พรางไพร

    เสียงฝีเท้าย่ำบนใบไม้แห้งกลบความเงียบได้เพียงครู่หนึ่ง จังหวะการก้าวเพิ่มเร็วขึ้นคล้ายกำลังหนีบางสิ่ง มันกำลังไล่ตามเขามา พรานบุญแหวกพุ่มไม้หนาเบื้องหน้าหัวใจเต้นรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน พยายามรวบรวมสติเพื่อบริกรรมคาถา

 ไร้ผล! ความกลัวมีมากเกินกว่าจะรวบรวมสมาธิได้ ทางเดียวที่เหลือคือรีบหนีให้พ้นอาณาเขตของมัน

 เสียงหัวเราะเย็นเยือกดังใกล้เข้ามา ยิ่งหนียิ่งเหมือนวนกลับเข้าไปหา รองเท้าหูหนีบคู่หายสะดุดเข้ากับรากไม้ ร่างผอมแกนของชายวัยย่างหกสิบล้มคะมำ ย่ามประจำตัวหลุดออกจากไหล่กระเด็นไปอีกทาง พรานบุญรีบคว้ากลับมา มือหยาบกระด้างล้วงเข้าไปด้านใน มีดเล่มหนึ่งถูกดึงออกจากฝัก

 “ไม่กลัวมีดอาคมของกูมึงก็เข้ามา” 

 ลมกรรโชกวูบหนึ่งทำให้ร่างเสียหลักเกือบล้ม คำพ่อเฒ่าดังขึ้นในหัว ‘ย่างหกสิบมึงต้องเลิกเข้าป่าเด็ดขาด ครูบาใดก็ช่วยมึงไม่ได้’ กลิ่นเหม็นเน่าโชยคลุ้งทั่วบริเวณพรานบุญได้แต่เหลียวมองรอบตัวระแวดระวัง มันวนเวียนอยู่รอบ ๆ ตัว แต่ยังไม่ปรากฏให้เห็น

 ดวงตาพรานบุญเบิกกว้างเมื่อตรงหน้ามีควันมากมายก่อร่างขึ้น หัวใจกระตุกวูบเหมือนบางอย่างในความจำถูกรื้อออกมา

 “อีไพร!!”

................................................

 “พี่...ไอ้น้อยไม่สบายมาหลายวันแล้วไปหายามารักษามันทีเถอะ ขืนปล่อยไว้แบบนี้ข้ากลัวนัก” ส้มป่อยเมียใหม่พรานบุญพูดทั้งน้ำตานองหน้า มองลูกชายวัยสิบขวบนอนซมไม่ได้สติก็นึกสงสาร

 หมู่บ้านทุรกันดารอย่างนาอินไม่ต้องถามหาหมอหรืออนามัย พื้นที่ป่าเขาติดชายแดนการเดินทางออกจากหมู่บ้านเข้าเมืองใช้เวลากว่าค่อนวัน ทั้งชีวิตพรานบุญคุ้นเคยกับการเข้าป่าหาสมุนไพรมากกว่าอยู่ในหมู่บ้าน แต่ที่น่าหนักใจคือปีนี้อายุย่างเข้าหกสิบตามคำทักของพ่อเฒ่า 

 พรานบุญลุกขึ้นจากพื้นกระดานไม้เก่า พาดผ้าขาวม้าบนบ่าเดินลงเรือนมุ่งหน้าไปหาคนช่วย คำเที่ยงคือหนุ่มวัยฉกรรจ์มีความรู้เรื่องยาสมุนไพรพอจะไว้ใจได้ ยืนเรียกอยู่นานไร้คนตอบรับจึงเดินขึ้นไปดูด้านบน ไม่มีใครอยู่บ้านนานจนฝุ่นเกาะตามพื้น หัวคิ้วขมวดเข้าหากันขณะเดินลงแล้วลัดเลาะไปอีกทาง

 “เจอคำเที่ยงบ้างไหม” 

 “มันเข้าป่าไปหลายวันยังไม่ออกมาเลยลุง มีธุระอะไรฝากฉันบอกให้” 

 เมื่อหมดที่พึ่งพรานบุญจึงเดินกลับบ้าน คิดเข้าข้างตัวเองว่ามีอาคมแข็งกล้าผีสางนางไพรแถบนี้เกรงกลัวเขาทุกตัว แค่เข้าไปเก็บสมุนไพรไม่กี่วันมันคงไม่กล้ามาแผลงฤทธิ์ เดินใกล้ที่พักเสียงร้องไห้ของส้มป่อยยิ่งดังเสียดหู เท้ารีบจ้ำขึ้นเรือนภาพที่เห็นทำหัวใจคนเป็นพ่ออ่อนยวบ ร่างผอมซีดแทบไร้เรี่ยวแรงกำลังโก่งคออาเจียน ตัดสินใจเด็ดขาดว่าเป็นตายก็ต้องหายามารักษาไอ้น้อยให้ทันมันโดนไข้ป่าเล่นงานเข้าแล้ว

 ก่อนเข้าป่าล่าสัตว์หรือหาสมุนไพรทุกครั้งต้องมีการตรวจดูฤกษ์ยาม แต่ครั้งนี้พรานบุญร้อนใจเกินกว่าจะเสียเวลา ชีวิตลูกชายแขวนอยู่บนความเป็นความตายใครจะใจเย็นอยู่ได้ กางเกงเลสีดำซีดคาดทับด้วยผ้าขาวม้า เสื้อฝ้ายสีขาวหม่นถูกหยิบขึ้นมาใส่ ตรวจดูของจำเป็นในย่ามเสร็จพรานบุญจึงเดินลงเรือนมุ่งหน้าสู่พงไพร

 ตะวันบ่ายแก่ส่องทะลุยอดไม้ได้เพียงเล็กน้อย ฤดูร้อนอากาศอบอ้าวเมื่ออยู่ชายป่า แต่ลึกเข้าไปกลับเย็นเยือก เสียงหรีดหริ่งร้องระงม พรานบุญมองหาสมุนไพรจนไม่ได้ใส่ใจสภาพป่าโดยรอบ เงยหน้าขึ้นอีกครั้งก็รู้ตัวว่าเดินเข้ามาในป่าลึกทุกอย่างเงียบจนผิดปกติ หัวใจเริ่มเต้นเร็วดวงตาคมสอดส่ายรอบตัวระแวดระวัง

 ย่ามคู่กายถูกกระชับแน่น มุ่งหน้าหาทางออกจากบริเวณนี้โดยเร็ว ไอเย็นที่พัดมาถูกผิวเมื่อครู่รู้โดยประสบการณ์ว่าเจ้าที่แรง พรานบุญรวบรวมสมาธิบริกรรมคาถาทุกการก้าว กระทั่งแว่วเสียงหัวเราะเย็นตามหลัง มันใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เร่งฝีเท้าแข่งกับเวลา บรรยากาศโพล้เพล้แทบไร้แสง 

 “มึงหนีบาปกรรมของตัวเองไม่พ้นหรอกไอ้บุญ” เสียงผีร้ายแผดก้องป่า สติของพรานบุญเริ่มแตกกระเจิง เคยมั่นใจในอาคมของตัวเองว่าแข็งกล้า ผีป่าพวกนี้ไม่อยู่ในสายตา มัวพะวงกับคำทักทำนายจนขวัญที่กล้าแข็งอ่อนลง

 เสียงหัวเราะเย็นเยือกดังใกล้เข้ามา ยิ่งหนียิ่งเหมือนวนกลับเข้าไปหา รองเท้าหูหนีบคู่หายสะดุดเข้ากับรากไม้ ร่างผอมแกนของชายวัยย่างหกสิบล้มคะมำ ย่ามประจำตัวหลุดออกจากไหล่กระเด็นไปอีกทาง พรานบุญรีบคว้ากลับมา มือหยาบกระด้างล้วงเข้าไปด้านใน มีดเล่มหนึ่งถูกดึงออกจากฝัก

 “ไม่กลัวมีดอาคมของกูมึงก็เข้ามา” 

 “อีไพร!!”

 “ถึงเวลาที่มึงต้องชดใช้ให้กูกับลูกแล้ว”

 พรานบุญผงะกับเสียงแหลมบาดหูของผีร้าย ความจำเก่า ๆ แทรกเข้ามาในหัว ไพรคือหญิงสาวหน้าตาดีในหมู่บ้านนาอิน แต่แล้ววันหนึ่งได้หายตัวไปแล้วไม่เคยกลับมาอีกเลย หลายคนร่ำลือว่ามีรอยเท้าเสือเข้ามาถึงชายป่า ไพรน่าจะถูกเสือคาบไปกิน มีเพียงคนเดียวที่รู้ว่าหญิงสาวหายไปไหนคือพรานบุญ ไพรมีใจให้พรานบุญจึงลักลอบได้เสียกันกระทั่งตั้งท้อง ฝ่ายชายไม่ต้องการรับผิดชอบจึงออกอุบายพาหญิงสาวไปทิ้งไว้กลางป่าลึก ทุกอย่างเงียบหายจนเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว

 “มึงทำอะไรกูไม่ได้หรอกอีไพร”

 “ฮ่า ฮ่า ฮ่า” มันหัวเราะคล้ายเย้ยหยัน แน่นอนว่าไม่สามารถทำลายคนมีอาคมในวันที่ดวงมันยังแข็งกล้าได้ แต่กับเด็กไม่ยากสักนิด ไอ้น้อยเคยตามพ่อมันเข้ามาในป่าหลายครั้ง ผีนางไพรแค่รอโอกาส

 พรานบุญชะงักเหมือนเพิ่งนึกบางสิ่งได้ หัวใจสั่นระรัว อีกไม่กี่วันชะตาเขาตกตามคำเตือนพ่อเฒ่า มิน่าอีผีร้ายถึงได้กำแหง กลุ่มควันจางที่ก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างแปรเปลี่ยนเป็นหญิงสาวคุ้นตาที่ครั้งหนึ่งเคยเสพสม ใบหน้าอ่อนหวานเศร้าสร้อยยามเคลื่อนเข้าใกล้ มัวตกตะลึงจนจิตใจอ่อนไหวคล้อยตามไม่ทันระวังตัว

 “ไม่สงสารฉันก็สงสารลูกบ้างเถอะพี่บุญ”

 พรานบุญเหมือนถูกมันสะกดให้ยืนนิ่งอยู่กับที่ มีดอาคมปล่อยลงข้างตัว รอยยิ้มสมใจปรากฏบนใบหน้าผีร้าย แปรเปลี่ยนเป็นกลุ่มควันก่อนพวยพุ่งเข้าสู่ปากของพรานบุญที่อ้าค้าง ป่าทึบกลับมาเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงหวีดหวิวของลมมุ่งหน้าสู่ชายป่า

 หมู่บ้านยามพลบค่ำไร้ผู้คน ต่างเก็บตัวอยู่บนบ้านหาข้าวปลากินแล้วพากันเข้านอนเช่นวิถีชาวบ้านป่า เสียงรองเท้าแตะของพรานบุญเดินใกล้เข้ามา ส้มป่อยรีบวิ่งออกจากห้องดีใจที่ผัวรักได้ยากลับมารักษาลูกชาย ตั้งแต่บ่ายไอ้น้อยก็เอาแต่นอนนิ่งหายใจรวยริน

 “ได้ยากลับมาไหมพี่”

 พรานบุญไม่พูดเดินขึ้นบ้านเข้าไปหาลูกชาย รอยยิ้มกดลึกที่มุมปาก พลันนั้นเองไอ้น้อยก็ลืมตาลุกขึ้นนั่งยิ้มเหมือนคนไม่เคยเจ็บไข้ ส้มป่อยดีใจจนไม่นึกสงสัยวิ่งเข้าไปกอดลูกชาย

 “เอายานี่ไปต้ม ชิมอย่าให้มีรสขมจัด”

 พรานบุญสั่งแล้ววางห่อผ้าสีขาวบรรจุใบไม้รากไม้บนพื้นเรือน ส้มป่อยรีบคว้าห่อยาเดินหายเข้าไปในครัว เกือบชั่วโมงต่อมามีเสียงขลุกขลักดังผิดปกติอยู่พักใหญ่แล้วทุกอย่างก็เงียบสนิทกระทั่งรุ่งเช้า

 ทั่วทั้งหมู่บ้านร่ำลือถึงการตายของส้มป่อยว่ามันถูกของระหว่างที่พรานบุญไปหายาสมุนไพร บ้างก็ว่ามันกินของผิดสำแดงใบหน้าถึงได้เขียวคล้ำเหมือนถูกพิษ ความจริงถูกเผาไปพร้อมร่างเมียรักของพรานบุญที่ยืนมองเปลวไฟลุกโหมโดยมีไอ้น้อยยืนอยู่ข้าง ๆ ดวงตากระด้างไร้แววมุมปากบิดโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มสาแก่ใจ