รสริน

พุทธศักราช 2520

เวียงแหง

 อากาศปลายฤดูหนาวยังคงหนาวจัด ทั้งยังขมุกขมัวด้วยหมอกจาง ๆ ทำให้การมองเห็นสิ่งรอบตัวไม่ชัดเจน กระนั้นก็ไม่ได้ทำให้คนที่สวมเสื้อไหมพรมถักสีชมพูตัวเก่าหยุดเดิน รสรินห่อไหล่กอดอกตัวเองด้วยความหนาวเหน็บ เสื้อผ้าที่สวมใส่ไม่ได้ช่วยบรรเทาความเย็นที่ทะลุผ่านเนื้อผ้ามากระทบผิว เธอเดินมาร่วม 20 นาที หลังจากที่ลงจากรถประจำทางคันสุดท้ายของวันนี้ แต่ยังมองไม่เห็นบ้านเรือนสักหลัง ชนบทห่างไกลที่รถราหาได้ยากยิ่งทำให้หญิงสาวต้องจำใจเดินไปตามถนน สองข้างทางมืดครึ้มปกคลุมด้วยต้นไม้ใหญ่ตลอดสองข้างทาง วังเวงและดูอันตราย

 แต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือฝนหลงฤดูกำลังตั้งเค้า รสรินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ามืดทมึนเมื่อฝนเม็ดแรกตกกระทบผิว ก่อนเริ่มโปรยลงมาไม่ขาดสายกระทั่งเทกระหน่ำพร้อมด้วยลมกรรโชกแรง รสรินกัดฟันก้มหน้าเดินต่ออย่างไม่ย่อท้อ

 เธอจะต้องได้เจอเขา!

 ดั้นด้นเดินทางจากเมืองใหญ่เพื่อต้องการพบเขาอีกสักครั้ง เธอจะไม่ยอมเสียโอกาสเป็นครั้งที่สอง เมื่อนึกไปถึงกลิ่นกายหอมกรุ่นของชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยได้พบเจอจนเกือบได้สานสัมพันธ์ แต่กลับมีตัวมารมาขัดขวางไว้เสียก่อน

 มุมปากของรสรินปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจ ครั้งนี้ไม่มีใครสามารถขวางทางได้อีกแล้ว เธอจะต้องได้ครอบครองเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น

 แสงไฟวิบวับส่องลอดกลุ่มต้นไม้ที่เดินผ่าน หัวใจโลดเต้นสั่นระริกเมื่อพบจุดหมายที่ตามหา รสรินเร่งจังหวะการเดินก้าวเข้าใกล้ทุกขณะ บ้านไม้ใต้ถุนสูงปลูกโดดเดี่ยวท่ามกลางสวนผลไม้พื้นบ้าน เงียบสงัดเหมือนไร้ผู้คนอาศัย บรรยากาศหลังฝนตกยิ่งชวนให้พรั่นพรึง รสรินนึกย้อนกลับไปทุกย่างก้าวที่เดินผ่านไร้วี่แววเสียงสรรพสัตว์จนดูผิดปกติ

 เธอเหลียวมองรอบกายแววตาสั่นระริกวูบไหว รีบตะโกนร้องเรียกเจ้าของบ้าน เพียงครู่หนึ่งคล้ายมีความเคลื่อนไหวจากด้านบน แผ่นไม้กระดานลั่นพร้อมบานประตูไม้เปิดออกเสียงออดแอดชวนขนลุก รสรินมองเห็นผู้ชายรูปร่างสูงคุ้นตาถือไฟฉายรูปทรงเลียนแบบตะเกียงโบราณลงมาตามขั้นบันได เขากล่าวทักทายพร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร เชื้อเชิญให้ขึ้นบ้านจัดแจงหาผ้าเช็ดตัวพร้อมเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้เปลี่ยน ข้อความในจดหมายระบุชัดเจนอยู่แล้วว่าวันนี้รสรินจะเดินทางมา

 อาทิตย์ที่แล้ว ‘รวิ’ นึกแปลกใจว่าใครกันส่งจดหมายมาถึงเขาทั้งที่เพิ่งกลับมาอยู่บ้านเกิดไม่ทันครบเดือนด้วยซ้ำ บ้านหลังนี้ไม่มีใครอยู่ตั้งแต่พ่อแม่ของเขาตายไปเมื่อปลายปีก่อน อีกเพียง 2วันก็ครบ 1 ปีพอดี

 รวิมองไปยังห้องอาบน้ำที่หญิงสาวจากเมืองหลวงเพิ่งเดินเข้าไป บอกตัวเองว่ารู้สึกถูกชะตากับรสรินตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ทั้งที่ตอนนั้นเขายังคบหาอยู่กับพยาบาลสาวทำให้ไม่กล้าคุยกับรสรินมากนัก รู้ดีว่าอีกฝ่ายคิดยังไงกับตนสายตาของเธอมันฟ้องว่าสนใจเขาไม่น้อย และตอนนี้เขาโสดสนิทมาหลายเดือนแล้ว ย่อมไม่ใช่เรื่องแปลกถ้าจะตอบรับเธอด้วยความเต็มใจ

 “ทานข้าวมาหรือยัง ผมเตรียมยำหมูยอกับแกงไก่ไว้ กับข้าวบ้าน ๆ น่ะ คุณคงทานได้”

 รสรินมองโต๊ะที่มีอาหารจัดเตรียมไว้สำหรับสองที่ พึงพอใจไม่น้อยกับการต้อนรับของเขา เธอรู้สึกหิวจนตาลาย ยิ่งได้กลิ่นกายหอม ๆ ของรวิด้วยแล้วยิ่งหิวมากขึ้นหลายเท่า

 “กำลังหิวเลยค่ะ”

 มื้ออาหารจบลงในเวลาไม่นาน ทั้งคู่นั่งคุยกันอีกพักใหญ่ รวิจึงพารสรินไปส่งที่ห้องนอน บ้านหลังนี้มีสองห้องแยกกันคนละฝั่ง ห้องน้ำชั้นบนมีเพียงห้องเดียวจึงต้องใช้ร่วมกัน รวิมองเห็นประกายบางอย่างในดวงตาที่บ่งบอกถึงความต้องการบางอย่างจนปิดไม่มิด เขาเองก็รู้สึกตื่นตัวตลอดเวลาที่ได้อยู่ใกล้ผู้หญิงสวย ความต้องการของผู้ชายที่เห็นของสวยงามย่อมเกิดความอยากได้เป็นธรรมดา

 “คืนพรุ่งนี้นะคะ วันนี้เหนื่อยมาก” เธอตัดบทสั้น ๆ ก่อนจะปิดประตู ทิ้งให้รวิยืนมองแผ่นไม้อย่างระงับความต้องการที่พลุ่งพล่าน เป็นเธอเองมิใช่หรือที่มีความต้องการเช่นเดียวกับเขาถึงได้ดั้นด้นมาหาในวันนี้ คิดอีกทีการเดินทางมาที่บ้านสวนแห่งนี้ยากลำบากไม่น้อย รออีกคืนเดียวจะเป็นไรไป คิดดังนั้นจึงเดินกลับห้องของตัวเอง โดยที่ไม่รู้ว่ารสรินยืนพิงประตูเพื่อสงบความต้องการที่ร้อนราวเปลวเพลิงเช่นกัน

แรม 15 ค่ำ เดือน 1

เวียงแหง

 ตะวันคล้อยต่ำลงเรื่อย ๆ จนลับทิวไม้ใหญ่ บรรยากาศขมุกขมัวเงียบสงัดจนวังเวงดูน่ากลัว ระเบียงไม้ชั้นบนปรากฎร่างของสองหนุ่มสาวนั่งคุยกันอย่างออกรสชาติ เสียงหัวเราะเบาหวิวคล้ายแว่วมาจากที่แสนไกล วันนี้เป็นคืนเดือนดับมีเพียงแสงจากตะเกียงที่แขวนไว้บนเสาไม้ส่องสว่าง ราคะและความต้องการของของทั้งคู่มีมากจนไม่ทันสังเกตว่าทุกสิ่งรอบตัวเงียบจนผิดปกติ รวิหยอกเย้าหญิงสาวที่กำลังเขินอายจนใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อ ก่อนจะชักชวนกันเข้าห้องพักผ่อน ชายหญิงอยู่ด้วยกันเพียงลำพังคนไม่ประสีประสาย่อมต้องรู้ว่าภายหน้าจะเกิดอะไรขึ้น รสรินเตรียมใจพร้อมมาตั้งแต่ออกเดินทาง

 รวิลงกลอนประตู รั้งข้อมือรสรินให้เดินตามไปยังฟูกนอน เขายิ้มเย็นดวงตาเป็นประกายวิบวาวคล้ายหื่นกระหายเหมือนเจอเหยื่อที่ถูกใจ ดันร่างอ้อนแอ้นลงกับฟูกมือเลื่อนปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากร่างกายขาวสะอาดด้วยความชำนาญ รสรินนอนนิ่งปล่อยให้รวิได้ทำตามหัวใจปรารถนา ร่างกายสอดประสานพร้อมเสียงฟ้าร้องจนบ้านสั่นสะเทือน รวิเกือบสะดุ้งที่อยู่ ๆ ฝนฟ้าแปรปรวนผิดฤดู เสียงฝนเทกระหน่ำลงบนแผ่นหลังคากระเบื้อง ละอองฝนสาดกระเซ็นเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มกำลังจะถอดถอนร่างกายเพื่อไปปิดหน้าต่างกลับถูกมือบางรั้งต้นคอเอาไว้ สายฟ้าสว่างวาบทำให้รวิเห็นรอยยิ้มของรสริน

 หัวใจกระตุกไหวเมื่อหญิงสาวร่างบอบบางพลิกร่างขึ้นคร่อมทับเขาเอาไว้ ยังไม่ทันนึกว่ารสรินเอาเรี่ยวแรงมหาศาลนั้นมาจากไหน เธอก็โยกเอวบดเบียดจนร่างกายเขาแทบแตกสลาย คล้ายคนอดอยากบ้าคลั่งทุกการกระแทกกระทั้นห่างไกลคำว่าความสุข มันทำให้เขาเริ่มเจ็บปวด พยายามผลักดันคนที่อยู่เหนือร่างออกแต่ไร้ผล รสรินเหมือนก้อนหินหนักหลายตันตกใส่ครั้งแล้วครั้งเล่าจนจุกเสียดหายใจไม่ออก

 “รู้ไหมว่าฉันอดอยากมานานแค่ไหน”

 เสียงของรสรินเย็นยะเยือกเมื่อเธอก้มลงกระซิบข้างหู เขาไม่ได้สนใจอะไรอีกแล้วเมื่อบั้นเอวคล้ายกำลังจะแตกหักจากน้ำหนักที่เธอกระแทกใส่ รู้สึกถึงน้ำที่ไหลผ่านหว่างขาแล้วกระทบกับอากาศจนเย็นไหลไปตามร่องก้น ความเจ็บปวดเกินจะทนไหวทำให้รวิตระหนักได้ในที่สุดว่าของเหลวนั้นคือเลือดของเขาที่เกิดจากการเสียดสีจนฉีกขาดสร้างความเจ็บปวดนั่นเอง

 ใบหน้าคมคายเหยเกดวงตาเหลือกลานเมื่อรสรินก้มลงประกบริมฝีปากเข้ากับเขา รู้สึกเข้าใกล้ความตายทุกขณะที่ลมหายใจถูกสูบออกไป สำนึกสุดท้ายของรวิคือกลิ่นเลือดคละคลุ้งอยู่ในปาก ลมหายใจของเขากำลังถูกขโมยพร้อมความเจ็บปวดจนเกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะรับไหว สายฟ้าผ่าเปรี้ยงไปที่ไหนสักแห่งจบสิ้นค่ำคืนยาวนานพร้อมลมหายใจ เหลือทิ้งไว้เพียงซากแห้งไร้ชีวิตคล้ายท่อนไม้กับกิ่งก้านถูกลมฝนพัดพามาตกบนฟูก

 รสรินเดินฝ่าสายฝนที่โหมกระหน่ำเหมือนค่ำคืนแรกที่มาถึงเวียงแหง ไม่มีใครรู้ว่าเธอเคยมาเยือนที่แห่งนี้ ใบหน้าขาวเนียนเงยขึ้นมองท้องฟ้าที่สว่างแปลบปลาบ เม็ดฝนช้าลงคล้ายถูกชะลอทั้งที่ความจริงกำลังเทกระหน่ำไม่ลืมหูลืมตา ริมฝีปากสีแดงสดบิดเป็นรอยยิ้มอิ่มเอมดูมีชีวิตชีวา หนึ่งชีวิตให้พลังชีวิตไปอีกหลายปีที่เธอจะไม่ต้องทนหิว สายฟ้าสว่างวาบขึ้นอีกครั้งรสรินเร้นกายหายไปกับความมืดมิดของราตรี

------------------------------------------------------------