยๆ เธอพยายามร้องเรียกเพื่อนและเจ้าหน้าที่ตำรวจที่มาตรวจสอบบริเวณระเบิด แต่ก็ไม่มีใครได้ยินเสียงของเธอ เธอเรียกจนหมดแรง จนภาพที่เธอเห็นนั้นเลือนหายไป แล้วก็มีเบาะนิ่มไม่รองรับตัวเธอ มันนำเธอออกห่างสิ่งที่เธอเห็นออกไป 'อ๊ะ มันจะพาฉันไปที่ไหนกัน ฮา ทำไมนุ่มสบายจังเลย รู้สึกง่วงนอนชะมัดเลย ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้นะ' เธอได้แต่คิดในใจจากนั้นเธอก็หลับไป เบาะนุ่มๆ ขณะที่เธอหลับเธอก็ได้ฝัน เห็นอะไรมากมาย ผู้คนแปลกๆ ใส่เสื้อผ้าแปลกๆ ภาษาพูดแปลกๆ ในฝันเธอได้แต่หัวเราะขำพวกเขา พวกเขาพูดถึงผู้มาเยือน อะไรคือผู้มาเยือน พวกเขาต่างก็ต้องการแย่งชิงผู้ที่ได้ชื่อว่าผู้มาเยือน ก้อนเมฆ ได้พาเธอมายังที่ที่หนึ่ง ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าเป็นที่ไหน ริน ลืมตาตื่นขึ้นมา เธอเหลียวมองไปรอบๆ ไม่พบผู้คน มีแต่ป่า เป็นที่แปลกๆ ไม่น่าไว้ใจ เธอได้ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ "ฮัลโหล อู้ฮู้ สวัสดี หนีฮ่าว มีใครอยู่ที่นี่บ้างไหม ยู้ฮู้ ฮัลโหล ฮัลโหล ฮัลโหล" เธอร้องตะโกน "พ่อค่ะ แม่ค่ะ ได้ยินเสียงของหนูรึเปล่า พ่อ แม่" รินพญายามตะโกนออกไปจนเสียงแหบแห้ง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบโต้กลับมา เธอได้แต่ท้อใจ นั่งบ่นพึมพำอยู่คนเดียว "ฮา ที่นี่ที่ไหนกัน ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย จะทำยังไงดี" เธอนั่งคิด"ฉัน ฉันจะทำไงหล่ะที่นี้ แล้วจะกลับบ้านยังไงเนี่ย" รินบ่นพึมพำอยู่คนเดียว ความรู้สึกโดดเดี่ยวทำให้เธอต้องร้องให้ออกมาดังๆ เธอร้องให้ออกมานานมาก(30นาที) สุดท้ายก็รู้สึกหมดแรง เลยหยุดร้องซะงั้น เธอสูดหายใจเข้า เพื่อปลุกใจตนเอง เพราะรู้สึกว่าต่อให้ร้องให้ไปก็เปล่าประโยชน์ ฉะนั้นเก็บแรงเอาไว้ดีกว่า ว่าแล้วเธอก็ฮึบ ฮึบๆ เธอค่อยไปเดินออกจากจุดที่เธอตกลงมา ในมือมีกระเป๋านักเรียน หนังสือ สมุด กล่องปากกา โทรศัพท์มือถือ เธอสวมชุดนักเรียน เพราะถูกแรงระเบิดนำมายังสถานที่ประหลาดๆ แห่งนี้ ไม่รู้เพราะอะไร ทำไมจึงต้องมาอยู่ในที่แห่งนี้ เธอหาเหตุผลนี้ไม่ได้ แต่ไม่เป็นไร เธอจะหาทางกลับบ้านให้ได้ ว่าแล้วเธอก็กำหมัดสู้ กับอากาศ ดูแล้วเหมือนคนบ้า แต่เธอก็ไม่สนใจ "อ้าาา ริน สู้เว้ย!!"