เรื่อง Change The End of the World

วันที่ 5 ตุลาคม ปี พ.ศ. 2565

ณ สนามฝึกซ้อมยิงปืนแห่งหนึ่ง เวลา 15.40 นาที

"ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ ฟู่วววว" เสียงปืนดั่งสนั่นจบลง พร้อมกับที่เป้ากระดานซ้อมยิงบริเวณศีรษะของแผ่นเป้าพรุนไปด้วยรอยกระสุนเกลื่อนกลน เสียงปรบมือแสดงความชอบใจดังขึ้น "แปะๆๆๆ สุดยอดจริงๆเพื่อน" ไมลส์เอ่ยชมสเตฟาน "มันแน่นอนอยู่แล้ว กะอีแค่เป้านิ่งถ้าเป็นตัวชั้นในตอนนี้ แม้แต่หลับตายิงก็ Head Shot ได้ 100%" สเตฟานพูดด้วยท่าทางมั่นใจ พลันเอ่ยต่อ "แต่ว่าไม่น่าเชื่อว่าแค่ไม่กี่เดือน ฝีมือชั้นจะพัฒนามาได้ไกลขนาดนี้ ดูเหมือนชั้นจะมีพรสวรรค์ทางด้านนี้อย่างที่นายว่าจริงๆว่ะไมลส์ ส่วนหนึ่งก็ต้องขอบคุณโปรแกรมนรกแตกของแกด้วยแหละ แค่หวนคิดกลับไปก็สยองเป็นบ้า..."

ไมลส์หัวเราะร่า "ฮ่าๆถูกต้องแล้วเพื่อน ถ้าไม่ใช่เพราะโปรแกรมการฝึกที่ชั้นคินค้นขึ้นมา ฝีมือกับร่างกายของพวกเราก็คงไม่พัฒนากันรวดเร็วแบบนี้หรอก" แต่ความจริงสาเหตุที่ร่างกายของทั้งสองพัฒนากันจนร่างกายแข็งแกร่งกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามภายในเวลาไม่กี่เดือน ก็เพราะว่า [ ยาเม็ดปรับเปลี่ยนเส้นเอ็น ] !!

ย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน

< ตึ้ง! คุณได้รับภารกิจฉุกเฉิน > เสียงแจ้งเตือนจากระบบจู่ๆก็ดังก้องขึ้นมาในหัวจนไมลส์สะดุ้งตื่น "อะไร เกิดอะไรขึ้น" < ภารกิจฉุกเฉิน จับผู้ร้ายยามวิกาล อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ภายในหอพักห้อง 704 จะมีคนร้ายแอบงัดแงะห้องพักเข้าไปขโมยสิ่งของภายใน เงื่อนไขในการสำเร็จภารกิจ : จับตัวผู้ร้ายส่งตำรวจ ของรางวัล แต้มสเตตัส และคะแนนแลกเปลี่ยนจำนวนนึง พิเศษ! เนื่องจากเป็นภารกิจครั้งแรกคุณจะได้รับรางวัลพิเศษหนึ่งอย่าง >

(ในที่สุดก็มาจนได้ภารกิจ ปล่อยให้รอซะเปื่อยเลย!) "ไอ้ฟานตื่นเร็ว เกิดเรื่องแล้ว" ไมลส์โยนหมอนใส่หน้าสเตฟานที่เตียงด้านล่างอย่างแรง "โอ๊ย! เล่น-่าไรเนี่ย ไม่รู้หรอว่ามันกี่โมงกี่ยามแล้ว" ไมลส์กระชากสเตฟานลุกขึ้น

"ห้อง 704 จะมีโจรขึ้นห้องไปช่วยกันดักจับหน่อยดิ" สเตฟานสร่างขึ้นทันใด "ห๊ะ โจรหรอ ว่าแต่นายรู้ได้ไง ระบบบอกเรอะ" ไมลส์พยักหน้ารับ

ณ ห้อง 704 เวลา 02.33 นาที

มีชายหนุ่มผอมแห้งคนหนึ่งกำลังพยายามจะใช้กุญแจผีไขเข้าไปภายในห้องพัก 704 "นั่นไง มันกำลังจะไขห้องเข้าไปแล้ว" ไมลส์กล่าว

"แล้วจะรอไร เข้าไปรุมตื้บมันแล้วจับส่ง ตร. เลยดิ" ไมลส์ส่ายหน้า "ไม่ได้ หลักฐานเรายังไม่มี ขืนพุ่งเข้าไปจับมันตอนนี้ แล้วเกิดมันอ้างว่าแค่จำห้องผิด เราก็ทำอะไรมันไม่ได้แล้ว เอาหยั่งงี้แกเอามือถือขึ้นมาอัดคลิปไว้ ตั้งแต่ตอนนี้ยันมันขโมยของเสร็จแล้วกำลังจะออกมาเลย" สเตฟานพยักหน้าเห็นด้วยกับแผนนี้

20 นาที ผ่านไป โจรหนุ่มผอมแห้งก็ค่อยๆแง้มประตูออกมา ขณะที่กำลังจะค่อยๆยื่นศีรษะออกมาดูบริเวณทางเดินว่ามีใครเดินผ่านมาหรือเปล่า

ทันใดนั้น ก็มีแขนข้างนึงกระชากคอเสื้อ แล้วดึงตัวมันออกมาจากห้อง จากนอกประตูบริเวณมุมอับสายตา "เซอร์ไพรส์ว่ะ!ไอ้เลว" ไมลส์กล่าวพร้อมกับเอาท่อนแขนกำยำรัดเข้าที่ลำคอของมันอย่างแรง จนมันหายใจลำบากแล้วทรุดลงไปกับพื้น "ไอ้ฟานเอาเชือกมารัดมันไว้" โจรร้องตะโกนขอความเมตตาด้วยน้ำเสียงติดขัด "อะ แอ่ก! แค่กๆ! พะ พี่ปล่อยผมไปเถอะนะ ผมจะไม่ทำอีกแล้ว แอ่ก" ไมลส์ตอบด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "ขืนปล่อยง่ายๆแล้วบ้านเมืองจะมีกฏหมายเอาไว้ทำซากอะไรล่ะ ว่าแต่แกนี่หน้าคุ้นๆอยู่นะ"

สเตฟานเมื่อมองเห็นใบหน้าของหัวขโมยชัดๆก็นึกขึ้นได้ "ไอ้เวรนี่ มันก็พักอยู่หอเดียวกับเรา รู้สึกจะเป็นนักศึกษาคณะเกษตรที่พักอยู่ชั้น 2 มั้ง ชั้นเคยเดินผ่านกับมันอยู่ หึหึ พ่อแม่ส่งเสียให้มาเรียน ดันริอาจมาเป็นโจร" ไมลส์หยิบมือถือขึ้นมาโทร หลังพูดคุยเสร็จและวางสายลง จึงเอ่ยว่า "ชั้นโทรไปแจ้งลุง รปภ. ข้างล่างล่ะ เค้ากำลังจะโทรแจ้งตำรวจให้มาที่นี่ เพื่อจับหมอนี่ไปเข้าซังเต เดี๋ยวรอตำรวจมาแล้วเราส่งคลิปตอนมันเดินเข้าไปขโมยของในห้อง แล้วเดินออกมาพร้อมทรัพย์สินพวกนี้ที่มันขโมยออกมา เราก็กลับไปนอนกันได้ล่ะ" สเตฟานพยักหน้า

หลังจากนั้นไม่นาน ตำรวจสองนายก็เดินขึ้นบันไดมาพร้อมกับลุงยาม เมื่อตำรวจเห็นคลิปขณะการย่องเบาแล้วจึงได้ขอคลิปไว้เพื่อเป็นหลักฐานการจับกุมแล้วนำตัวหัวขโมยผู้โชคร้ายไปฝากขังที่ สน.

< ภารกิจเสร็จสิ้น คุณได้รับรางวัลพิเศษ "ยาเม็ดปรับเปลี่ยนเส้นเอ็น จำนวน 1 ขวด" เมื่อทานยาเม็ดนี้เข้าไป ภายใน 14 วัน มันจะทำการปรับเปลี่ยนโครงสร้างร่างกายทั้งหมดของคุณจากภายในสู่ภายนอก ให้ร่างกายของคุณแข็งแกร่งกำยำ พร้อมกับสลายโรคภัยไข้เจ็บเรื้อรังภายในร่างกาย > ไมลส์เมื่อได้เห็นของรางวัลพิเศษก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ "นี่มันยาวิเศษอายุวัฒนะชัดๆ แค่กินไอ้ยานี่เข้าไปก็ช่วยประหยัดเวลาในการฟิตร่างกายไปเยอะเลย แถมยังรักษาโรคเรื้อรังได้โดยไม่มีผลข้างเคียงอีก..ที่น่าเสียดายคือมันดันมีแค่ 20 เม็ดในขวดเอง เราแบ่งกันกินกับไอ้ฟานคนละเม็ดไปก่อนละกัน ที่เหลือก็เก็บไว้ก่อน"

ตัดมาที่ปัจจุบัน

ไมลส์มองไปที่เพื่อนของเค้าแล้วเอ่ยว่า

"ฟาน ตั้งแต่ พรุ่งนี้ไปเราไม่ต้องมาฝึกอะไรพวกนี้กันอีกแล้ว วันโลกาวินาศกระชันชิดเข้ามาแล้ว เรากลับไปจัดการเรื่องส่วนตัวของพวกเราให้เรียบร้อยก่อนเถอะ นายเองก็คงอยากจะกลับไปเจอครอบครัวเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ"

สเตฟานมีสีหน้าหมองลงนิดหน่อยพร้อมกับเอ่ยว่า "อืม ชั้นจะกลับไปบอกพ่อให้เตรียมเสบียง และของใช้ที่สำคัญๆในยามโลกาวินาศไว้เยอะๆ ...แต่ชั้นคิดว่าเค้าก็คงจะไม่เชื่อในสิ่งที่ชั้นพูดหรอก เพราะฉะนั้น ชั้นจะกลับไปเตรียมทุกอย่างไว้เอง แล้วนายล่ะจะเอายังไงต่อ" ไมลส์มองทอดสายตาย้อนนึกถึงสถานที่ที่ตนเติบโตมาในอดีต "ชั้นว่าจะกลับไปเยี่ยมสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า"เซนต์แมรี่"ซะหน่อย ไม่ได้กลับไปนานหลายปีแล้วเหมือนกัน..."