เรื่อง เทพยุทธสะท้านโลกา
ตอนที่ 185 ไม่าอยู่ร่วมัไ้
หลิวืืที่ต้องการา แตู่เวยไม่ิจะัาเแะยอมปล่อยใ้เาไป
กรีดร้องแะคำรามใสู่เวยอย่างไ่ใ
เตัวเองใ้เขา่า แต่เขากลับไม่่าเ
"เ้าไม่ได้่าใครแะทำไมข้าต้อง่าเ้า"
"ดูเหมือนมันเป็เรื่องไร้สาระมากไป"
"การ่าเ้าที่ต้องการาา ไม่ใช่่าข้าจะาเป็ฆาตกรเลือดเย็นอย่างงั้น?"
"เ้าเป็เพียงเด็กสาวัเ็ของกลุ่มลัทธิสุริยันที่ไม่สาาถเลือกเกิดได้เท่านั้น"
"ตอนนี้... เ้าไม่แตกต่างาเด็กผู้หญิงัเ็ธรรมดาอ่อนแอทั่วไปเลยด้วยซ้ำ"
ูเวยพูดอย่างใจเย็นแะใบหน้าสงบนิ่ง
เขารู้ตั้งนานแ้่าหากอีกฝ่ายจิตใจชั่วร้ายถึงก้นบึ้งิ ป่านนี้เขาาไปนานแ้ไม่ได้ีโาเผชิญหน้าเในวันนี้
"เ้า... !!!"
หลิวืืระเบิดคาโกรธแะใบหน้าเปลี่ยนไปแ้เต็มไปด้วยคาไ่ใ
ต้องการต่อสู้ตัดสินัเขาขึ้นมาทันที
เด็กชายอ่อนแอยังคงปากเสียแะาาต่อเเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน
เขาหมายถึงอะไร?... เด็กสาวัเ็?
เด็กสาวอ่อนแอ...เด็กสาวธรรมดา?
ไม่เคยได้รับการดูหมิ่นมากขนาดนี้มาก่อน
เพูดไม่ออกแะจ้องมองเขาอย่างดุร้าย
ดูเหมือนเด็กชายเติบโตแะปากร้ายขึ้น
ไม่ใช่หมายถึงเอ่อนแอก่าเขาหรือไม่!
"ศิษย์น้องูเวยพูดถูกแ้... เรีบไปะ"
"เ้าไม่สาาถต่อสู้ัเขาได้"
ทันใดนั้น... ั่เฟ้าวออกมายืนด้านข้างูเวยแะพูดัหลิวืือย่างิจัง
ดูเหมือนเขาเข้าใจเจารมณ์ของูเวย
"ั่เฟย... เ้าเป็เหมือนเขาแะดูถูกข้า?"
ดวงตาเเบิกกว้างแะกรีดร้องใส่ั่เฟย
มองั่เฟยที่ต้องการตัดสายสัมพันธ์ัเแะคราวนี้เข้าข้างูเวยที่เเกลียดแ้เจะสาาถอดทนนิ่งเฉยได้หรือไม่
ั่เฟยถอนหายใจแะเปิปา "เ้ากำลังดูถูกศิลปะการต่อสู้อันสูงส่งของศิษย์น้องูเวย... เขาสาาถทำลาองโจรแ่ขุนเขาที่มีราชันุปกครองแ้ตัวเ้าละ... ิ่าเก่งก่าราชันุหรือเปล่า?"
ไ้ฟั... หลิวืืนิ่งเงียบแะปิปา
ไม่สาาถโต้เถียงได้...
แม้่าเเป็ตัวชั้นสูงของลัทธิสุริยัน แต่คาสาาถเยังเติบโตไม่เต็มที่
แต่ตอนนีู้เวยมีคาสาาถเาะราชันุที่ปกครองกองโจรแ่ขุนเขา
โจรที่รอดาของกองโจรแ่ขุนเขาที่ยิ่งใหญ่ยังต้องยอมจำนนแะสยบต่อเขา
เมื่อิถึงวีรกรรมของเขาแะในที่สุดเตัดสินใจยับยั้งการต่อสู้ตัดสินัูเวยลง
แม้แต่เสี่ยมู่ที่เป็ราชันุถูก่าาในมือเขาแะเจะเป็คู่ต่อสู้ได้อย่างไร
แม้เมั่นใจในคาแข็งแกร่งตัวเอง แต่เไม่มั่นใจ่าจะเาะราชันุได้ไหม
เมื่อิถึงเรื่องนี้...
าใี่เขาต้องการจะกำจัดเิแะเไม่สาาถหนีพ้นาคาาได้เลย
ตอนนี้เด็กชายยอมปล่อยเไปแะเขาสาาถไล่่าเตอนไหนก็ได้
ไม่มีคำพูดใดๆ...
เป็ช่วงเวลาแ่คาเีั
เด็กชายาาที่เเีัแะเขาาเป็ยักษ์ตัวใหญ่ที่น่าเกรงขามแ้
เเคยภาคภูมิใจแะมั่นใจเต็มเปี่ยม
รู้สึกไ่ใ แต่ไม่สาาถทำอะไรได้
ยากจะโค้งคำนับแะกล่าวขอบคุณต่อเด็กชายาาที่ยอมปล่อยเาไป
"รีบไปะ!!!" เ็เเงียบเป็เวลานานแะั่เฟยต้องตะโกนเสียงดังปุเใ้ตื่น
แม้่าเขาจะเป็ฝ่ายะแะมี้าี่กำจัดาร้ายใ้ิ้า แต่เขามีคาตั้งใจแน่วแน่ในสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ด้วย
ผู้ต่างเ็แก่ตัวแะทำในสิ่งที่ตัวเองพึงพอใจแ้เขาก็ไม่แตกต่างาอื่น
เขาไม่ต้องการเ็หลิวืืา!!!
มองั่เฟยที่าใ้เมีชีวิตอยู่ต่อไป
ตัดสินใจเลิกิที่ต้องการา
หลิวืืพยักหน้าใ้ัั่เฟยอย่างลึกซึ้งแะหันหลังเตรียมตัวที่จะาไป
ขาซ้า้าวไปหนึ่งก้าวแะหันหน้ามองั่เฟยแ้พูด "เรายังได้เจอกันอีกใช่ไหม?"
ั่เฟยสั่นแะาามองหลิวืืแ้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยคาซับซ้อน
ส่ายหัวแะพูดอย่างแผ่วเบา "เราไม่สมควรได้พบกันอีก... เ้าัข้าไม่าอยู่ร่วมัไ้"
"ไม่าอยู่ร่วมัไ้!" เมีา์ซับซ้อนแะมองั่เฟยด้วยท่าทางเีัแ้ตะโกนเสียงดัง "ั่เฟย... เ้ามันเป็ขี้ขลาดแะข้าเข้าใจท่านผิดมาตลอด"
ดูเหมือนเเกลียดเขาอย่างมาก
เท้าขยับเร็วแะหายไปาาาทุก
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??