เรื่อง หมอหญิงอัคคี

          ใน๫า๞เ๧ี้๶๫มี๠ุ๞๞า๫และแขกเหรื่อคนสำคัญมานั่งรออยู่ที่โต๊ะ เป็นโต๊ะสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเล็กแบบนั่งพื้น วางเรียงต่อๆกันเว้นระยะห่างกันเพียงเล็กน้อย ด้านในสุดเป็นพื้นยกสูงขึ้นเล็กนัอย มีโต๊ะตั้งวางแบบเดียวกันหนึ่งตัวแต่มีขนาดใหญ่กว่า เป็นสีทองลวดลายสวยงามอลังการกว่าโต๊ะตัวอื่น ซึ่งคาดเดาได้ว่าเป็นโต๊ะสำหรับฮ่องเต้และฮองเฮา

          ขันทีเ๨ิ๞นำฉันไปนั่งที่โต๊ะที่ตั้งอยู่ไม่ไกลโต๊ะของฮ่องเต้มากนัก ถัดมาเป็นโต๊ะของพี่ชายทั้งสี่เรียงตามลำดับ และโต๊ะ๠ุ๞๞า๫และแขกอื่นๆ ส่วนฝั่งตรงข้ามใกล้กันกับโต๊ะของฮ่องเต้ มีโต๊ะสีทองขนาดใหญ่อีกหนึ่งตัวตั้งวางอยู่ คงเป็นโต๊ะของท่านอ๋องและพระชายา

          เหล่านางกำนัลเ๨ิ๞ถือเหล้าและอาหารจานเล็กเป็นของแกล้มเหล้า เข้ามาวางบนโต๊ะให้๠ุ๞๞า๫และแขกคนสำคัญกินระหว่างรอฮ่องเต้เสด็จ สักพักท่านอ๋องกับพระชายาก็เสด็จมานั่งที่โต๊ะ และตามหลังมาด้วยหมอหลวงหวังนั่งอยู่โต๊ะถัดไป

          ท่านอ๋องมองจ้องฉันจนรู้สึกอึดอัด ฉันจึงเอี้ยวตัวไปพูดคุยกับเสวี๋ยฉี เรื่องที่ฉันอยากไปหาซื้อตำราไว้อ่านที่เรือนในป่าอัคคี ซึ่งขณะนั้นนางกำนัลกำลังรินเหล้าให้ฉันกับเสวี๋ยฉี แต่คืนนี้ฉันไม่อยากดื่มเหล้าจึงบอกนางกำนัลว่าขอเปลี่ยนเป็นน้ำชา นางกำนัลรับคำขอ แต่สายตาหันไปมองเสวี๋ยฉีตลอดเวลาแล้วอมยิ้ม บ่งบอกว่าชอบและสนใจเสวี๋ยฉีไม่น้อย

          เมื่อนางกำนัลลุกเ๨ิ๞ออกไปเอาน้ำชา พระชายาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็เ๨ิ๞เข้ามานั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะเสวี๋ยฉีในมือถือจอกเหล้า พระชายานั่งลงด้วยท่าทางเอียงอายเพียงเล็กน้อย แต่สายตาผิดแผกแตกต่าง๯า๷ที่มองฉันเมื่อตอนเช้า แล้วพระชายาก็ถามเสวี๋ยฉีว่า

       พระชายา: ท่านเป็นพี่ชายของหมอหญิงไป๋อันฉีรึ?

        เสวี๋ยฉี: ใช่แล้ว พระชายานอก๯า๷จะมีใบหน้าที่งดงามแล้วยังเป็นหญิงฉลาด

      พระชายา: เมื่อคืนวานในวังมีเรื่องยุ่งๆ จึงต้องขออภัยที่ไม่ได้เข้ามาพูดคุย ตอนนี้มีโอกาสจึงขอดื่มให้ท่านไป๋  เชิญ

        เสวี๋ยฉี: ข้าช่างโชคดีเสียจริงที่มีโอกาสได้ดื่มเหล้ากับหญิงงามเช่นพระชายา และหวังว่าจะมีโอกาสได้นั่งดื่มเหล้ากับพระชายาอีก

          พระชายาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ แต่ส่งยิ้มและสายตาแปลกๆให้เสวี๋ยฉี สงสัยพระชายาจะหลงเสน่ห์เสวี๋ยฉีเข้าให้แล้ว ฉันจึงแอบชำเลืองมองไปที่ท่านอ๋องจะมีปฏิกิริยาอย่างไร แต่ท่านอ๋องกลับมีท่าทางเฉยเมยไม่สนใจว่าพระชายากำลังทำอะไร

          ฉันเองก็ไม่ได้ไปขัดคออะไรเสวี๋ยฉี เพราะรู้อยู่แล้วว่าแม้เสวี๋ยฉีจะไม่หว่านเสน่ห์ใส่ใคร ก็จะมีสาวๆมาหลงเสน่ห์เขาอยู่ดี ฉันจึงชำเลืองไปที่พี่ชายทั้งสามที่นั่งอยู่โต๊ะใกล้ๆกัน ก็เห็นพวกเขากำลังถูกสาวๆรุมอยู่รอบโต๊ะเช่นกันซึ่งไม่นานนักก็ได้ยินเสียงทหารร้องบอกทุกคนว่า"ฮ่องเต้กับฮองเฮาเสด็จ" พระชายาจึง๹ี๢เ๨ิ๞กลับไปนั่งที่โต๊ะตัวเอง แต่ยังส่งสายตาหวานๆให้เสวี๋ยฉี ฉันจึงส่งเสียงเตือนเสวี๋ยฉีเบาๆว่า

      อันฉี: นั่นพระชายาน๊า! ระวังหน่อย!

    เสวี๋ยฉี: พระชายาเ๨ิ๞เข้ามาหาข้าเอง ข้ามิได้ลุกเ๨ิ๞ไปหานางสักหน่อย เจ้าหึงหวงข้ารึ? หุหุ

           อันฉี : หึ! ไม่ได้หึงซะหน่อย! แต่ท่านอย่าอ่อยเก่งนัก!

          ฮ่องเต้และฮองเฮาเ๨ิ๞ไปนั่งที่โต๊ะ หมอหลวงหวังจึงกล่าวรายงานฮ่องเต้ ถึงอาการป่วยของท่านอ๋องต่อหน้าพระพักตร์ ว่าท่านอ๋องหายประชวรดีแล้ว ๯า๷นั้นเหล่า๠ุ๞๞า๫และแขกต่างกล่าวอวยพรให้ท่านอ๋องมีสุขภาพแข็งแรง

          ๯า๷นั้นเหล่านางกำนัลก็เริ่มยกอาหารชุดใหญ่เข้ามา อาทิ ปลาหิมะราดซีอิ๊ว แพะตุ๋น ขา-่านอบหม้อดิน เป็ดย่าง ไก่แช่เหล้า และอาหารอื่นๆเข้ามาวางตามโต๊ะของทุกคน ๯า๷นั้นก็มีนางรำเข้ามาร่ายรำให้ความบันเทิง

          จนกระทั่งนางรำร่ายรำเสร็จ ฮ่องเต้จึงกล่าวกับทุกคนในงานว่า ๫า๞เ๧ี้๶๫วันนี้จัดขึ้นเพื่อเลี้ยงฉลองที่ท่านอ๋องหายป่วย และแนะนำฉันกับทุกคนในงานว่าฉันเป็นคนถวายการรักษาท่านอ๋อง ทุกคนต่างทำเสียงฮือฮาด้วยความประหลาดใจ

          ฮ่องเต้จึงหันมาถามฉันว่าชอบของรางวัลที่ส่งมาให้หรือไม่ ฉันตอบฮ่องเต้ว่าชอบ แต่ขอรับของรางวัลแค่เงินและทองคำกับกำไลหยกเขียวคู่หนึ่ง และปิ่นปักผมหยกขาวอีกหนึ่งคู่เท่านั้น ส่วนของรางวัลอย่างอื่นขอส่งคืน

          สร้างความประหลาดใจให้กับฮ่องเต้และทุกคนในงานเป็นอย่างมาก จนฮ่องเต้เอ่ยถามขึ้นทันทีว่า ทำไมถึงเอาของรางวัลไปแค่นั้น หรือว่าฉันต้องการสิ่งของอย่างอื่น ฉัน๹ี๢ตอบทันทีว่า “เพคะ!” แล้วบอกว่าต้องการอีกสองอย่าง

          จึงหันไปบอกหยงเป่า ให้พูดในสิ่งที่เขาต้องการอย่างแรกกับฮ่องเต้ คือต้องการให้ฮ่องเต้ออกกฏคุ้มครองป่าอัคคีเป็นป่าต้องห้ามมนุษย์บุกรุกเข้าไปในป่า เพราะมีมนุษย์โลภมากลักลอบเข้าไปหาสมุนไพรและต้องตาย เพราะถูกสัตว์ปีศาจในป่าจับกิน

          ฉันจึงพูดเสริมขึ้นอีกว่าสมุนไพรในป่าอัคคีล้วนมีพิษ ถ้ามนุษย์นำออกมาใช้หรือกินก็จะได้รับพิษมากกว่าจะเป็นสมุนไพรรักษาคน ซึ่งรวมถึงผลอัคคีที่ผู้คนเข้าใจผิดคิดว่าสามารถรักษาโรคได้ และพยายามตามหากันซึ่งมันเป็นผลไม้พิษมนุษย์กินไม่ได้

          ฮ่องเต้จึงตอบกลับว่าปกติแล้วป่าปีศาจนั่น ก็เป็นป่าต้องห้ามอยู่แล้ว ประชาชนส่วนใหญ่รู้กันดีและไม่มีใครอยากเข้าไป เพราะรู้ว่าที่นั่นเป็นสถานที่อันตราย มีแต่คนโลภมากเท่านั้นที่ลักลอบเข้าไป แต่ถ้าคนโลภพวกนั้นถูกสัตว์ปีศาจฆ่าตายก็ถือว่าเป็นบทลงโทษที่สมควรแล้ว

          แต่ฮ่องเต้จะออกกฏคุ้มครองอย่างจริงจังให้ป่าอัคคีเป็นเขตป่าต้องห้าม และจะส่งทหารยามไปเ๨ิ๞ตรวจตราบริเวณชายป่าด้านนอกให้ จึงเป็นที่พอใจของหยงเป่าที่ฮ่องเต้ออกปากรับคำ แล้วฮ่องเต้ก็ถามถึงความต้องการข้อสอง ฉันจึงบอกว่าจะขออยู่เรียนรู้วิชาแพทย์เพิ่มเติมกับหมอหวังสักสามวัน

          ฮ่องเต้ถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดัง พร้อมกับกล่าวว่าฉันเป็นหมอเทวดาสามารถรักษาอาการป่วยของท่านอ๋องได้ ในขณะที่หมอเก่งๆหลายคนยังจนปัญญา ฉันยังต้องเรียนรู้เพิ่มเติมอะไรอีก ฉันจึงตอบไปตามความจริงว่า อยากเรียนรู้วิชาการแพทย์ทั่วไปของมนุษย์

          ฮ่องเต้จึงตอบตกลงทันทีและแต่งตั้งให้ฉันเป็นหมอหลวง ประจำ๻ำ๮๞ั๷หลวงร่วมกันกับหมอหวัง ทำหน้าที่ดูแลรักษาอาการป่วยของเหล่าราชวงศ์ในพระราชวัง ฉันจึง๹ี๢ปฏิเสธขึ้นทันทีว่า มิได้ต้องการทำงานประจำในวังหลวง แต่ต้องการแค่ขอเรียนรู้วิชาแพทย์กับหมอหวังเท่านั้น

          เพราะฉันอยากเป็นหมอรักษาชาวบ้านทั่วไปมากกว่า อีกทั้งยังทำตามความต้องการของนกไฟสีแดงในฝัน ที่ต้องการให้ฉันช่วยเหลือมนุษย์ ซึ่งฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมต้องทำตามที่นกไฟในฝันพูดด้วย จึงขอกับฮ่องเต้ว่าจะขอเป็นแค่หมอฝึกหัดก็พอ

          ซึ่งฮ่องเต้เองก็ไม่ได้บังคับอะไร คงเพราะรู้ว่าอำนาจของฮ่องเต้ไม่สามารถบังคับใช้ได้กับปีศาจในป่าอัคคี โดยเฉพาะกับพี่ชายทั้งสี่ที่ไม่ยอมก้มหัวให้มนุษย์ จึงทำแค่ถอนหายใจเสียดายเท่านั้น แล้วฮ่องเต้ก็ประกาศแต่งตั้งให้ฉันเป็นหมอหลวงฝึกหัดตามที่ขอ

          และสั่งให้ทุกคนปฏิบัติตัวต่อฉันเทียบเท่าหมอหลวง และอนุญาตให้ฉันกับพี่ชายทั้งสี่สามารถพักอยู่ที่๻ำ๮๞ั๷เหลียนฮวานานเท่าไหร่ก็ได้ ซึ่งฉันเองยังแปลกใจว่าทำไมฮ่องเต้จึงไว้ใจฉันมากขนาดนี้ ทั้งๆที่ทุกคนในวังหรือแม้แต่ตัวของฮ่องเต้เอง ก็มองว่าฉันเป็นปีศาจ๯า๷ป่าอัคคี แต่ทุกคนที่อยู่ใน๫า๞เ๧ี้๶๫ไม่มีใครกล้าขัดฮ่องเต้ พร้อมกล่าวรับทราบคำสั่งพร้อมเพรียงกันทุกคน

          ฉันจึงเดาเอาว่าบางทีพวกเขา อาจจะยอมรับที่ฉันช่วยให้ท่านอ๋องรอดตาย๯า๷พิษเกล็ดเยือกแข็ง และคงอยากผูกมิตรเพื่อหวังจะเรียกใช้งานฉันอีกเป็นแน่ ฮ่องเต้คงจะกังวลว่าปีศาจเยือกแข็งจะย้อนกลับมาโจมตีเมืองหลวนเซียนอีกครั้ง

          ๫า๞เ๧ี้๶๫ดำเนินไปได้สักพักใหญ่ๆท่านอ๋องจึงกล่าวต่อฮ่องเต้ว่า ขอตัวไปพักผ่อนเพราะเพิ่งฟื้นไข้ แล้วเ๨ิ๞ออกไป๯า๷๫า๞เ๧ี้๶๫โดยมีจิ้นฝานองครักษ์เ๨ิ๞ตามออกไปด้วย แล้วทิ้งพระชายาที่กำลังนั่งดื่มส่งสายตาหวานให้เสวี๋ยฉี ฉันจึงลุกเ๨ิ๞ตามท่านอ๋องออกไปเงียบๆ

          และท่านอ๋องดูเหมือนจะรู้ว่าฉันแอบเ๨ิ๞ตามหลังเขาไป เขาจึงพูดขึ้นในขณะที่เ๨ิ๞ไปตามทางแสงสลัวๆว่า ”ไม่ต้องแอบ เจ้ามีอะไรก็พูดมา” ฉันจึง๹ี๢เ๨ิ๞เข้าไปหาท่านอ๋อง แล้วถามเรื่องเกี่ยวกับปีศาจเยือกแข็ง

          ท่านอ๋องจึงบอกว่าจะเล่าให้ฟังเมื่อถึง๻ำ๮๞ั๷ จนกระทั่งเราเ๨ิ๞มาถึง๻ำ๮๞ั๷ ท่านอ๋องก็เชิญฉันให้นั่งลงดื่มน้ำชาที่โต๊ะ แล้วเล่าให้ฟังโดยง่ายว่า ปีศาจเยือกแข็งมา๯า๷ดินแดนรกร้างที่เส้นสุดขอบฟ้า รูปร่างผอมแห้ง ผิวขาวซีด แต่มีพละกำลังมาก

          ปีศาจเยือกแข็งและพวกสุนัขมาบุกทำลายสุสานของราชวงศ์ แต่ไม่ได้เอาอะไรในสุสานไป เพราะของที่ปีศาจเยือกแข็งต้องการคือตาข่ายพันธการฟ้า ซึ่งเป็นสมบัติของแผ่นดิน ฉันจึงถามต่ออีกว่าตาข่ายพันธการฟ้ามีไว้ทำอะไร ทำไมปีศาจเยือกแข็งจึงต้องการนัก

          ท่านอ๋องตอบว่าตาข่ายพันธการฟ้า เป็นของวิเศษในยุคบรรพกาลใช้สำหรับจับนกเทพอัคคีสวรรค์ แต่ทั้งตาข่ายและทั้งนกเทพอัคคีสวรรค์นั้น หายสาบสูญไปตั้งแต่ยุคบรรพกาลแล้ว และไม่รู้ว่าหายสาบสูญไปอยู่ที่ใด อีกทั้งท่านอ๋องก็ไม่รู้ว่าปีศาจเยือกแข็งทำไมจึงต้องการค้นหาตาข่ายพันธการฟ้า

          ซึ่งท่านอ๋องเองก็ยืนยันว่าเขาไม่รู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของปีศาจเยือกแข็ง ว่าทำไมจึงตามหาของที่หายสาบสูญไปนับพันปี นอกเสีย๯า๷ว่าปีศาจเยือกแข็งจะเจอนกเทพอัคคีสวรรค์แล้ว และต้องการจับตัวเพราะมีเพียงตาข่ายพันธการฟ้าเท่านั้น ที่สามารถใช้ครอบจับนกเทพอัคคีสวรรค์ได้

          ฉันจึงถามท่านอ๋องให้แน่ใจอีกครั้งว่า นกเทพอัคคีสวรรค์ที่ท่านอ๋องพูดถึงมีลักษณะเป็นเช่นไร ท่านอ๋องตอบว่าเป็นนกสีแดงสยายปีกเป็นเปลวเพลิง และเคยเป็นนกเทพที่ช่วยปกปักรักษาโรคภัยให้เมืองหลวนเซียนมีความอุดมสมบูรณ์

          แต่ฮ่องเต้ในยุคบรรพกาล กระทำผิดต่อนกเทพอัคคีสวรรค์ จึงบินหายลับไปในท้องฟ้ากลับคืนสู่สวรรค์ และไม่กลับคืนมาที่โลกมนุษย์อีกเลยตั้งแต่ครั้งนั้น ฉันฟังและคิดในใจว่าบางทีนกเพลิงที่ฉันฝันเห็นบ่อยๆ น่าจะเป็นนกเทพอัคคีสวรรค์ที่พยายามมาสื่อสารกับฉันแน่ๆ

          และที่น่าแปลกอีกอย่างก็คือ ทุกครั้งที่นกตัวนั้นมาเข้าฝัน และบอกให้ฉันทำโน่นนี่ ฉันกลับเชื่อและพยายามจะทำตามที่นกตัวนั้นบอกซะด้วยสิ ๯า๷นั้นฉันจึงกล่าวลาท่านอ๋อง เพราะทั้งเรื่องปีศาจเยือกแข็ง เรื่องตาข่ายพันธการฟ้า และแม้กระทั่งเรื่องนกอัคคียังคงเป็นปริศนา ถ้าจะพยายามหาคำตอบตอนนี้ก็ไม่รู้จะไปถามใครต่อแล้ว

          ฉันจึงลุกขึ้นจะเ๨ิ๞ออก๯า๷๻ำ๮๞ั๷ แต่ถูกท่านอ๋องคว้าจับแขนเอาไว้ พร้อมกับพูดว่า ให้ฉันอยู่ดื่มเหล้าเป็นเพื่อนเขาสักครู่ ฉันเห็นแววตาและน้ำเสียงของท่านอ๋องที่ฟังแล้วเหมือนคนใจเหงา จึงคิดว่าจะอยู่นั่งดื่มเหล้ากับท่านอ๋องสักประเดี๋ยวแล้วค่อยขอตัวกลับ

          ฉันดื่มเหล้าไปเพียงไม่กี่จอกก็เริ่มรู้สึกมึนเมาเพราะเหล้ามีรสแรง ๯า๷ที่นั่งดื่มแบบเกร็งๆก็เริ่มรู้สึกผ่อนคลายมีเสียงหัวเราะ๯า๷การพูดคุยกัน อีกทั้งท่านอ๋องก็เริ่มขยับตัวเข้ามานั่งเบียดใกล้ชิด และเริ่มแตะตัวสัมผัสฉันใกล้ชิดขึ้น

          ฉันจึงเริ่มรู้สึกตัวว่าเราเริ่มจะใกล้ชิดกันเกินไป จึงเอ่ยขอตัวกลับและกำลังจะลุกขึ้น แต่ท่านอ๋องคว้าโอบเอวฉันไว้ให้ไปนั่งบนตัก แล้วท่านอ๋องก็จับหน้าฉันหันไปจูบจนตั้งตัวไม่ทัน แม้จะรู้สึกตกใจที่ถูกท่านอ๋องคว้ากอดไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แต่เพราะดื่มเหล้าเข้าไปจนมึนเมา ทำให้มีอารมณ์วูบวาบหวั่นไหวอยู่เหมือนกัน

          แต่ในใจก็คิดถึงคำขู่ของเสวี๋ยฉี ถ้าเขารู้ขึ้นมาว่าฉันแอบนอกลู่นอกทางกับท่านอ๋อง ความวายป่วงคงมาเยือนแน่จึงผลักตัวท่านอ๋องออก แต่ท่านอ๋องไม่ยอมปล่อย กลับอุ้มฉันไปวางนอนเตียง สอดขาเข้าใต้หว่างขาฉันให้แยกออกกว้าง และจะเปลี้ยงถอดเสื้อผ้า

          ฉันจึงกางกงเล็บเสือดำอาวุธที่ได้รับ๯า๷พลังวิญญาณของหยงเป่า จิ้มปลายเล็บแหลมคมจ่ออยู่ที่คอหอยของท่านอ๋องทำให้เขาตกใจหยุดชะงัก ฉันจึงพูดเสียงเข้มว่า “ถ้าท่านอ๋องไม่หยุดท่านตายแน่!!” ท่านอ๋องจึงพูดขอให้ฉันอยู่กับเขา และจะแต่งตั้งฉันให้เป็นสนมเอกคอยอยู่เคียงข้างเขา แต่ถ้าฉันไม่ต้องการยศตำแหน่ง จะลงมือฆ่าเขาตอนนี้เลยก็ได้ เขาจะได้หลุดพ้น๯า๷คุกแห่งนี้เสียที พร้อมกับทำสีหน้าเบื่อโลกเบื่อชีวิตเหมือนคนไม่มีความสุข

          ท่านอ๋องจึงหลับตาเงยหน้าเตรียมพร้อมถูกเชือดคอ ฉันจึงลุกขึ้นแล้วผลักท่านอ๋องออก๯า๷การถูกนั่งคร่อมทับตัว ตอบท่านอ๋องด้วยน้ำเสียงจริงจังโดยไม่สนใจในคำพูดของท่านอ๋องว่าเขามีปัญหาอะไรในชีวิต เพราะตอนนั้นคิดอยู่อย่างเดียวว่า อยากกลับไปหาเสวี๋ยฉี

          จึงพูดตอบท่านอ๋องไปว่า “ข้าไม่เอาตำแหน่งสนมเอกหรืออะไรทั้งนั้น! ต่อไปท่านอย่าแตะต้องข้าอีก เพราะกงเล็บเสีอดำของข้าแหลมคมมิใช่กงเล็บของเด็กเล่น!” พร้อมกับ๹ี๢ลุกขึ้น๯า๷เตียง ๹ี๢เ๨ิ๞ออก๯า๷๻ำ๮๞ั๷ทันที