Man Miller

           ในส่วนผู้นำของเหล่านักรบศักดิ์สิทธิ์และเป็นผู้นำแห่งเมืองคานาทอสซึ่งเป็นเมืองที่ตั้งล้อมรอบป้อมปราการพิทักษ์แร่นั้นเอง.นามของเขาก็คือดาเซียสซึ่งเป็นบุตรของโกมุสกษัตริย์แห่งคานาทอสที่7โดยโกมุสมีบุตรตามสายเลือดทั้งหมด3คน.

คนที่1มีนามว่าเซอร์เรสเขาเป็นพี่ใหญ่ของน้องๆเขาเป็นคนที่รักพวกพ้องและครอบครัวมากแต่กับคนอื่นเขาเป็นคนปฏิสัมพันธ์ไม่ค่อยจะดีนัก.เค้าเป็นนักรบที่เก่งกาจที่สุดคนหนึ่งในอาณาจักรคานาทอสแต่เรื่องสติปัญญาและวาจาไม่ค่อยจะชำนาญเท่าไหร่เวลามีปัญหาเค้ามักจะใช้กำลังแก้ปัญหาและเขาทำมันได้ดีซะด้วย. 

น้องคนกลางคนที่2นั่นก็คือกษัตริย์ดาเซียสเขาคือกษัตริย์แห่งคานาทอสที่8เขาคือคนที่เก่งในทุกๆด้านไม่ว่าจะเป็นด้านการทูตด้านภาษาด้านการค้าการเมืองการปกครองและสิ่งสำคัญที่สุดที่ดาเซียสชำนาญคือการรบและยุทธศาสตร์วางแผนเพื่อเอาชนะศัตรูที่มาเพื่อหวังจะโจมตีหรือเอาเปรียบบ้านเมืองของเขาบุคคลเหล่านั้นจะต้องพ่ายแพ้ให้กับกษัตริย์ดาเซียสทุกครั้งไป.

คนสุดท้ายน้องสุดท้องคนที่3เขามีนามว่าโซดัสเขาคนนี้เก่งด้านวิทยาศาสตร์มากไม่ว่าจะเป็นการพัฒนากำลังรบของทหารในกองทัพหรือการพัฒนาบ้านเมืองซึ่งเขาเป็นคนที่อัจฉริยะที่สุดในเมืองเลยก็ว่าได้เค้าเป็นคนมีพรสวรรค์และเกิดมาเพื่อสิ่งนี้.ไม่ว่าปัญหาใดใดที่ทุกคนต้องการให้เขาช่วยเค้ามักจะทำได้ดีอยู่เสมอ

เมืองคานาทอสปกครองกันแบบระบบกษัตริย์ผู้คนที่นี่มีน้ำใจอัธยาศัยดีและชอบการสังสรรค์เป็นชีวิตจิตใจตอนกลางคืนจะเห็นได้ว่าเมืองนี้จะมีแสงไฟแทบทุกแห่งหนนั่นก็เพราะว่าผู้คนกำลังเลี้ยงฉลองกันอย่างสนุกสนานไม่ว่าจะเป็นเทศกาลต่างๆหรือวันเกิดบางเรื่องเล็กๆพวกเขาก็จัดเป็นงานเลี้ยงฉลองแต่เมื่อใดมีสงครามภาพเหล่านี้เหมือนจะไม่เคยเกิดขึ้นเลยเพราะพวกเขาคือนักรบที่ถูกฝึกมาอย่างดีและแข็งแรงเวลาสู้รบพวกเขาบ้าคลั่งอย่างกับว่าไม่กลัวตายส่วนมากผู้ชายในเมืองคานาทอสจะทำอาชีพเดียวกันก็คืออาชีพนักรบ.

อัญมณีสีฟ้าหรือที่เรียกกันว่าแร่มิลเลอร์ถูกเก็บไว้อย่างดีที่ใจกลางเมืองคานาทอสและมีป้อมปราการกับนักรบศักดิ์สิทธิ์ถูกป้องกันอย่างหนาแน่นส่วนรอบนอกนั้นจะเป็นหมู่บ้านที่มาของอัญมณีสีฟ้านี้เกิดขึ้นมาจากการบิ๊กแบงและมีทวยเทพนำอัญมณีแต่ละสีมาสร้างเป็นดวงดาวเพื่อเฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงของสิ่งมีชีวิตดาวนั้นๆแร่มิลเลอร์ก็เช่นกันความสามารถของแร่มิลเลอร์เมื่อนำเมื่อนำใส่อาวุธจะทำให้มีพลังน้ำแข็งผู้ใดที่โดนพลังนี้จะเคลื่อนไหวช้าและหนาวเย็นแทบจะเป็นอัมพาตเลยก็ว่าได้ยังมีพลังอีกมากมายที่ซ่อนอยู่เพื่อรอให้ผู้ที่คู่ควรมาค้นหา.

ณเมืองคานาทอสเซอร์เรสจะออกตรวจเมืองเป็นประจำทุกวันบรรยากาศของวันนี้มีเมฆมากเหมือนฝนจะตกและพายุเข้าสัตว์ป่าต่างๆแตกกระเจิงกับเสียงฟ้าร้อง

ทันใดนั้นไม่นานฝนก็เริ่มตกเซอร์เรสบ่นไปเดินไปด้วยสำเนียงการพูดที่หงุดหงิดว่า“วันนี้มันวันอะไรกันข้าละเบื่อจริงๆอยู่ที่นี่มาก็นานไม่เคยจะเห็นพายุเข้าสักทีหงุดหงิดจังโว๊ยยย!”เมื่อ  เซอร์เรสเดินออกตรวจเมืองด้วยตัวคนเดียวทันใดนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นเงาดำๆลางๆที่หางตาแล้วเขาก็ตัดสินใจหันไปทันทีเสียงเครื่องโลหะและแก้วที่ตกลงสู่พื้นดังเปรี้ยง!เขาคนนั้นคือเด็กผู้ชายที่อยู่ระแวกนั้นเด็กชายทำน่าตาเศร้าและตัวสั่นมือสั่นด้วยความกลัวกลัวว่าเซอร์เรสจะดุเด็กน้อยผู้นั้นพูดไปด้วยตัวสั่นไปด้วยว่า“ข้าพเจ้าขอประทานโทษขอรับ”เซอร์เรส

ถามเด็กไปว่า“เจ้ามาทำอะไรแถวนี้พ่อแม่เจ้าไปไหนแล้วเจ้าไม่มีเพื่อนหรือไง”เด็กตอบ“ข้าพเจ้าไม่มีเพื่อนเล่นด้วยเพราะข้าพเจ้าจนครอบครัวของข้าพเจ้าก็ทิ้งข้าพเจ้าไปตั้งแต่เกิดก็มีแต่คุณตาของข้าพเจ้านั้นแหละขอรับที่คอยดูแลข้าพเจ้าอยู่ตลอด”เซอร์เรสรู้สึกสงสารเด็กคนนี้อย่างมากแต่ด้วยอุปนิสัย

ของเขาเซอร์เรสจึงให้มอบเงินให้2เหรียญและบอกเด็กคนนั้นว่า“โตขึ้นเจ้ามาเป็นทหารให้ข้าสิ”ซึ่งเป็นการสนทนาที่ตัดบทมากทำให้เด็กชายคนนั้นอึ้งตาค้างและรู้สึกมึนงงกับการพูดของเซอร์เรสซึ่งเด็กชายผู้นี้ยังไม่เข้าใจกับการพูดของ  เซอร์เรสและเขายังไม่รู้ว่าทหารคืออะไรและเซอร์เรสก็เดินจากไป

ณห้องโถงในราชวัง“สวัสดีครับ!”นายทหารเวรยามทำความเคารพกษัตริย์แห่งคานาทอสดาเซียสพยักหน้าและเดินผ่านทหารยามไปแบบสง่าตามธรรมเนียมของราชวังชั้นนอกจะไม่สามารถเห็นหน้าพระพักตร์ของกษัตริย์ดาเซียสรวมถึงภายนอกของราชวังจะมีแต่ชั้นในราชวังเท่านั้นที่สามารถเห็นหน้าพระพักตร์ได้.ชุดของกษัตริย์ดาเซียส

เป็นชุดที่มีเอกลักษณ์ไม่สามารถลอกเลียนแบบได้มีแต่คนในวังเท่านั้นที่สามารถแยกแยะได้ว่าชุดไหนจริงชุดไหนปลอมซึ่งในอดีตเคยเกิดเหตุการณ์ปลอมตัวเป็นกษัตริย์ดาเซียสแล้วโดนทหารองครักษ์จับได้และชายผู้นั้นโดนบทลงโทษอย่างหนัก

และหายไปอย่างไร้ร่องรอยคาดการณ์ว่าน่าจะโดนประหารแบบที่ไม่มีใครเคยเห็นได้ยินเพียงปากต่อปากบ้างก็ว่าโดนจับถ่วงน้ำบ้างก็ว่าโดนเผาทั้งเป็นในเตาหลอมเหล็ก

ทันใดนั้นมีเสียงตะโกนมาแต่ไกลเสียงนั้นพูดว่า“แย่แล้ว!แย่แล้ว!”นั้นคือทหารคนสนิทของดาเซียส

เสียงค่อยค่อยใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงเกือกเท้าของม้า

ดาเซียสพูด“ใจเย็นๆก่อนค่อยค่อยพูดเจ้าไปเห็นหรือได้ยินอะไรมา”น้ำเสียงของดาเซียสดูสุขุมและไม่ตื่นตระหนกกับท่าทางของทหารคนสนิททหารคนสนิทพูดพร้อมกับหายใจหอบ

“แย่แล้วขอรับข้าเห็นชาวบ้านของหมู่บ้านออเนซุนอกเขตวังฝั่งทิศตะวันตกเสียชีวิตหลายพันคนบ้านเรือนถูกไฟเผาผู้คนต่างหนีเอาชีวิตรอดขอรับ”ดาเซียสคิ้วคิ้วขมวดและสีหน้ามึนงงสงสัยจึงได้ถามกับทหารคนสนิทไปว่า“เรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไรมันเป็นฝีมือของใครและเจ้าเห็นใครบ้าง?ที่เป็นคนก่อเหตุครั้งนี้”ท่าทางของกษัตริย์ดาเซียสเริ่มมีอารมณ์โมโหภายในใจแต่เค้าเก็บอาการไม่ให้ใครรู้เพราะจะทำให้ทหารคนอื่นๆตื่นกลัวกษัตริย์ดาเซียสทหารคนสนิทตอบดาเซียสไปแบบติดอ่างว่า“มะมะมะมันมาแล้วขอรับ”ท่าทางของทหารคนสนิทดูแปลกไปดาเซียสจึงถามต่อ“เจ้าบอกข้ามาเถิดใครกันที่เจ้าพูดถึง”ทหารคนสนิทตอบ“พวกบูทันขอรับ”กษัตริย์ดาเซียสบอกกับทหารคนสนิทว่า“ข้าเตรียมรับมือไว้แล้ว”เค้ารู้ดีว่าสักวันมันจะต้องเกิดเหตุการณ์แบบนี้พอจบบทสนทนาก็ได้มีเสียงเตือนจากหอคอยทหารเวรยามรีบขึ้นไปส่องกล้องบนหอคอยว่าเกิดอะไรขึ้นพอทหารส่องกล้องทางไกลดูก็ได้พบกับพวกบูทันพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงสั่นกลัวว่ามันมาแล้ว!