ครอบครัวดยุกปาลัวร์จะจบลงอย่างมีความสุข

"พ่ออยากให้ลูกแต่งงาน กับคนที่ลูกรักอยากเห็นรูปได้อยู่ กับคนที่ถูกต้องการอย่างมีความสุข ได้เห็นลูกเป็นฝั่งเป็นฝาใช้ชีวิตที่มั่นคง พ่อเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว และพ่อคงทำหน้าที่ของพ่อได้แค่นี้ทั้งที่พ่อควรจะทำอะไรมาให้ดีกว่านี้แท้ๆ..."

" ไม่หรอกท่านทำดีแล้วครับ ตั้งแต่ท่านแม่จากไป ท่านก็พยายามหาเวลามา เลี้ยงดูผม เอาใจใส่ผม จนถึงตอนนี้ แค่นี้ก็ขอบคุณมากนะครับ"

" คงเป็นพ่อในคฤหาสน์นี้มีแค่เราสองคนที่ไว้ใจกันได้สินะ พ่อถึงได้รู้สึกว่า ตอนนี้ตัวของลูกเหมือนกับพ่อก่อนที่จะเจอแม่ ของลูกเลยโตมาก็อย่าเป็นเหมือนพ่อนะลูก พ่อน่ะไม่สามารถมีความสุขกับคนสำคัญคนนั้นของพ่อ ได้นานเท่าที่ควร จงอย่าเป็นเหมือนพ่อรักษาคนๆนั้นเอาไว้ให้ดีที่สุดและนานที่สุดซะ แค่กๆ!!"

"ท่านพ่อ!!!"

" ก่อนที่พ่อจะไม่เหลือเวลา ถ้ามีโอกาสก็อยากจะเห็นหน้าเจ้าสาวของลูกสักครั้ง พ่อไม่ได้เร่งร้าวให้ลูกรีบ พ่อก็ไม่รู้หรอกว่าจะอยู่ได้นานเท่าไหร่ แต่สังขารแบบนี้ คงอยู่ได้อีกไม่นานหรอก แค่กๆ"

" ถ้าผมรู้ให้เร็วกว่านี้ ว่ามีคนเล่นตุกติกกับท่านพ่อ..."

" ไม่หรอก มันเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว พระเจ้ากำหนดมา ให้พ่อต้องเป็นแบบนี้ ต่อให้หลีกเลี่ยงได้สักวัน พ่ออาจจะต้องตาย เพราะมันคือสิ่งที่ เราไม่อาจหนีมันได้ มันคือชะตาของสิ่งมีชีวิต ไม่ว่าจะคนสัตว์พืชหรือไม่แต่สิ่งของ ก็ล้วนมีอายุ ทั้งเกิดแก่เจ็บและตาย ล้วนมีเวลาของพวกเขา ที่จะอยู่และจะไป และพ่ออยากจะบอกลูกว่า ใช้ชีวิตให้มีความสุขที่สุด ก่อนที่ลูกจะไม่มีโอกาสที่ใช้อีก"

"ครับ ผมจะจำเอาไว้นะครับท่านพ่อ!"