ขอโทษนะมันคือชีวิตของผมเอง

เอาจริงๆคำถามในหัวของผมนี่มันไม่มีใครตอบได้ด้วยซ้ำ แม้แต่ตัวของผมเองมันเป็นเพียงคำถามที่เอาไว้คิดเล่นๆยามว่าง มันมีเยอะจนผมเองก็สนุกเวลาที่เล่าคำถามและเรื่องในหัวของผมให้ใครสักคนฟัง เล่าเรื่อยเปื่อยแต่ก็นะจะมีสักกี่คนที่สามารถรับฟังมันได้ในทุกๆวัน ผมคิดมาโดยตลอด 3ปีนี้คำถามพวกนี้ก็ยังคงเป็นคำถามเดิมๆซ้ำๆ และมีคำถามใหม่ๆเพิ่มขึ้นๆในทุกวันตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ถึงจะแค่ 3ปีแต่ผมกลับรู้สึกว่าเหตุการ์ณที่ผมเจอมันมากมายเหลือเกิน ตัวผมเองเปลี่ยนไปมากมายเหลือเกิน ณ ตอนนี้ผมอยู่ในจุดที่ดีที่สุดในชีวิตแล้วหล่ะมั้ง งานอดิเรกคือการได้นั่งมองคนอื่นใช้ชีวิต ผมคิดว่ามันไม่เคยน่าเบื่อทำไมกันละ ออกจะฟังดูแปลกๆกับงานอดิเรก แต่ผมรู้สึกว่าการได้มองดูคนอื่นใช้ชีวิตเนี่ยมันสนุกกว่าใช้ชีวิตเองสะด้วยซ้ำไป
ในค่ำคืนนี้หรือในทุกๆวัน ผมเองก็ยังหาเหตุผลในการมีชีวิตไม่ได้ แล้วผู้อ่านบทความนี้อยู่คุณคิดว่าอย่างไรละ โปรดบอกให้ผมได้ยินถ้าเกิดว่า บนโลกนี้มีคนสามารถ สร้างเทคโนโลยีที่ข้ามหรือย้อนเวลาได้ผมคงจะอยากตาย
เหตุผลก็มีอยู่แล้วสิ ถ้าข้ามไปอนาคตได้แสดงว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นถูกลิขิตไว้หมดแล้ว แต่ถว่าหากย้อนเวลาได้แสดงว่าเป็นเครื่องยืนยันว่าอนาคตถูกลิขิตไว้แล้วเป็นเรื่องจริง เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้แล้วคงจะรู้สึกว่าก็คำถามเรื่อยเปื่อยของคนที่อยากบ่นไปวันๆ ผมเป็นคนพูดน้อยอย่างที่ใครๆเคยเห็น แต่ในใจผมอยากพูดให้มากนะ ข้อจำกัดบนโลกใบนี้เยอะมาก ไม่มีใครจะทนฟังผมพูดได้ทุกวันหรอก มันเลยเป็นเหตุผลว่าในบางครั้ง คุณอาจจะเห็นผมพูดกับตัวเอง

หากคุณอ่านจบแล้วผมมีคำถาม: คุณคิดว่าคุณชอบเรื่องของผมและสามารถทนฟังมันได้ทุกวันหรือไม่ผมยังมีเรื่องอีกไม่รู้กี่เรื่องในหัวมันเยอะจนผมเองก็อยากเล่ามันออกมาทั้งหมดแต่ผมนั้นก็ทำไม่ได้ผมว่ามันไม่ได้ฟังดูกดหู่หรือน่าสงสาร ผมว่ามันสวยงามในรูปแบบของมันเอง